TIME FLIES

.

Even if you don’t have fun, zeggen wij er dan altijd achteraan. Gelukkig hebben we hier fun genoeg tegenwoordig, met een groeiend aantal kleinkinderen en een jonge hond. Mijn hartje, wat wil je nog meer? Ben ik nou zo’n oud mens aan het worden, die alleen maar over kleinkinderen en huisdieren kan praten? “Nee toch”, zou kleinzoon Bjorn dan roepen. Zie je, daar ga ik weer, maar ik kan er niets aan doen, hij wordt steeds leuker, zeker nu hij ook al echte gesprekken kan voeren. Afgelopen zaterdag waren we bij zoon R op bezoek en we hadden Renner mee. Renner is natuurlijk zelf nog een jonge hond en behoorlijk enthousiast in het begroeten. Bjorn vond dat niet zo fijn en klom meteen op de eettafel. Van een veilige hoogte kon hij zo dat wilde beest in de gaten houden. Samen met opa ging hij stickers plakken op een mooi gekleurd stuk papier. En op zijn wangen en voorhoofd. En bij opa op wangen en voorhoofd. Oh wacht, het kon ook bij oma. Op een gegeven moment was hij even vergeten dat Renner in de buurt was en wilde hij met opa een grote toren bouwen. Op de grond. Superleuk, dacht Renner en wilde daar ook bij zijn. Oeps. Het is toch wel griezelig als er zo’n beest om je heen springt en af en toe blaft. Gelukkig was opa dichtbij om Renner onder controle te houden. Voor zover die dat toestaat dan, hè. Eindelijk stond ie dan de toren. Nog één blokje. Pats boem, daar ging ie om. Broertje Mats die bij zijn papa lag te slapen, schrok van het geluid en begon te huilen.

“Oh, Mats huilt”, riep Bjorn.

“Ja, hij is een beetje geschrokken, hè”, zegt papa.

Bjorn kijkt naar opa en zegt: “Mats schrikt. Dat is niet de bedoeling.”
Zo lief. Ik smelt als ik dan naar dat koppie kijk. Even later, als opa met Mats aan het brabbelen is, onderbreekt Bjorn hem.

“Nee opa, dat moet zo”. Hij maakt allerlei geluidjes tegen Mats en dan mag opa weer. Uiteraard probeert die zijn kleinzoon precies na te doen.
“Nee, niet boos kijken”, roept Bjorn, “lief kijken, opa”. Opa trekt een grijns en probeert het nog eens. Dat wordt gelukkig goed gekeurd.

Dan is het tijd om te eten. Renner gaat in de bench en wij genieten van een broodje kroket. Hoewel Bjorn blij is dat ie zonder problemen over de vloer kan, vindt hij het toch zielig voor Renner. Na het eten wil hij dan ook dat de bench weer open gaat. Hij mag het zelf doen en meteen is hij minder bang. Gelukkig.

.

Advertenties

BEZIG

.

Twee jaar geleden was het een spannende dag op 18 oktober, maar die spanning resulteerde in een prachtige dochter voor zoon X en zijn vrouw L. En wij kregen er een prachtige kleindochter bij. Prachtig is ze nog steeds en zal ze in onze ogen ook altijd blijven.

Afgelopen zaterdag werd haar verjaardag gevierd en ze is weer mateloos verwend. Aan de oproep van zoon om iets voor haar te schrijven of tekenen is enthousiast gehoor gegeven. Mijn bijdrage heeft zich tot nu beperkt tot het schrijven van een gedicht voor de tweejarige Zoë, maar ik zeg er meteen bij dat een brief voor de achttienjarige Zoë in de maak is.

Het was heerlijk weer zaterdag en veel gasten waren dan ook in de tuin. Ik was daar ook en zat met kleinzoon Bjorn aan een mini tuintafel. Achter mij lag Zoë languit op de grond, zich totaal niet bekommerend om het schoonhouden van haar kleren.

“Zoë, wat ben je aan het doen?” vroeg ik.

“Ik ben bezig” was het parmantige antwoord.

“Oh, oké, waar ben je mee bezig?”

Ze liet me een minuscuul klein steentje (ja, dat is driedubbel op, maar het was dan ook niet groter dan haar vingertopje) zien en zei “kijk” en begon te graven in de aarde. Graven is natuurlijk een groot woord in dit geval, maar twee tellen later hield ze triomfantelijk een superdun takje van zo’n drie centimeter lang omhoog. Haar gevonden schat. Ze probeerde het rechtop in de grond te duwen, wat niet meteen lukte natuurlijk. Ze gooide het aan de kant met een blik van “nou, dan niet” en ging verder met haar graafwerk. Even later had ze er genoeg van, veegde haar handjes schoon aan haar broek en ging naar binnen. Ze kwam terug met haar mooiste verjaardagcadeau, een step, versierd met afbeeldingen van Woezel en Pip. Vrolijk lachend stepte ze de tuin door.

