VOORDEEL

.

Wat was (en is het nog steeds) het warm hè? Ik houd van warm, begrijp me niet verkeerd, maar ik heb het al eens eerder gezegd, 25 graden, dat is mijn favoriete temperatuur. Niet meer en niet minder. We zijn al een week in ons hutje en dat is natuurlijk genieten, maar de afgelopen dagen waren we eigenlijk tot niets in staat. Alleen al zitten en kijken naar mijn lapje liet het zweet in straaltjes langs mijn gezicht lopen. Mijn haar bleef na het douchen en drogen gewoon nat. Ook vandaag is dat nog steeds het geval. Hoewel het vannacht behoorlijk geregend heeft, ook nu regent het nog steeds trouwens, is de temperatuur amper gedaald. Gisteren en eergisteren haalden we hier met gemak de 38 graden. Geen temperatuur om enthousiast iets te ondernemen. Ik heb gelezen. Drie Tess Gerritsen boeken achter elkaar. Meer heb ik er niet, dus nu lees ik weer iets heel anders. Een boek van Julie Parsons. Ik ken haar nog niet en weet ook niet of het wat is, ben er nog maar net in begonnen.

Onze kleinzoon groeit als kool. Zoonlief stuurt gelukkig regelmatig wat foto’s en voor we naar ons hutje vertrokken zijn we eerst nog even langs geweest om hem nogmaals te bewonderen en te knuffelen. Het is zo’n ongelooflijk lief mannetje, volgens mij de liefste baby van de hele wereld. Of zeggen alle nieuwe oma’s dat? Ach, wat maakt het uit, hij is lief en mooi en schattig en nog zo veel meer. De trots van opa en oma.

Zal ik eens iets intiems over de warmte vertellen? De extreme warmte heeft namelijk ook een voordeel. Ik zie nu gewoon een frons verschijnen. Ja echt, voor mij echt wel een prettig voordeel. Weet je, mijn buik is best wel een beetje dik in verhouding tot de rest van mijn lijf. Daar heb ik verder in totaal geen moeite mee, want er hebben vier kinderen in gewoond. Ooit. Nadeel van die dikke buik is dat ondergoed niet altijd netjes op zijn plaats blijft zitten, zodat ik regelmatig loop te hijsen. Dat is geen gezicht natuurlijk, dus meestal weet ik dat een beetje heimelijk te doen. Wat is nu het voordeel van dit warme weer? Alles plakt, dus ook mijn ondergoed. Het blijft netjes zitten waar het hoort. Ideaal!

Het regent nog steeds en alles ziet er weer fris en groen uit. Mag het nu stoppen? Alsjeblieft? We willen zo nog even wat boodschappen doen. Dus. Alvast bedankt.

.

GEARRIVEERD

.

Bij bovenstaande titel denk je al snel aan een lange reis en dat klopt ook wel een beetje. Negen maanden is toch een pittige tijd om onderweg te zijn.

Meestal doen we in de ochtend de boodschappen en ’s middags zet ik dan, als het nodig is, de wasmachine aan. Gisteren ging het anders. Nog voor de koffie draaide de wasmachine al en had ik de vorige was opgevouwen in de kast. Na de lunch deden we de boodschappen. Ik wilde ook een staatslot hebben. Meestal vraag ik om de zelfde eindcijfers. Gisteren niet, ik wilde 79 aan het eind. Het was tenslotte 9 juli. Ik dacht aan mijn kleinkind, dat pas volgende week zondag verwacht werd. Diep van binnen wist ik op de een of andere manier dat hij niet zo lang zou wachten. Hoewel zoonlief niets had laten weten over een aanstaande bevalling. Laatste gesprek ging als de voorgaande gesprekken: Alles gaat goed, N is alleen erg moe.

We legden de boodschappen in de auto en stapten in. Toen ging mijn telefoon. Ik wist het meteen.

“Vertel”, zei ik, “hoe is het gegaan?” Blij vertelde zoon ons de naam van zijn eerste kind, Bjorn. Zonder umlaut. De bevalling was goed verlopen en de baby is helemaal gezond met alles derop en deraan. En hij heeft haar, donker haar. N was heel erg moe, want had de laatste nachten nauwelijks kunnen slapen, maar ze voelde zich on top of the world. Helemaal happy.

Omdat ze in het ziekenhuis was bevallen, kregen we het verzoek om zijn huis een beetje te versieren en voor wat harde broodjes te zorgen. N had behoefte aan een hard broodje met filet americain. Met uitjes. Dat had ze een jaar niet mogen eten dus dat was het eerste wat ze wilde. Natuurlijk regelen wij dat.

