VREEMD EN STIL

.

Als je zo’n 45 jaar honden, vogels en vissen hebt gehad, is het een vreemde gewaarwording als je huis opeens ontdaan is van alle dierenleven.

Hoe het was de laatste jaren.

Wakker worden, naar het toilet gaan en bij de kamerdeur al het nodige gesnuif van de honden horen. De deur openen en met zwappende staarten en gesnuffel begroet worden. Ontbijten met croissantjes en een eitje betekende eerst: drie eitjes extra koken, toen twee en daarna nog maar één. De beestjes moesten altijd wachten tot ik mijn eitje tikte, maar dan gingen ze ook helemaal los. Echtgenoot werd besprongen en min of meer naar de keuken gestuurd. Eitjes pellen, baas. En, geloof het of niet, ook de vogel begon dan te roepen van “he, ik hoor er ook bij”. Daarna keerde de rust terug. Iedereen voldaan. ’s Avonds, zo rond kwart voor negen, werden ze een beetje onrustig, want met gespitste oren wachtten ze op die ene vraag van echtgenoot aan mij: “wil je wat drinken?” Zodra die vraag was gesteld stoven ze alle drie naar de keuken, want er kwam iets lekkers voor ze tevoorschijn. De laatste paar maanden ging het er iets rustiger aan toe. Bindi werd namelijk ook doof. Als de vraag gesteld was, keek ik naar de bank waar ze altijd achter lag. Kwam ze meteen tevoorschijn, dan reageerde ik met: “ja, graag”. Kwam ze niet, dan aarzelde ik en zei iets van “nou, ik weet het niet” of “ik denk het niet, maar doe toch maar”. De laatste weken kwam af en toe alleen haar kop omhoog, opstaan ging dan niet. Dan werd haar lekkers keurig bij haar gebracht en met smaak opgegeten.

Hoe het nu gaat.

Wakker worden, naar het toilet gaan en luisteren of ik iets hoor. Het blijft doodstil. De deur openen en in een lege ruimte stappen en stiekem toch even lijken of er niet ergens een beestje ligt. Ontbijt met croissantjes en een eitje betekent nu: slechts twee eitjes koken. Als ik mijn eitje tik, gebeurt er niks, de vogel is namelijk drie weken voor Bindi al gaan hemelen. Dus ook echtgenoot kan in alle rust zijn eitje eten. ’s Avonds als de vraag gesteld wordt, kijk ik naar de bank. Er beweegt niets. Nu antwoord ik simpel met “ja, doe maar”.

Het is zo stil in huis en af en toe voel ik me gewoon een tikkeltje vreemd, het lijkt dan of ik de vogel hoor en of ik een zwappende staart tegen de bank hoor slaan.

Maar het is stil. Doodstil.

.

AFSCHEID

.

Bijna vijftien is ze nu, Bindi, onze laatste hond. Ze heeft al heel lang problemen met haar achterpoten, die werken niet altijd even lekker mee. Sinds augustus vorig jaar is ze continu aan de pijnstillers. In eerste instantie werkten die goed en fleurde ze weer helemaal op. Toen stortte ze weer in en kreeg ze zwaardere pillen. Maar het wil niet meer. Ze kan niet meer zelf opstaan en haar ontlasting onder controle houden lukt ook niet al te best. ’s Nachts ligt ze te piepen en janken van frustratie en pijn, omdat ze dan niet bij haar drinkbak kan komen. Gisteren schrok ik echt toen ze opeens hapte naar echtgenoot. Hij wilde haar helpen overeind te komen, maar waarschijnlijk was de pijn te hevig, vandaar de hap. Dit is geen leven voor een hond. Wat het extra moeilijk maakt, is dat ze nog zo graag wil. Zodra ze je ziet begint haar staart heen en weer te zwiepen. Normaal gesproken springt ze dan enthousiast op en loopt je tegemoet. Nu blijft het bij een zwiepende staart en een droevige blik.

Vanochtend heeft echtgenoot de dierenarts gebeld en na goed overleg is besloten om Bindi aan het eind van de middag in te laten slapen. We hebben de hele dag om aan het idee te wennen en afscheid van haar te nemen. Het zal vreemd zijn opeens zonder honden verder te moeten, maar we gunnen Bindi haar rust en wij zullen wel weer wennen aan een leeg huis. Hoop ik.

Misschien bestaat er wel een hondenhemel en komt ze daar Stubby en Sheelah weer tegen. Dat zal een geweldig weerzien zijn, denk ik zo maar eens.

.

VAN HOUT TOT EEN MATJE

.