Nog zestien jaar steppen tot ze achttien is. Ik hoop van harte dat wij erbij mogen zijn als het zover is. Dan zijn echtgenoot en ik allebei zesentachtig jaar. Dat moet haalbaar zijn, toch?

.

RENNER EN MEER

.

WOW! Ben ik even snel. Al na negen dagen weer een nieuw stukje. Goed bezig, hè?

Het gaat goed met Renner, hij is al aardig gewend bij ons en reageert goed op zijn naam. Dat betekent echter niet dat hij ook meteen komt als ie wordt geroepen. Nee, hij blijft op twee meter afstand afwachtend naar je kijken met een blik van: wat wil je van me. Hij vindt het (nog) niet echt fijn om opgepakt te worden en dat vind ik dan weer heel erg jammer. Het is zo lekker om door die zachte vacht te woelen, terwijl hij rustig op je schoot ligt, maar dat wil dus nog niet erg lukken. Terwijl ik hier nu bij mijn lapje zit, ligt hij naast me op de grond, rustig om zich heen kijkend en af en toe plat met de oogjes dicht.

Jongste zoon heeft eindelijk de sleutels van zijn nieuwe huis en is anderhalve week druk bezig geweest met schilderen en vloeren leggen. Het is een prachtig huis geworden al zijn er nog wat dingetjes niet helemaal goed afgeleverd, maar dat komt uiteindelijk vast wel goed. Vandaag vindt de grote verhuizing plaats. Hij is echt super blij. Tien maanden bij je schoonvader wonen, gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Zelfs niet als je goed met elkaar overweg kunt. Maar het fijnst is toch als je samen met je vrouw in je eigen huis kan trekken en daar de komst van je eerste kindje mag afwachten. Nog ruim tweeëneenhalve maand en dan is het zover.

Komende woensdag wordt kleindochter Zoë twee jaar en dat gaan we a.s. zaterdag al vieren. Zoon heeft aan iedereen gevraagd om een soort brief aan haar te schrijven, of een gedichtje. Een tekening maken mag natuurlijk ook, maar dat is zeker niet mijn sterkste punt. Het is de bedoeling dat alle briefjes in een kistje gaan en dat krijgt ze dan als ze achttien wordt. Je kan dus iets doen voor de tweejarige Zoë of iets voor de achttienjarige Zoë. Of beide. Ik zit met verschillende ideetjes in mijn hoofd, moet ze alleen nog op papier zien te krijgen. Dat gaat vast wel lukken. Hoop ik.

.

GEWOON GOED

.

Tsjongejonge, wat was de vorige titel goed gekozen. Het heeft weer behoorlijk lang geduurd voor er weer een stukje verscheen, maar bij deze. Ik ben bar weinig productief bezig geweest dit jaar, maar het jaar is nog niet voorbij, er kan nog van alles gebeuren, nietwaar.

En er is weer het één en ander gebeurd, de laatste maanden. Mijn echtgenoot en ik en mijn beide broers hebben een darmonderzoek ondergaan. Echtgenoot en oudste broer ivm het bevolkingsonderzoek, jongste broer en ik vanwege medische problemen, dat waren dus uitgebreide onderzoeken. Eén ding is zeker, we hebben geen van allen kanker. Dat is in ieder geval een opsteker. Of de medische problemen van mijn broertje inmiddels zijn opgelost weet ik niet, die van mij nog zeker niet. Mijn darmen zijn te veel beschadigd door het langdurige gebruik van antibiotica tijdens mijn 4 maanden durende oorontsteking vorig jaar. Met de opwekkende mededeling dat herstel hiervan wel een jaar of twee kan duren, ben ik nu aangewezen op het tweemaal daags slikken van Imodium. Doe ik dat niet, dan kom ik de deur niet meer uit.

Mijn zusje had ook een kleine cancerscare, (even het Engelse woord gebruikt, omdat het in het Nederlands heel vervelend klinkt) maar ook dat heeft uiteindelijk gunstig uitgepakt. Gelukkig.

Afgelopen dinsdag was ik jarig en nu zit ik tien jaar lang vast aan de zeven in mijn leeftijd. Dat cijfer is nooit mijn geluksgetal geweest, dus hoe deze jaren gaan verlopen, is nog een grote vraag. Heb ik een beetje geluk, dan red ik het tot de tachtig zonder al te veel problemen. Gaat het net zo als de jaren met een zes, dan hou ik mijn hart vast. Maar… ik heb een ontzettend leuk verjaardagscadeau gekregen. Na het overlijden van Bindi, onze laatste hond, hadden we gezegd geen huisdieren meer te willen. Het vervelende was dat ik het ontzettend miste, ik bleef elke dag verwachten dat ze er stiekem toch nog was. Mijn cadeau heeft dus vier pootjes en huppelt hier vrolijk rond. Het is een mini-doodle en hij heet Renner, een zeer toepasselijke naam kan ik zeggen, want rennen kan en doet hij graag.

