SIMPEL

.

Een simpele oorontsteking is zo verholpen. Zegt men. Inmiddels ben ik drie huisartsen en twee KNO artsen verder. In totaal ben ik, in zeven en een halve week tijd, vier keer bij een huisarts geweest en zeven keer bij een KNO arts. Vier antibiotica kuren heb ik weggewerkt. Kuren waarvan alleen de bijwerkingen het goed deden. Al twee weken loop ik met een volgepropt oor, volgepropt met een lang lintje, waarop een tube ontstekingsremmend middel is leeg gespoten. En dat voelt prettig…niet dus. En nog is het niet klaar. Maandag moet ik weer en dan krijg ik weer een andere KNO arts. Oh, joepie! Hoezo simpel? Het begint meer en meer op een never ending story te lijken. Ik kan me verdorie nauwelijks herinneren hoe een goede nachtrust voelt.

Een simpele borst besparende operatie, gevolgd door een maand even simpele bestralingen, dacht ik nog begin dit jaar. Helaas pakte ook dat niet even goed uit. Gisteren had ik een controle bij de bestralingsarts. Al vanaf het begin is mijn borst rood en hard en pijnlijk en dat heb ik bij eerdere controles ook duidelijk aangegeven. Van verschillende kanten kreeg ik toen te horen dat dat wel anderhalf jaar kon duren. Daar was ik natuurlijk niet blij mee, maar het betekende ook dat ik niet tussendoor om een afspraak ging vragen. Nu blijkt dat er te veel vocht in mijn borst zit en moet ik een afspraak maken met een in oedeemmassage gespecialiseerde fysiotherapeut. Jemig! Zeg dan niet tegen patiënten dat zoiets anderhalf jaar kan duren, dan loop je ook niet de kans dat patiënten zoals ik, er te lang mee rondlopen.

Al de jaren dat ik logjes schrijf, is dat heel simpel gegaan. Ik tikte mijn stukjes in Word en plakte ze dan gewoon op de plaats van bestemming, klikte op publiceren en hup, daar stond het dan. Maar dat lukt nu niet meer zomaar. Al een paar weken kon ik nergens meer bij op mijn site. Wilde ik kijken naar de statistieken, waar trouwens niet veel te zien is, omdat ik altijd maar weinig bezoekers heb, dan kreeg ik slechts een wit scherm met een grote blauwe W in het midden. Wilde ik naar de berichten of een ander onderdeel, kreeg ik precies hetzelfde. Hoe moest ik nu nog stukjes geplaatst krijgen? Geen idee. Ik ben niet zo van het uitzoeken en al helemaal niet van de updates. Elke dag kreeg ik wel een berichtje in beeld, maakte niet uit wat ik aan het doen was, dat er een nieuwe update van Word beschikbaar was en op advies van echtgenoot, heb ik dat vanochtend dus aan- in plaats van weg geklikt. Ik snap niet hoe het werkt, maar ik kon daarna wel weer gewoon alles bekijken op mijn site. Yes! Meteen een stukje schrijven dus, voor het weer mis gaat. Simpel, dacht ik. Maar nee.

Ik ga naar Word, maar krijg een klein schermpje en daar wordt gevraagd naar mijn initialen. Huh, waar slaat dat nou op? Maar ik gehoorzaam. Zo ben ik nou eenmaal. Meteen daarna krijg ik een iets groter schermpje met allerlei ingewikkelde vragen. Ik roep om hulp. Echtgenoot zegt waar ik op moet klikken. Oké, doe ik. Weer een scherm en weer doe ik wat me wordt gezegd. Oh, ik ben zo volgzaam. Ondertussen heb ik de neiging om lapje zijn nek om te draaien. Na veel vijven en zessen krijg ik een lijst met al mijn bestanden te zien. Op zoek naar waar ik mijn dagelijkse beslommeringen beschrijf, kom ik langs een ongelooflijke hoeveelheid stukjes, verhaaltjes en gedichten. Maar dan heb ik de juiste te pakken en kan ik eindelijk aan de slag. Hoezo simpel? Als dat in het vervolg elke keer zo moet, ben ik daar niet echt blij mee. Voorlopig is dit in ieder geval gelukt.