Het zou me niets verbazen als straks weer enthousiast wordt geroepen dat we een zeer warme winter achter de rug hebben. Ik zeg nu alvast dat ik het daar beslist niet mee eens zal zijn. Ik vond het maar bar koud en we hebben dan ook elke avond de open haard, die niet echt open is, want er zit een deurtje voor, aan gehad. Daar komt tenminste echte warmte vanaf. Ik kan je verzekeren dat 22 graden via de cv een stuk minder aangenaam voelt dan 22 graden via de kachel. Vorige week dreigde het hout op te raken en dus werd er nieuw besteld. Vanochtend om kwart over zeven werd het gebracht. Jawel, akelig vroeg. Achteraf gezien wel fijn, omdat er een fikse hoeveelheid regen werd voorspeld. Volgens de buienradar zou die regen ons al om negen uur bereiken. Het is inmiddels bijna tien uur en het is nog steeds droog. Nu komt het over tien minuten. Zegt de buienradar. Echtgenoot is dus druk bezig om het hout op de daarvoor bestemde plaats te krijgen. Daarvoor moet hij steeds dwars door de schuur met een kruiwagen. Hout uit de pallet in de kruiwagen en door de schuur naar de houtopslag. En weer terug met een lege kruiwagen. Dat is ongelooflijk veel werk en zal hem de rest van de dag een pittige hoeveelheid pijn aan de spieren en rug opleveren. Maar voor een gezellig en warm vuurtje heeft hij veel over. En ik ben hem daar uiterst dankbaar voor. Het is nu tien uur en nog geen spatje regen in zicht. Ik ga eerst maar even een bak koffie voor mijn harde werker maken. Met een flink stuk (door hem zelf gemaakte) appeltaart. Dat heeft hij wel verdiend. Tot straks.

Zo, het is half elf geweest en nog steeds is het droog. Of de weermannen hebben echt geen verstand van het weer, of de weergoden zijn echtgenoot goed gezind. Ik denk dat het een combinatie van beiden is. Echtgenoot is in ieder geval weer druk doende om al het hout op z’n plek te krijgen. De komende tijd zitten wij er weer warmpjes bij.

Mijn borstenmevrouw is uitermate tevreden en we hebben dan ook besloten dat deze week de laatste week is dat ik twee keer naar haar toe ga. Vanaf volgende week nog maar één keer in de week. Wel heeft ze een soort matje voor me besteld. Ik noem het een matje, want toen ze me een afbeelding liet zien, vond ik dat het er uit zag als een rubbermat, zo een met van die nopjes. Het is in ieder geval iets speciaals. Het wordt op maat gesneden en in de bh geplaatst. Het heeft een masserende werking bij elke beweging die je maakt. Het is dan ook echt bedoeld voor oedeemborsten. Ik ben benieuwd of dat gaat helpen. Ik kan tenslotte niet de hele dag zelf mijn borst lopen masseren. Dat staat ook een beetje raar, maar dat matje gaat dat nu dus wel voor me doen. Hoop ik. We zien wel, maar we gaan duidelijk de goede kant op.

Nog even dit: volgens de buienradar zitten we al een kwartier en ook de komende uren midden in de regen. Eh, hallo weermensen, het is echt nog helemaal droog en het ziet er ook niet naar uit dat er op korte termijn iets aan nattigheid komt. Wat een baan! Constant foute dingen verkondigen en toch betaald worden. Kan ik solliciteren?

.

OPPASSEN, UPDATE EN ANDERE ZAKEN

.

We hebben weer een drukke week achter de rug. Afgelopen woensdag mochten we onverwacht een paar uur op onze kleindochter passen. Zoon X en schoondochter waren een beetje bang dat ze lastig zou zijn, maar daar hebben wij niets van gemerkt. Ligt ze bij het verschonen door schoondochter geen seconde stil, ik had geen enkel probleem, zei gewoon dat ze rustig moest blijven liggen tot ik klaar was. Eigenlijk wilde ik haar even een uurtje in bed leggen, want ze was duidelijk erg moe, maar ze zette een keel op toen ik die beweging maakte. Oké, zei ik, dat gevecht voer je straks dan maar met je moeder. Al met al was het super leuk en wij houden ons aanbevolen voor een volgende keer.