Bij Rietepietzz had ik gezien dat haar dochter (of kleindochter, dat weet ik niet meer) een doodle had aangeschaft en dat daar verder geen voorwaarden aan vast zaten. Bij de officiële rasvereniging kun je alleen een pup aanschaffen als hij/zij binnen een paar maanden gecastreerd/gesteriliseerd wordt. Wij hebben die rasvereniging dus ook links laten liggen, zo doende hebben wij nu ook een niet verharend hondje in huis. Ik ben er superblij mee en hoop dat hij bij ons een lang en gelukkig leven mag hebben. Ik ga zelfs een puppycursus met hem doen. Na veertig jaar honden wordt dit de eerste cursus die ik ga doen. Een mens is tenslotte nooit te oud om te leren, toch?

Kleinzoon Mats is vandaag twee maanden oud en groeit de pan uit. Niet letterlijk natuurlijk, er is überhaupt geen pan waar hij nog in zou passen, maar hij doet het geweldig goed en zijn grote broer Bjorn “leest” hem verhaaltjes voor uit zijn favoriete boekjes, zoals zijn papa en mama dagelijks doen bij hem.

Al met al kan ik zeggen: alles gaat gewoon goed.

.

DUURT LANG!!!

.

Iedereen ging er van uit dat de baby eerder zou komen dan de officiële datum. De eerste kwam ten slotte ook twee weken te vroeg. Maar helaas. Deze baby had zijn eigen idee van op tijd komen. Al weken werd er van alle kanten geroepen: duurt lang! Maar niets hielp. Hij besloot na 40 weken en één dag de buik van zijn moeder te verlaten en wel in zo’n hoog tempo dat het geplande nachtje slapen van kleinzoon Bjorn niet doorging. Ergens heel erg jammer, maar we waren uiteraard heel blij dat het zo voorspoedig verliep. Om kwart voor vier ‘s middags belde zoon om te vertellen dat hij op weg was naar huis, omdat de vliezen waren gebroken. Bij thuiskomst zou hij nogmaals bellen als hij precies wist hoe het er voor stond. Dat werd snel duidelijk. Hij zou een tas klaarmaken voor Bjorn en wilden wij hem dan van de dagopvang halen? Ja natuurlijk wilden wij dat. Het mooie was dat hij dan bij ons zou logeren tot de baby was gearriveerd, waarna wij hem meteen weer naar huis zouden brengen. Goed plan…vonden wij. Onderweg van Almere naar Lelystad hebben we gegeten bij wegrestaurant Hajé. We waren nog geen kwartier thuis, toen zoonlief belde met de mededeling dat de baby er al was en we mochten meteen met Bjorn naar het ziekenhuis komen. Eén klein probleempje. Bjorn wilde niet mee, hij was nog maar net bij opa en oma en vond dat te leuk om meteen weer weg te gaan. De belofte dat hij zijn nieuwe broertje mocht zien en weer naar papa en mama mocht, kon hem niet verleiden. Ha, maar echtgenoot heeft dan altijd nog een trucje achter de hand.

“Bjorn, ga je weer mee, rijden in de auto van opa? Dan mag jij de deur open doen.”

En dat laatste werkt altijd. Er komt namelijk geen sleutel aan te pas en dat vindt hij echt magisch.

Bjorn was zwaar onder de indruk van zijn nieuwe broertje en toen ook nog de andere opa en oma arriveerden in het ziekenhuis, was het feest compleet. Om kwart over tien waren zoon R en schoondochter N met de baby weer thuis. Wij hadden nog even snel wat boodschappen gedaan, want schoondochter wilde graag pizza. Geen probleem, maar heb je ’s avonds om kwart voor tien wel eens boodschappen gedaan? Wij nu dus wel en we waren stom verbaasd hoe druk het nog in die winkel was. Maar de pizza stond keurig op tijd in de oven. Nadat ook de kraamzorg was gearriveerd zijn wij naar huis gegaan, klaar voor een welverdiende nachtrust.

Hij is geboren op 3 augustus 2017, om 18.21uur. Zijn naam is Mats Benjamin.

Pas over krap vier maanden roepen we misschien weer: Duurt lang!!!

.

ALLEEN MAAR LEUK, DUS…

.

