CONTACT

.

Na een aantal dagen zonder internet en een stotterdag van in en uit, hoopte ik vandaag weer normaal gebruik te kunnen maken van mijn padje. Helaas, ook vandaag gaat het niet zoals het hoort. Ik begin lichtelijk geïrriteerd te raken als ik niet eens voldoende tijd krijg om ergens iets te lezen, laat staan te reageren. En dan zeg ik het nog heel erg netjes. Omdat ik niet weet wanneer alles weer normaal werkt, weet ik ook niet wanneer ik overal weer normaal langs kan komen. Zodra ik weer even contact heb, plaats ik dit berichtje. Hopelijk lukt dat nog vandaag.

Ha, ik zit er weer in. Meteen plaatsen nu.

.

HET LEVEN GEEFT EN …..

.

….het leven neemt ook weer weg. Om met het laatste te beginnen, de jongste broer van mijn moeder is op 93 jarige leeftijd overleden. Hij was de laatste van de club, althans via bloedlijn. Zijn vrouw, mijn tante, is in de familie nog als enige over van die generatie. Daarna is het over aan ons, broers en zussen, neven en nichten. Dan zijn wij de oude generatie. Zelf ben ik al twee zussen en een broer kwijt en ook bij de neven en nichten zijn al wat gaten gevallen. Mijn oom was al lange tijd niet in orde en dementerend. Hij was behoorlijk in de war, maar ergens in zijn bewustzijn was daar die gedachte aan zijn dochter, die was geboren met het syndroom van Down. Zolang zij nog leefde, kon hij niet sterven. Drie weken geleden is mijn nichtje overleden. Mijn oom was vrij om te gaan. Dinsdag wordt hij begraven.

Het eerste deel, de titel van dit logje dus, is een stuk leuker. Als alles volgens plan verloopt worden echtgenoot en ik begin oktober wederom opa en oma. Deze keer via onze oudste zoon en zijn vriendin. Het wordt hun eerste kindje en we zijn ontzettend blij. Omdat het eerder al eens is misgegaan, was ik een beetje huiverig om het hier te vertellen, maar alle berichten, onderzoeken en echo’s zien er goed uit. Dus. Ik mag het nu van de daken schreeuwen, maar dat zal ik niet doen. Mijn hoogtevrees weerhoudt mij daarvan. Maar mens, wat zijn we hier gelukkig mee.

.

WEER

.
Grijs, grauw, nat. Vooral nat. Een buitje voor het stof kan ik hebben, maar dit, wat we vandaag voor de kiezen krijgen, is meteen weer zo overdreven. Oké, het is goed voor de plantjes en goed voor het gras, maar ook daar zijn grenzen aan. En was het nou zo’n lekker zacht voorjaarsregentje, dan was het ook nog niet zo erg geweest. Maar het hoost. En, als ik de buienradar moet geloven, blijft dat nog even zo. De lekkende strook bewolking gaat recht omhoog en wij liggen daar dus precies onder. Beetje jammer. Aan de andere kant…. Ik zou gaan snoeien vandaag en dat is altijd een aanslag op mijn rug, knieën en heupen. Dat is nu in ieder geval een dag uitgesteld. Ervanuit gaande dat het morgen droog is natuurlijk. Zo niet, dan wordt het langer uitgesteld, want vrijdag gaan we naar huis. Dus.

We hebben al een paar prachtige weken achter de rug, dus eigenlijk mogen we niet klagen. Doe ik ook niet. Niet echt tenminste. Ik vertel slechts de feiten. Maar leuk vind ik het niet. Vorige week kwamen mijn zus en zwager een dag langs. Zwager is een fanatiek amateur fotograaf en zodra hij hoorde over de appelvinken en de witkopstaartmees, liet hij meteen weten een dag te willen komen. Geen probleem uiteraard, juist gezellig. En man, wat heeft hij geboft die dag. Letterlijk alle beestjes kwamen voor hem langs. Zelfs de eekhoorn kwam tweemaal langs. Zwager was zo gelukkig als een kind in een snoepwinkel. Zus en ik zijn wezen winkelen in Assen. Ik heb me suf gelopen en het ging hartstikke goed.

Afgelopen maandag zijn echtgenoot en ik naar Emmen geweest. Het abonnement voor de dierentuin moest verlengd worden. Moest is eigenlijk geen goed woord. We wilden het graag verlengen. We hebben niet alleen door het park, maar ook nog eens door het winkelcentrum rond gelopen. Al bleek dat uiteindelijk net iets te veel. Ik was dan ook blij toen we weer in de auto zaten. Al met al kan ik zeggen dat het lopen steeds beter gaat. Nog even en ik loop de vierdaagse weer. Hoewel, dat is misschien net een stapje te ver. Of twee stapjes. Misschien zelfs wel drie.
.

KRAKERS en KNAGERS

.