Voor we op gingen passen moest ik eerst naar het zieken huis voor mijn lang verwachte gehoortest. De dokter had in eerste instantie gezegd dat die test wel een uurtje kon duren. De eigenlijke afspraak was op 19 januari, maar nadat we daar toen een half uur hadden zitten wachten, de baliemevrouw zei dat de test een half uur zou duren en ik daarna nog naar de dokter moest en ik kort daarna naar de borstenmevrouw moest, hebben we alsnog een nieuwe afspraak gemaakt. En die was dus woensdag. De test duurde slechts een kwartier! Het wachten op de dokter echter bijna drie kwartier. Maar de uitslag was goed. Volgens de dokter heb ik het gehoor van een veertigjarige. Wow, dat is in ieder geval heel mooi. Nu de rest van mijn lijf nog, want dat neigt echt meer naar een tachtigjarige.

Vrijdag vroeg zoon R of we gezellig langs kwamen en bleven eten. Ja, natuurlijk doen we dat, kunnen we mooi weer even met kleinzoon spelen. Twee kleinkinderen in drie dagen tijd zien is helemaal geweldig. Dat thuis de was zich opstapelde en ik verder nergens aan toe kwam, kon me echt niks schelen. Er komen nog genoeg dagen om huishoudelijk werk te verrichten. Kinderen en kleinkinderen zijn een stuk belangrijker dan een stapel wasgoed.

Dan even iets heel anders. Bij sommige blogs is het lastig, of soms zelfs onmogelijk, om te reageren. De stukjes lezen is geen probleem, maar als ik op reageren druk, zegt lapje regelmatig hoewel niet altijd, dat ie de pagina niet kan vinden. Of ik krijg lastige puzzeltjes voorgeschoteld, waardoor ik, na twee mislukte pogingen die op te lossen, de hele reactie maar laat lopen. Andere keren verdwijnt mijn reactie helemaal zodra ik op publiceren druk. Waarschijnlijk zweeft ie dan ergens in cyber space, of hij komt in de spam terecht. Als je daar niet regelmatig kijkt dan zie je dat niet natuurlijk. Eerlijk gezegd, kijk ik zelf ook niet zo vaak of er misschien iets bij de spam terecht is gekomen. Ik ga proberen mijn leven op dat gebied te verbeteren en regelmatig even te checken. Doen jullie dat dan ook?

.

KLEINZOON, ZONEN

.

Het vorige weekend is buitengewoon goed verlopen. De housewarming party was druk en gezellig. Kleinzoon ging ‘s avonds zonder problemen met ons mee, want “opa autorijden” vindt hij prachtig. Hij heeft pas één keer eerder bij ons in de auto gezeten en keek een beetje vreemd toen wij aan het zingen waren, maar al snel deed hij mee. Deze keer begon kleinzoon al te zingen nog voor we wegreden. Heerlijk. Het is zo leuk om te zien hoe snel die kleintjes iets oppikken en ook onthouden. Hij heeft uiteraard wel even geprotesteerd in bed, maar sliep uiteindelijk toch nog redelijk snel. De volgende ochtend werd hij om vijf over half zeven wakker, dus dat was keurig. Aan het begin van de middag hebben we hem weer naar huis gebracht. Hoe lief hij opa en oma ook vindt, hij was reuze blij weer bij papa en mama te zijn. En zo hoort het ook.

Zei ik vorige keer dat oudste zoon en schoondochter beiden moesten darten dit weekend, kwam ik er gisteren achter dat schoondochter dit jaar niet mee zou doen. Dit in verband met kleindochter, want de mogelijkheid bestond dat ze eventueel tegelijker tijd zouden moeten gooien en dan was er natuurlijk een probleem geweest. Zoon lag er trouwens al snel uit, maar hij heeft wel genoten van zijn jongste broer die ook meedeed. Deze logeerde echter bij zijn schoonmoeder in Siddeburen, dat is niet zo gek ver van Assen vandaan. Jongste deed het heel erg goed. Er waren in totaal zo’n 4000 deelnemers aan het toernooi begonnen en jongste kwam tot de laatste 64. Super knap. Helaas heeft hij vannacht waarschijnlijk te veel na kunnen denken over het feit dat hij zo ver was gekomen, want hij had vanochtend erg veel last van zenuwen. Hij heeft de wedstrijd van vandaag dan ook niet gewonnen. Heel erg jammer, maar wij zijn ontzettend trots op hem.

.

OEDEEM, VERJAARDAGEN EN MEER

.

Terwijl op tv twee mannen zich helemaal in het zweet rennen om de finale te bereiken bij de Australian Open in Melbourne, kruip ik even voor mijn lapje. Januari is al weer bijna voorbij en ik heb het razend druk gehad met van alles en nog wat, o.a. de nodige verjaardagen en twee maal in de week naar de borstenmevrouw. Daar gaat best veel tijd in zitten. Wie de borstenmevrouw is? Oh, dat is een fysiotherapeute die gespecialiseerd is in oedeemmassage. Sinds december word ik dus gespecialiseerd gemasseerd en dat voelt best goed. Mijn borst is inmiddels bijna gehalveerd in grootte en een stuk soepeler dan ie was, maar we zijn er nog niet, dus gaan we nog even door.