Wij waren om vier in zijn huis en hebben een paar leuke slingers opgehangen. Daarna begon het wachten. En dat duurde lang. Vier uur en drie kwartier, om precies te zijn. N was namelijk nogal duizelig en niet meteen in staat om zelf te douchen. Om half acht kregen we het bericht dat dat inmiddels gelukt was, maar nu moesten ze nog even wachten op de papieren. Even.

Om even over achten kregen we gezelschap van de kraamhulp en eindelijk, om kwart voor negen kwamen ze thuis. N wankelde behoorlijk en viel meteen op de bank neer. Ze was totaal uitgeput en zag lijkbleek. Maar oh, wat is ze blij met haar zoon. Ik heb meteen een zeer gewenst broodje voor haar klaar gemaakt en echtgenoot maakte gelijk een serie foto’s. Die plaats ik hier echter niet. Er lopen mij net iets te veel gekken rond, die babyfoto’s voor heel andere doeleinden gebruiken dan waarvoor ze bedoeld zijn.

Na het uitgebreid bewonderen van onze kleinzoon en het eten van beschuit met muisjes, hebben we ze alleen gelaten met de kraamhulp. Om tien uur waren we thuis, mooi op tijd voor de voetbalwedstrijd. “We” liggen er uit, maar wat kan mij dat nou schelen?

Wij zijn de trotse en superblije opa en oma van een prachtig mannetje.

.

MOOIE ROOIE

Het is woensdag 2 juli als onze mooie rooie opeens omvalt en het vreselijk benauwd krijgt. Hij kan niet meer overeind en kijkt me smekend aan. Ik aai hem over zijn kop en fluister lieve en, naar ik hoop, rustig makende woordjes. Echtgenoot gaat op zoek naar een dierenarts hier in het dorp. Hij krijgt contact en vertelt wat er aan de hand is.

“Ik doe geen honden, alleen paarden.”

Dat schiet niet op. Nogmaals zoeken. Nu vinden we er een een paar dorpen verderop en hij is bereid  naar zijn praktijk te rijden en we mogen onmiddellijk komen. Binnen een kwartier zijn we er. De dierenarts, een aardige nog vrij jonge man, neemt zijn taak serieus en onderwerpt Stubby aan een grondig onderzoek. Hij is heel duidelijk.

“Dit is een aflopende zaak. Zijn hart valt me nog mee, maar zijn longen zijn misvormd. Het kan zijn dat er vocht in zit, maar er kunnen ook tumoren op zitten die de misvorming veroorzaken. Hoe oud is hij?”

“Negen en een half”, zeggen we in koor.

“Dat is behoorlijk oud voor dit ras. Ik kan wel voorstellen om foto’s te maken, maar dan zien we wat we eigenlijk al weten en dat is een slecht hart en slechte longen. Dit is een aflopende zaak.”

Dat wisten we al natuurlijk, maar je wilt hem zo lang mogelijk bij je houden.

“Ik zou hem nog een laatste oppepper kunnen geven, zodat u volgende week eventueel bij uw eigen dierenarts euthanasie kunt laten plegen. Mocht het morgen beter gaan, kunt u morgenochtend nog wat tabletten ophalen om het hem wat makkelijker te maken, die laatste dagen.”

“Doe maar”, zeggen we, wederom in koor.

Drie spuiten krijgt hij, waarvan één een vochtafdrijver. Die werkt!! De hele avond zijn we aan het dweilen. De volgende ochtend als ik de kamer in kom, moet ik goed kijken waar ik mijn voeten neerzet, want overal liggen plasjes. Stubby lijkt zich wat beter te voelen, hij heeft het niet meer benauwd en kwispelt me vrolijk tegemoet. De dag komen we door alsof we een pup in huis hebben. Slapen, plassen, slapen plassen. Maar hij loopt weer en lust ook weer snoepjes. Echtgenoot maakt nog een foto waar hij nog best goed opstaat.

De volgende dag, gisteren dus, voelde hij zich nog beter. Donderdag hadden we nog die tabletjes voor hem gehaald en hij leek weer helemaal het mannetje. Omdat we hem niet te lang alleen wilden laten, hebben we ’s middags even snel in het dorp een paar boodschappen gehaald. Bij terugkomst heeft hij nog een tabletje gehad. Tien minuten later was het over. Onze mooie rooie was rustig ingeslapen. Niks geen euthanasie, hij heeft zijn eigen tijd gekozen. Negen en een half jaar hebben wij van hem mogen genieten.