Het leven kan zo simpel zijn. Zolang er geen rare dingen gebeuren, tenminste.

.

HELP

.

Dat had dok dus niet, gelijk. Zowel de kuur als de druppels haalde niets uit. Ik werd langzaam gestoord van de pijn. Lichtelijk gestoord ben ik natuurlijk altijd geweest, maar dat was gewoon een prettige vorm. Deze nieuwe vorm is een stuk minder prettig. Je kunt beter een bevalling doormaken, dan weet je namelijk zeker dat de pijn overgaat. Mijn oor is dubbel ontstoken, zowel van binnen als van buiten. De pijn die daarmee gepaard gaat is bijna niet te beschrijven, zo intens. Deze pijn wens je niemand toe. Concentreren is vrijwel onmogelijk, lezen lukt niet, doordat de pijn zo ontzettend overheersend is.

Ik ging uiteraard terug naar dok. Ze kon zien dat de hele rechterkant van mijn gezicht nog steeds gezwollen was. Mijn temperatuur was wel iets gedaald, maar daar hield de verbetering mee op. Ik kreeg deze keer oordruppels en een zwaarder antibioticum, bestaande uit slechts drie dikke tabletten. Dat samen moest de klus klaren anders moet ik volgende week weer terugkomen om dan eventueel doorverwezen te worden naar een KNO arts. Dat is niet waar ik op zit te wachten, want dat zou betekenen dat we naar huis moeten.

Inmiddels zijn de drie pillen op, de oordruppels lijken af en toe de pijn te verergeren en ik ben niet blij. Als ik op google zoek, zie ik duizend en één artikelen over oorontsteking bij kinderen en hoe onschuldig het eigenlijk is. Jazeker, onschuldig! Over volwassenen wordt slechts weinig vermeld. HALLO! Ik ben geen kind meer, al een tijdje niet en ik verga van de oorpijn. Er wordt geroepen dat het (meestal) spontaan weer overgaat, na een dag of drie. Meestal misschien, maar niet bij mij. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil niet naar huis en al helemaal niet naar een KNO arts.

HELP!!!

Is er iemand die dit ook heeft meegemaakt en mij kan vertellen hoe het opgelost kan worden?

Alsjeblieft???

.

VAN LEUK NAAR MINDER LEUK

.

Vorige week een onverwacht leuk weekend gehad. Op donderdag belde zoon: “Waar zijn jullie?” Een makkelijke vraag. “In ons hutje.” Volgende vraag: “Willen jullie je kleinkind zien?” Deze vraag was nog makkelijker. “Duhhuh, wat denk je zelf?” “Oké, dan komen we morgen een nachtje logeren.”

We hadden hem nog maar net een paar dagen eerder op zijn tweede verjaardag gezien, Maar een kleinzoon kun je niet vaak genoeg zien. Toch?

Vrijdagochtend werd het gras gemaaid, waardoor een mooi speelveld ontstond. Zouden we het eindelijk kunnen gebruiken waarvoor het bedoeld is? Ja, dat kon. Voetballen met papa en opa, door mama geduwd crossen met je loopfiets, het kon allemaal. En hij genoot. En wij genoten dubbel. Het slapen was even lastig, maar lukte uiteindelijk ook toen hij eenmaal doorhad, dat papa en mama bij hem zouden slapen. De volgende dag was het wederom feest, het weer werkte mee en we hebben de hele dag heerlijk spelend en in de open serre doorgebracht. ‘s Avonds gingen ze weer naar huis. Ze waren nog geen tien minuten weg toen er een berichtje binnen kwam. Met foto. Kleinzoon, volledig uitgevloerd en slapend in zijn stoeltje op de achterbank. Ze hadden het heerlijk gevonden en willen het snel nog eens over doen. Ik zeg: doen!

Maar toen.