Het is schitterend weer en dat belooft het nog even te blijven, dus waar zijn wij nu te vinden? Precies, in ons hutje. Omdat echtgenoot de serre aanveegt en ik daar nu dus even niet kan zitten, heb ik mooi de gelegenheid om een stukje te schrijven.

Overal hebben we voeder- en woonhuisjes opgehangen voor zowel de eekhoorns als de vogels. De eekhoorn komt niet elke dag, maar zo af en toe hebben we het geluk om hem te zien snoepen bij het speciale eekhoornloket. De vogels daarentegen komen met hele families tegelijk. Ook de, in mijn ogen bijzondere, soorten als de appelvink (vanochtend met z’n vieren tegelijk) en de staartmees. De meest bijzondere vogel is wel de witkopstaartmees. Die schijnt namelijk niet zo veel meer voor te komen. Hier dus nog wel. Vaste klant is ook de boomklever, een zeer dominant vogeltje.

Vanaf mijn tikplek kan ik zo naar het mezenkastje kijken, dat echtgenoot vorig jaar heeft opgehangen voor, jawel, de koolmezen. Tot onze grote verbazing is dit kastje gekraakt door de boomklever en heeft de koolmees het nakijken. Met z’n tweeën hebben ze de boel eerst uitgebreid geïnspecteerd en uiteindelijk goedgekeurd. Er worden blaadjes naar binnen gebracht en naar buiten gegooid. Niet alle blaadjes liggen even lekker natuurlijk, daar heb ik alle begrip voor. Er is permanent een klever binnen, waarschijnlijk om te voorkomen dat de koolmezen hun huis terug willen kraken. Ik ben reuze benieuwd of we straks ook daadwerkelijk jonge klevers kunnen zien opgroeien en uitvliegen.

Tot onze grote schrik zijn de konijnen buitengewoon actief geweest tijdens onze afwezigheid. Complete planten hebben ze opgevreten tot er slechts vijf cm lange kale steeltjes overbleven. Ze eten zelfs hulst en takken van diverse coniferensoorten. Wie lust er nou van die prikkende blaadjes en scherpe dennennaalden? Nou, de konijnen dus. Mij lijkt het niet echt prettig in maag en darmen, maar hé, wie ben ik? In het begin vond ik het nog leuk, spelende konijntjes op het gras, maar nu… “Waar is mijn katapult?” roep ik zodra er een konijn in beeld komt. Niet dat ik een katapult heb, maar roepen om een geweer vind ik ook zo wat. Ik vind ze een stuk minder leuk nu, al snap ik dat het best lastig kan zijn om in de winter aan voedsel te komen. Maar, “lieve” konijnen, willen jullie alsjeblieft onze mooie planten met rust laten? Volgens mij is onkruid ook heel lekker en daar staat genoeg van. Dus….

.

MOOIE MANNEKES

.

Er zijn wel eens van die periodes dat het allemaal even niet zo lekker loopt. Dingen die door je hoofd blijven spoken. Iets wat je hebt gezegd, of iets wat tegen je wordt gezegd. Soms valt het gewoon verkeerd. Of wordt het verkeerd begrepen. Dat is eigenlijk nog het ergst, want een uitleg wordt dan niet geaccepteerd of met wantrouwen bekeken. Dat is ontzettend jammer.

Vanochtend las ik iets in het blad Vrouw, “Acht brutale vragen”. Deze keer gesteld aan Fred van Leer. Fred is stylist en komt binnenkort op tv met zijn programma Shopping Queens. Eén van die vragen was: “Hoe vals ben jij?”. Het antwoord was duidelijk. Fred zei: “Ik ben niet vals, wel scherp. En ik ben altijd eerlijk”. Hij zei natuurlijk nog veel meer, maar dit trok mijn aandacht. Dat ben ik zelf namelijk ook. Te eerlijk, wordt me wel eens verweten. Maar is dat mogelijk? Kan iemand te eerlijk zijn? Kijk, ik denk misschien niet altijd eerst goed na voor ik iets zeg, dan floept het eruit voor ik er erg in heb. Maar ik zal nooit bewust iets zeggen, wat een ander kan kwetsen. Ik zeg wel wat ik denk. Ik ben er inmiddels wel achter, dat lang niet iedereen dat op prijst stelt. Jammer, maar daar kan ik weinig aan doen. Ik ben nou eenmaal niet goed in huichelen of hielen likken. What you see is what you get, take it or leave it. Om het maar eens in goed Engels te zeggen.

Iets totaal anders dan.

Onze kleinzoon gaat als een speer. We hebben hem al een paar keer een dagje bij ons gehad en dat is ontzettend leuk. En vermoeiend. Opa is zijn favoriete speelkameraad en als het tijd wordt voor een middagslaapje doet hij dat het liefst bij opa op zijn buik, veilig met twee sterke armen om hem heen. Dat is puur genieten. Niet alleen voor opa, maar zeker ook voor mij. Ik kan daar uren naar blijven kijken. Helaas duren die slaapjes geen uren, maar de drie kwartier maakt hij zonder moeite vol. Het is zo’n mooi manneke. Twee mooie mannekes eigenlijk, al is opa ietsje groter.