Dag lieve Stubby, dag mijn mooie rooie.

IMG_7997

 

KLEUR

.

Voetbal? Ik heb er weinig mee. Echtgenoot daarentegen vindt het nog steeds een prachtig spelletje. Vandaar dat hier regelmatig gejuicht (zonder dat achterlijke pak, gelukkig) of geschreeuwd wordt. Of er wordt gescholden op de scheidsrechter, die uiteraard partijdig is. En natuurlijk kijk ik dan af en toe met één oog mee, want, hoewel ik er verder niet warm of koud van word, ik heb er wel verstand van. Al zeg ik het zelf. Maar daar gaat het nu eigenlijk niet over. Ik wil het hebben over de schoenen van de voetballers. Heb je ze gezien? Om kleurenblind van te worden! Van lichtgevend roze en oranje tot gifgroen, van streepjes en stippeltjes tot een baby blue en een zacht roze exemplaar. Oh, felgeel heb ik ook nog gezien. Ik vind het geen gezicht. Heb je gisteravond de keeper van Uruguay nog langs zien komen? Volgens mij is die stiekem fan van het Nederlandse team. Hij was namelijk van top tot teen in het oranje gehuld. Alleen zijn hoofd had nog de natuurlijke kleur. Al die stoere kerels in die belachelijke kleurtjes. Hoe kan dat? Wie verzint zoiets? Wat kan er mis zijn met de gewone zwarte kicksen, zoals die vroeger bij ons thuis in de gang slingerden?

Voetbal? Ik heb er weinig mee, maar als ik nu per ongeluk met echtgenoot meekijk, word ik constant afgeleid door de schoenenkleurtjes. Wie draagt welke kleur? Mogen de spelers zelf hun schoenen uitkiezen, of wordt er geloot wie de roze of de gele schoenen aan mag/moet?

Iemand enig idee?

.

 

CONTACT OF GEEN CONTACT

.
Voor het internet er weer uitvliegt, doe ik maar even een soort steno verslag.

Pinksteren was mooi, met op de eerste dag een bui(tje). Heerlijk gebbcued in zeer prettig gezelschap. Tweede dag een zoon met vriendin op bezoek. Warm, droog en gezellig. Dinsdag wilde ik een verslag schrijven, maar het schoot erbij in. Woensdag idem dito. Donderdag zou ik het echt doen. Maar toen had ik geen internet. En geen tv. Er was een storing, zei iemand van de receptie. Ja, duhhuh, dat hadden wij ook wel door. ’s Morgens hebben we dus gefietst. Echt waar. Na de lunch was alles nog steeds dood, dus zijn we een stukje gaan rijden. Ja, met de auto natuurlijk, ik ga echt niet twee keer op een dag fietsen. Hebben in Ruinen een ongezond groot, maar buitengewoon lekker ijsje gegeten. Bij thuiskomst nog steeds niets. Echtgenoot is gaan vragen wat er precies aan de hand was en hoe lang het nog zou duren, want ja, WK voetbal en zo.

De reden van de storing? Je gelooft het niet, maar ze hebben een klein muisje de schuld gegeven. Die zou een kabel hebben doorgeknaagd. Nou, daar trap ik dus echt niet in. Muisjes hebben hier al het lekkere voedsel wat ze zich maar kunnen wensen en dan zou er eentje onder de grond kruipen om een kabel door te knagen? Dacht het niet.

Echtgenoot had zijn fiets nog niet weg gezet, of ik had contact. Ook de tv deed het weer. Het was inmiddels half vijf. Helaas was het van korte duur. Om acht over acht knalde de hele boel er weer uit. Gisteravond dus genoten van het avondconcert van de vogels en daarna lekker op tijd naar bed.

Vanochtend lag alles er nog steeds uit, maar om tien uur werkte het weer. Dus voor de hele boel er weer uit knalt, doe ik even een soort steno verslag. Gemakshalve ga ik er maar van uit, dat iedereen weet wat steno is.
.

REGEN/SHOWER/SHAME

Vreemd weer gisteren en vandaag. Je gaat boodschappen doen met prachtig weer en je komt terug terwijl het met bakken uit de lucht komt. De regen. We hebben er inmiddels zoveel van gehad, dat achter ons hutje spontaan een klein meertje is ontstaan en het grasveld is veranderd in een moeras. Het wachten is nu op de vissen, de kikkers en de krokodillen. Dan geloof ik pas echt in het veranderen van het klimaat. De vogels vechten elkaar nog steeds de boom uit, want ze willen allemaal de beste keus uit de pinda’s, het vet en de pindakaas. Hier geldt duidelijk het recht van de sterkste.