Mijn oor zat al een paar dagen dicht. Dat is in principe geen probleem, meestal lost zich dat vanzelf weer op en als het lang duurt, moet mijn oor worden uitgespoten. Zo niet deze keer. Op dinsdag kreeg ik oorpijn. Woensdag werd dat erger, zo erg dat de hele omgeving van mijn oor pijn deed. De nacht van woensdag op donderdag heb ik nauwelijks geslapen, want ik kon niet op dat oor liggen. Ik was geradbraakt donderdag. Alles deed zo’n pijn, dat ook eten een probleem werd. Drinken ging nog, maar iets kauwen was een ramp. Echtgenoot zocht contact met een huisarts in een dorp hier vlakbij. Daar kon ik ’s middags terecht. Wat bleek? Ik heb gewoon een stevige oorontsteking, iets wat in mijn geheugen alleen speelt bij kinderen. Maar nee, ik dus ook. Ik mocht meteen door naar de apotheek voor neusdruppels en een antibioticum. Kuur afmaken en houd er rekening mee, dat het wel tot na het weekend kan duren voor je iets van verbetering merkt. Oh, en neem pijnstillers, zodat je in ieder geval kunt slapen. Dat van die pijnstillers klopt, ik heb twee nachten redelijk kunnen slapen. Afgelopen nacht echter een stuk minder, ik verging weer van de pijn. Voorlopig heb ik niet het idee dat iets zijn werk goed doet en voor verbetering zorgt, maar ja het is ook morgen pas na het weekend.

Ik heb normaalgesproken een vrij hoge pijngrens, maar deze pijn is zo intens en diep in het oor, dat ik er doodmoe van word. Deze pijn vreet energie. Laat dok alsjeblieft gelijk krijgen, zodat ik morgen kan zeggen: ik denk dat ik het ergste heb gehad.

.

GEZEUR

.

Al maanden was lapje aan het zeuren om Windows 10 en al die tijd klikte ik dat gezeur weg. Tot vorige week. Ik nam de sprong en zei: oké, doe maar dan. Het had even nodig, maar eindelijk, dacht ik, was ie dan klaar. Al mijn bestanden waren in stand gebleven, werd er nog vrolijk geroepen. Maar toen. Tingeltjes en berichtjes over dingen die verwijderd waren. Geen idee wat het allemaal was, maar niet al mijn bestanden waren dus in tact gebleven. Ik moest wel opnieuw inloggen om bij mijn dromenenzo te kunnen komen, maar dat was te doen. Toen kwam er nog iets eigenaardigs aan het licht. Lapje ging niet meer uit als ik hem die opdracht gaf. Echtgenoot is aan het zoeken geblazen en kwam erachter dat het vaker voor kwam. Das dan weer lekker. Wat nu?

Wel, elke keer als ik zeg, dat ie de boel moet afsluiten, druk ik meteen de aan/uit knop in en houd die vast. En dat werkt. Ben ik nou blij met dat “geweldige” Windows 10? Nee, niet echt. Voorheen kon ik elke dag even kijken op de site van Beleef de Lente om de vorderingen in de diverse vogelnesten te bekijken. En dat kan opeens niet meer. Daar krijg ik de tekst in beeld dat ik Adobe Flash Player moet installeren als ik iets heb met Fire Fox. Ik heb niets met FF. Nooit gehad ook. Eigenlijk weet ik niet eens wat het is. Maar vanochtend riep lapje opeens: deze site wil AFP installeren. Oké, weer zei ik: doe maar dan. En heeft dat geholpen? Welnee, ik kan nog steeds niet bij de vogels kijken. Ik heb geen idee hoe ik dat moet oplossen. Ik ben niet zo van het uitzoeken en proberen. Ik houd ook helemaal niet van updates. Wat een geëmmer en waarom eigenlijk? Alleen omdat iemand dreigt Windows 7 niet meer te ondersteunen. Laat alles toch gewoon bij het oude, dat werkte goed en zonder problemen. Niet elke vernieuwing is een verbetering. Vind ik.

Vorige week trouwens een heerlijke dag bij mijn zusje doorgebracht en afgelopen zaterdag werd onze kleinzoon twee. Wat een heerlijk manneke is dat toch en wat is hij verwend. Maar dat mag op die leeftijd.

.

ONVERWACHT

.

Jongste zoon had afgelopen vrijdag een groot feest, zijn schoonmoeder ging trouwen. Ergens in de provincie Groningen. Hij wist dus nog niet of hij zaterdag bij de verjaardag van zijn neefje, onze kleinzoon, zou zijn. Zijn schoonfamilie is namelijk heel goed in het vieren van feestjes en zij kunnen tot diep in de nacht doorgaan.