.

HERENBEZOEK / LAPPENMAND

.

“Hé Neel, wat zie ik nou? Had je me niet even kunnen bellen?”
“Bellen? Hoezo? Wat zie je?”
“Doe niet zo onnozel! Je hebt opeens twee vreemde mannen op je blog gehad en je vond het niet nodig om dat even aan mij te vertellen.”
“Heren. Het zijn heren. Mannen klinkt zo eh… mannelijk, zal ik maar zeggen. Waarom had ik dat moeten vertellen, dat gebeurt toch wel vaker?”
“Ja, maar dat is altijd dezelfde. Deze zijn vreemd en toevallig komen ze ook nog eens op dezelfde dag.”
“Of ze vreemd zijn, weet ik niet, maar ze zijn inderdaad voor het eerst op mijn blog geweest, ja. Leuk toch? Ik houd wel van een beetje herelijke aandacht.”
“Van wat? Dat heet mannelijke aandacht en daar had je best meteen op in kunnen gaan.”
“Voor mij is het herelijke aandacht, klinkt een stuk heerlijker. Misschien had ik dat moeten doen, maar opeens zag ik hem staan en toen ben ik er maar meteen ingedoken.”
“You lost me. Waar heb je het nu weer over? Waar ben je ingedoken?”
“De lappenmand. Hij was net leeg, dus ik kon er meteen in. Mijn hoofd zat (en zit nog steeds een beetje) vol en mijn buik liep (en loopt nog steeds een beetje) leeg. Dus….”
“Oh, oké, maar wat ga je nu doen met die mannen, sorry, met die heren?”
“Ik ga helemaal niks met ze doen. Ik heb mijn eigen heer hier in huis, maar natuurlijk ben ik blij met de twee nieuwe heren op mijn blog en ik ga zeker bij hen op bezoek….”
“Je gaat naar ze toe? Maar je zou niks met ze doen.”
“Hemel mens, moet ik dan alles uitleggen? Ik ga op bezoek op hun weblog natuurlijk. Jij bent niet echt helder vanmorgen, hè?”
“Nee, mijn hoofd zit ook een beetje vol en mijn buik loopt….Oh, ik ga je hangen, dag.”

Ik zou mijn lappenmand door kunnen sturen, maar ik denk dat ik er eerst zelf nog een dagje gebruik van ga maken.

.

GEEN STUKJE

.

Zal ik wel of zal ik niet? Gisteren dacht ik nog: morgen ga ik een stukje schrijven. Maar vandaag word ik omringd door harde tot zeer harde geluiden en is het lastig concentreren. De klusjesman is er en hij is bezig een deel van de badkamer te slopen. Zelf had ik bedacht dat dat heel simpel zou zijn, een tikje hier en een tikje daar en klaar is kees. Maar dat valt tegen. Het slopen gaat gepaard met een hoop getimmer en gedreun. Dan staat hier beneden ook nog de wasmachine aan. Een wasmachine die duidelijk laat horen waar ie mee bezig is. Deze wordt dan weer gevolgd door de droger, die ook niet bepaald zachtzinnig te werk gaat. Maar dat is voor een deel mijn eigen schuld, want in de droger heb ik twee egeltjes. Nee, geen echte egeltjes natuurlijk, daar zou mijn was niet echt droger of schoner van worden, denk ik. Het zijn twee witte egeltjes van een soort kunststof, die er voor moeten zorgen dat mijn was sneller droogt en zachter uit de droger komt. Zegt men. Ooit eens gekocht in een dierentuin, welke weet ik niet meer. In het begin vond ik inderdaad dat het werkte, maar tegenwoordig denk ik dat het niet echt zo is. Dat kan natuurlijk komen doordat ik ze al zo lang gebruik. Ik ben gewend aan hoe mijn handdoeken nu uit de droger komen. Ik zou wel weer eens zonder egeltjes kunnen drogen, maar ach, ze vinden het volgens mij niet erg om constant tegen die trommel aan gegooid te worden en zeeziek worden ze er ook niet van. Ik heb tenminste nog nooit vuile vlekken op mijn handdoeken gehad. Het maakt alleen een hoop herrie. Nu gaat de klusjesman, na een lunchpauze, waarin hij niet heeft geluncht, maar slechts een kopje thee heeft gedronken, weer aan de slag. Dus kom ik vandaag niet toe aan een diepgaand stuk schrijven. Iets wat u van mij natuurlijk wel gewend bent. Ahum ahum.

Ik beperk me dus slechts tot de mededeling dat ik vandaag geen stukje schrijf.

.