“Hi, beetje stil hier, hè?”
“Ja, en?”
“Heb je helemaal niks te vertellen dan?”
“Oh, best wel, maar het meeste is niet leuk, dus…”
“Je kunt toch wel over de leuke dingen vertellen.”
“Dat kan, maar ik heb een beetje lastig brein, dat kan zich maar op één ding tegelijk concentreren en zo lang de niet leuke dingen overheersen wordt het een beetje zeuren en daar heb ik geen zin in…”
“Jeetje, mens, stel je niet zo aan. Ga zitten bij je lapje en schakel dat brein gewoon uit. Waar is je echt?”
“We hebben net koffie gedronken en nu is hij lekker aan het klooien in de tuin.”
“Mooi, dan heb jij de tijd om even wat leuke dingen te vertellen, oké?”
“Ja, maar…”
“Niks geen gemaar. Doen! Nu!”
“Woef! Ik ga al.”
“Good girl, ik lees straks wel wat het geworden is. Doei.”

Leuke dingen dus. Drie maanden geleden vertelde ik dat zoon R en schoondochter N een tweede kindje verwachten. Nog een paar weken en dan is het zo ver. Kleinzoon B was gisteren jarig. Hij is nu drie en hij verheugt zich op een “bloer”. De r na de b is een beetje lastig.

Zoon X en schoondochter L verwachten eveneens een tweede kindje. Kleindochter Z heeft het met haar ruim anderhalf al regelmatig over “bibi”, alleen moet zij nog even wachten tot begin december. Misschien wordt het wel een mooi Sinterklaas cadeautje. Dat zou wel heel bijzonder zijn.

En toen was daar nog een grote verrasing. Zoon L en schoondochter A verwachten hun eerste kindje. Als alles goed gaat komt dat rond de jaarwisseling.

Echtgenoot heeft op de verjaardag van oudste kleinzoon een foto gemaakt van drie zwangere buiken naast elkaar. Is heel leuk geworden en ik zou hem best hier bij willen voegen, maar het lukt me niet om foto’s geplaatst te krijgen. Gebruik maar even eigen fantasie en stel je voor: een toeter, een bol buikje en een licht gewelfde buik.

Drie zwangere schoondochters, hoe mooi is dat! De vierde schoondochter is al moeder van de twee oudste kleinkinderen en voelt zich niet geroepen om een vierde zwangere buik toe te voegen. Toch wel een beetje jammer.

Oudste kleinzoon D is dus 12 geworden en verruilt na de schoolvakantie de basisschool voor de middelbare. Hij heeft Havo/Vwo advies gekregen, dus wij zijn apetrots op hem. We zijn er van overtuigt dat hij het heel goed gaat doen.

Zo, dat is eigenlijk best wel veel leuk nieuws. Het minder leuke nieuws bewaar ik nog maar even. Net zo lang tot ik dat ook leuk kan maken. Dus…

.

GELUK

.

Er staat een aantal nare berichten over ziekte op diverse logs. Gelukkig krijgen de schrijvers daarvan een heleboel steun uit hun eigen omgeving, maar ook uit de logwereld. En dat, lieve mensen, vind ik wonderbaarlijk mooi. Het afgelopen jaar heb ik het zelf ook meegemaakt en geloof me, het doet een mens goed om te lezen hoe iedereen met je mee leeft en aan je denkt. Ik wens hier de betrokkenen dan ook heel veel sterkte de komende tijd.

Tussen nare berichten passen op z’n tijd ook mooie berichten, dus….zal ik eens iets leuks vertellen? Vooruit dan.

Echtgenoot en ik mogen over een paar maanden ons vijfde kleinkind verwelkomen. Zoon R en schoondochter N verwachten hun tweede kindje. Niet alleen zij zelf, maar ook wij zijn daar super blij mee. Alles gaat gelukkig goed, N is inmiddels over de helft en draagt met trots haar buikje. Kleinzoon weet inmiddels dat er een baby in de buik van mama zit, maar begrijpen doet hij het natuurlijk nog niet. We hebben wel weer een heel fijne oppasdag met hem gehad vorige week vrijdag. We zijn met hem naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Prachtig weer en een baby olifantje, wat wil een mens nog meer? Oh ja, het dinobos. We waren al drie en een half uur in de dierentuin, toen kleinzoon aangaf naar de bruine auto van opa te willen. Hij was moe. Niet gek als je bedenkt dat hij al die tijd heeft gelopen, hij wilde niet in het karretje zitten. Voor we naar buiten gingen, dook ik nog even de winkel in. De speelgoed dino’s sprongen me tegemoet. Oeps. Op de één of andere duistere manier hadden we het dinobos compleet gemist. Jammer, maar dat doen we dan de volgende keer. We waren nog geen vijf minuten op de terugweg of hij sliep. De door hem in de winkel uitgezochte olifant (nee, geen dino) stevig in zijn armen geklemd. Heerlijk om naar te kijken.

Geluk ligt vaak voor het grijpen.

.