Een tijdje geleden hebben we een voederkastje opgehangen voor eekhoorntjes en hoera, er is er in ieder geval één die het heeft ontdekt. We hebben hem nu al driemaal aan het eten gezien. Dat is echt een super leuk gezicht. Het ene moment staar je naar zijn kont, omdat hij naar iets lekkers aan het graaien is, het volgende moment laat hij trots zien wat hij te pakken heeft gekregen en smikkelt het dan lekker op. Het buitenleven is mooi, mensen. Heel mooi.

Vorige week heb ik voor het eerst van mijn leven een babyshower meegemaakt. Ik had er wel eens van gehoord, maar dan speelde zoiets zich altijd af in Amerika, bekend om de vreemdste feesten. Volgens mij wist eigenlijk niemand wat het precies inhield die shower, maar echt erg was dat niet. We hebben een paar gezellige uurtjes gehad en de a.s. moeder, in dit geval mijn schoondochter, is verwend met allerlei kleine cadeautjes. Nu is het wachten op de komst van een gezonde baby.

Gisteravond hebben we naar Silent Witness gekeken op tv. Het viel me op dat er in de laatste paar afleveringen iedere keer bekende lijken vallen. Ik bedoel dus lijken van mensen die bij de pathologen goed bekend zijn. De aflevering van gisteravond deed mij bovendien sterk denken aan een liedje van lang geleden. Over vader een Vader die geen vader is en zo.

.

RITME

Bij gebrek aan een zolderraam tikt de regen (niet zo heel) zachtjes op het serredak. Er is echter geen ritme in te bekennen. Sorry, meneer de N. ik kan eigenlijk niets met dat liedje van u.

Echtgenoot is druk bezig om onze aankopen van deze ochtend in de grond te zetten. We zijn op een rhododendronkwekerij geweest en hebben voor een zacht prijsje een vuurrode en twee dieppaarse rhodo’s gekocht. Ik heb nog nooit zoveel rhodo’s bij elkaar gezien trouwens. Er was ook een schitterend aangelegde tuin van een paar duizend vierkante meter, waar je vrij in mocht wandelen. Helaas zonder bankjes, dus wij hebben het bij een klein stukje gehouden en genoten van het prachtige uitzicht.

Echtgenoot is klaar en komt zijn handen wassen en natuurlijk moet ik nu eerst even zijn werk bewonderen. Ziet er goed uit, kan ik wel zeggen. Echtgenoot mag even uitrusten na zijn harde werk.

Hoewel ik liever zon en warmte heb, komt de regen me nu eigenlijk wel goed uit. Kan ik mooi weer even bezig op mijn lapje. Je zou kunnen zeggen dat ik een slechtweerschrijver ben, zeker als we, zoals nu, in ons hutje verblijven. Bij mooi weer schuif ik namelijk de serredeuren open en zit ik de hele dag min of meer buiten. Bij het gefluit en gezang van de vogels is het daar heerlijk toeven. Ik heb altijd een boek bij de hand en verveel me dus nooit. Maar ja, lapje en het bloggen schieten er dan natuurlijk wel bij in.

Weet je wat weer wel een beetje jammer is? Als het hier regent, gaat de temperatuur meteen drastisch omlaag. In plaats van met blote benen en armen (ja, meer bloot doe ik niet) zit ik met een lange broek en sokken aan. In plaats van slippers heb ik warme sloffen aan mijn voeten en ik heb ook nog eens een vest aan. Het lijkt verdorie wel herfst. Nee, dat is niet helemaal waar, want het waait niet. Maar, zou het niet fijn zijn als het gewoon vijfentwintig graden kon blijven tijdens de regen. Ervanuit gaande dat het al vijfentwintig graden was dan, hè. Dat gebeurt niet al te vaak, maar het is wel mijn favoriete temperatuur. Vandaar, dus.

Het tikken van de regen is gestopt geloof ik. Af en toe vallen er nog druppels van de bomen. Dat is dan geen regen meer, maar een soort lekkage, zeg maar. Echtgenoot ligt inmiddels te pitten op het bankje in de serre. Hij heeft geen ritmisch vallende druppels nodig, hij heeft sowieso geen gevoel voor ritme, kan dus ook niet dansen. Maar wel slapen.