Donderdag kregen we een berichtje: “Zal ik eens iets leuks vertellen?”
Wij houden wel van leuke berichtjes dus was het antwoord: “Nou, doe maar dan.”

Oh wacht, er kwam ook nog een foto door. Die was echter niet heel duidelijk en echtgenoot en ik zaten te puzzelen wat dat nou kon zijn. Toen kwam het tweede berichtje: “Ik ga morgen op mijn knieën.”

WAT??? Dat was wel het laatste wat we hadden verwacht. Op de foto stond een ring en dat hadden we dus echt niet gezien. Met zijn schoonmoeder had hij afgesproken, dat ze haar bruidsboeket aan haar dochter zou geven, waarna zoon op zijn knieën zou gaan. Spannend! We vroegen hem om ons meteen te laten weten wat ze had gezegd, maar wisten eigenlijk al dat ze ja zou zeggen. Maar hé, je weet het nooit, nietwaar? Ze zijn al vier jaar samen, al zegt dat tegenwoordig helemaal niets. Zoon beloofde dat te doen.

De hele vrijdag hebben we in spanning gezeten en om de haverklap vroeg ik echtgenoot om zijn telefoon te checken. Er kwam geen bericht. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, zo rond half twaalf, hadden we nog steeds niets gehoord en ik begon te twijfelen. Zou ze nee hebben gezegd?

De volgende ochtend kreeg ik de telefoon van echtgenoot onder mijn neus geduwd.

“Ze zei Jaaaaaaaaaaaa!!!!”

Het bericht was om even voor half één verstuurd. Yes!
‘s Middags bij de verjaardag van kleinzoon, die trouwens heel gezellig verliep, kwamen ze toch nog langs. Uiteraard wilde ze haar ring laten zien. Er was een filmpje van het hele gebeuren gemaakt en ik schaam me niet om te zeggen dat ik daar met tranen in mijn ogen naar heb zitten kijken. Ik ben zo ontzettend blij voor ze.

.

NATTIG

.

Het is een beetje nattig vandaag en wat kun je dan beter doen dan een stukje schrijven? Oké, mogelijkheden genoeg, zoals mijn boek uitlezen, of mijn kleurpotloden tevoorschijn halen, of zoals echtgenoot momenteel doet: een beetje in de tuin klooien, maar dat is niet echt mijn hobby, (zeker niet met dit weer) al ben ik wel goed in het vertellen hoe het moet. Ach, hij kan alleen maar nat worden, toch? En een tikkie modderig. En als het lang duurt misschien zelfs een tikkie sacherijnig, maar dat laatste zie ik niet zo snel gebeuren. Nee, ik houd het maar bij een stukje schrijven.

Vorige week maandag hebben we een heerlijke oppasdag gehad met onze kleinzoon. Hij wordt steeds leuker, begint ook steeds meer woorden na te zeggen en zo. Over ruim twee weken wordt hij twee. Het is vreemd, maar met kleinkinderen lijkt de tijd nog sneller te gaan. Zaterdag stuurde zoon een paar foto’s van hem door. Hij zit onder de waterpokken en niet zo’n klein beetje. Zelfs de dokter had het nooit eerder zo hevig gezien. Nu maar hopen dat hij niet al te veel jeuk krijgt en aan al die wondjes, want dat zijn het, gaat krabben. Als hij ook maar een klein beetje op zijn vader lijkt, moet dat lukken. Die was namelijk heel goed in het negeren van de jeuk.

Echtgenoot is inmiddels weer binnen, het werd hem toch een beetje te nattig. Ik schrijf nog even door.

Ik kan bijna niet beschrijven hoe het voelt om niet meer op uitslagen van vervelende onderzoeken te wachten. Het is rustig in mijn hoofd en dat is fijn. In september heb ik pas weer een controle, dus ik heb nog drie maanden “vrij”. Dat is best lekker.