Gisteren was de laatste verjaardag van deze maand. Jongste zoon is nu 35 en dat betekent dat ik me zelf niet meer tot de jongsten mag rekenen. Ja, ik mag het natuurlijk wel, maar ik ben het niet. Dus. Jongste woont momenteel bij zijn schoonvader in en dat is voor hem heel erg fijn natuurlijk, maar de schoonvader woont in een gehucht een end voorbij Emmeloord. Dat is niet echt naast de deur, maar hij vond het toch wel fijn als we zouden komen. En dat hebben we gedaan. We zijn er heen gereden toen het nog licht was, zodat we goed konden zien hoe we moesten rijden en hoe mooi en weids die omgeving is. Toen we weer weg gingen echter, was het donker. En ik bedoel ook echt donker donker, er was geen maan. Voor iemand die nachtblind is, ik dus, een ramp. Er was wel een prachtige sterrenhemel te bewonderen, het was mooi helder weer. Gelukkig ziet echtgenoot een stuk beter dan ik, we zijn dan ook veilig thuis gekomen. Vandaag hebben we een dagje rust.

Morgen houdt een andere zoon een housewarming party. Hij wil iedereen zijn nieuwe huis laten zien. En terecht, het is een prachtig huis en het staat op een heel mooie plek. Alle oudjes, de wederzijdse ouders en diverse ooms en tantes, worden ’s middags verwacht. Het jongere spul komt ’s avonds en omdat ze er echt een groot feest van willen maken en de nodige mensen ook blijven slapen, nemen wij kleinzoon mee naar huis. Die mag een nachtje bij ons slapen. Niet spoken of huilen, maar slapen. Ik hoop dat dat gaat lukken, want hij heeft dan natuurlijk een drukke dag met veel nieuwe gezichten achter de rug, maar ik heb goede hoop. Zondag brengen wij hem dan weer naar huis.

Er was een tijd dat we met enige regelmaat naar ons hutje konden gaan, maar dat heeft er deze maand nog niet in gezeten en of dat komende maand gaat lukken moeten we nog maar afwachten. Oudste zoon en schoondochter moeten volgend weekend darten in Assen en zij gaan dan gebruik maken van het hutje. Dat is voor hen dan weer erg makkelijk. In ieder geval gaan de temperaturen weer omhoog. Het wordt wel wat natter is de verwachting, maar daar heb je binnen geen last van en als je in een hal staat te darten, voel je het ook niet. Dus ik verwacht dat ze daar een prettig weekend hebben.

Hopelijk wordt het de komende tijd wat rustiger en heb ik wat meer zin en gelegenheid om langs te komen of zelf weer iets te schrijven.

.

GEEN KERSTVERHAAL

.

Morgen is het Kerstmis en ik heb me daar nog niet echt op voorbereid. Er waren te veel zaken waar ik mee bezig was. En (waarschijnlijk een soort afwijking) ik kan me maar op één ding tegelijk richten. De afgelopen maanden leefde ik van dokter naar dokter, de logeerpartijtjes van zoon, schoondochter en kleinzoon, in de periode voor hun verhuizing en nog wat andere dingen. Gisteren mochten we onverwacht weer een dagje op kleinzoon passen en dat is altijd een feest. Weliswaar zeer vermoeiend, maar toch een feest. En dan is het vandaag opeens de dag voor Kerst. Het is maar goed dat zoon de jaarlijkse kerstbrunch graag in zijn nieuwe huis wilde houden, want als ik alles nu zelf had moeten organiseren, dan was er niet veel van terecht gekomen. Wat ik echt heel jammer vind, is dat er wederom geen kerstverhaal is. Ik ben er gewoon niet aan toe gekomen. En om nu even snel een flutverhaaltje in elkaar te flansen, zie ik ook niet zitten. Dus. Ik zou natuurlijk een goed voornemen kunnen maken voor het nieuwe jaar en beloven dat er dan wel een kerstverhaal komt, maar ik heb geen voorspellende gaven en dus geen idee wat het jaar 2017 gaat brengen.

Uiteraard wil ik nu in ieder geval iedereen een heel fijn Kerstfeest wensen en een nieuw jaar met heel veel geluk, liefde en warmte. En vooral in goede gezondheid, want dat is toch wel heel erg belangrijk.

.