We zijn deze weken wel druk met heen en weer rijden van huis naar hutje en weer terug. Een paar dagen thuis en dan weer hier. Vorige week was het omdat we gingen oppassen, daar ga ik graag voor naar huis. Dat hebben we toen maar meteen gecombineerd met een grote beurt voor de auto. Vrijdag gaan we weer naar huis, want zaterdag wordt oudste kleinzoon elf. De dinsdag daarna is één van de zonen jarig. Die zaterdag daarna hebben we een vijftigjarige bruiloft van een broer van echtgenoot en de week daarop wordt jongste kleinzoon twee. Ja. We hebben het er maar druk mee. Normaal gesproken geeft ik niet zo’n uitgebreid verslag van onze agenda, maar hé, zoals ik al eerder zei, het is een beetje nattig buiten en wat kun je dan beter doen dan een stukje schrijven. Dus….

.

EN TOEN…

.

…zei de ene arts tegen de andere arts:

“Ik vind dar er geopereerd moet worden.”

“Dat is mijn afdeling, dus dat bepaal ik en ik vind dar er eerst nog een scan (met een heel mooie naam, maar die weet ik even niet meer, kan ik ook niet opzoeken nu, want we zijn in ons hutje) moet plaatsvinden.”

Oh, die boodschap kreeg ik door en ik verheugde me er zeer op om weer met mijn kop in die gezellige smalle opening te mogen liggen. Niet dus.

Ik mocht gedurende vier uur voor de scan niet eten en drinken, met uitzondering van een slokje water. Nou, dat is lekker dan. Goed gedaan om tegen een diabeet te zeggen de lunch over te slaan. De scan was om kwart over drie gepland. Ik meldde me keurig op tijd en vroeg meteen waarom ik nuchter moest blijven. Het antwoord verbaasde me zeer en als ik die reden had geweten, had ik normaal op tijd mijn middagbroodje gegeten. Ze waren namelijk bang dat ik misselijk zou worden van de vloeistof die me zou worden ingespoten en dat ik daarna de boel onder zou kotsen.

“Ik ben niet van de kotserige soort”, was mijn antwoord.

Nee, maar toch, voor de zekerheid, hè. Oh, en die vloeistof kon me ook het gevoel geven dat ik heel erg nodig moest plassen en dat ik het of warm of koud kon krijgen. Leuke dingen bedenken ze toch tegenwoordig. Ik werd er niet warm of koud van en kreeg ook niet het gevoel dat ik nodig moest plassen, het leek eerder alsof mijn blaas vanzelf leegliep. Gelukkig was dat slechts een gevoel.

De afspraak voor de uitslag liep niet helemaal als gepland. De neuroloog kon me nog niets vertellen, want ze kreeg maar geen contact met de vaatchirurg. Waarom bel je me dan niet even, had ik gewoon thuis kunnen blijven. Onverrichter zake weer naar huis. Ze zou me bellen zodra ze wat wist. Dat telefoontje kwam toen we niet thuis waren, op een zaterdag. De vaatchirurg zou contact met me opnemen zodra mijn geval in de groep gegooid was. In ieder geval na woensdag. Helaas zei ze er niet bij welke woensdag. We hoorden dus niets en na een paar weken hebben we zelf maar contact gezocht.

Ja, nee, de dokter gaat u bellen.

Leven in onzekerheid is zo niet fijn!

Eindelijk kwam het verlossende telefoontje. Ik hoef voorlopig niet geopereerd te worden. De tia was al te lang (twee maanden) geleden en omdat die operatie niet zonder risico is, wachten ze gewoon op een volgende tia. Is dat fijn? Of is dat fijn?

Inmiddels was ik ook al twee keer voor borstcontrole in het ziekenhuis geweest. Eerst bij de afdeling chirurgie en daarna bij de bestralingsarts. Beiden hebben me voorlopig goedgekeurd, al moet ik vijf jaar lang onder controle blijven. Het eerste jaar elke drie maanden, daarna twee keer per jaar.

Ondertussen was echtgenoot door gestuurd naar de uroloog in verband met een oude mannen kwaal. Niet dat echtgenoot oud is, maar toch. Die uroloog houdt echt van zijn werk en wilde echtgenoot een zeer onprettig onderzoek laten ondergaan. Dat is vorige week gebeurd en dat onderzoek is gelukkig gunstig afgelopen. Tenzij eerder klachten ontstaan hoeft hij pas volgend jaar terug te komen. En dat is uiteraard zeer goed nieuws.

.