ZUSJES

.

De kop is er af, het jaar is al dertien dagen oud en het leven gaat gewoon door. Elk jaar weer verwacht ik iets van een verandering te merken na de jaarwisseling, maar steeds word ik teleurgesteld. De enige merkbare verandering is dat cijfer in het jaartal, net als je gewend bent aan het laatste cijfertje is het weer tijd om te vernieuwen. Aan goede voornemens doe ik niet. Als je op enig moment vindt dat je iets zou moeten veranderen, dan moet je niet wachten tot een jaarwisseling, maar meteen actie ondernemen, denk ik. Vaak is het zo dat van uitstel ook afstel komt, dus actie werkt het best wanneer het idee tot verandering in je opkomt. Zelf heb ik niet zo’n behoefte aan verandering, maar de laatste paar maanden hebben me wel duidelijk gemaakt, dat je moet genieten van al het moois dat je tegenkomt. En van al het minder moois toch maar proberen iets positiefs te maken. Het leven is te kort om te piekeren en somber te zijn. Zielig zijn en zeuren kan altijd nog.

Zo waren we gisteren bij mijn zusje om haar gezelschap te houden, terwijl haar echtgenoot naar Den Haag ging voor de tweede verjaardag van zijn kleinzoon. Het idee dat ze de hele dag alleen zou zijn, stond me niet aan, dus die beslissing was snel genomen. Gisteren was tevens de verjaardag van ons in 2007 overleden andere zusje. Zij zou zeventig jaar geworden zijn. We hebben ’s morgens voor de verjaardag van de kleinzoon een heerlijk gebakje gegeten en ’s middags voor de verjaardag van ons zusje een lekker saucijzenbroodje. De tv stond aan om naar het schaatsen te kijken, maar we hebben meer zitten kletsen en lachen dan gekeken. Haar door de chemo kale hoofd is prachtig en als ze lacht, straalt ze echt. Het is een heerlijke ontspannen dag geworden, voor zusje, voor ons, maar ook voor zwager, die het stiekem toch wel fijn vond, dat wij zusje gezelschap kwamen houden. Dit soort dagen is onbetaalbaar.

.

Advertenties

STERK

.

Het is een akelige, veel impact hebbende ziekte, kanker. Niet alleen is de afloop vaak slecht, ook de omgeving wordt er door geraakt. Echtgenoot, kinderen, kleinkinderen, broers en zussen. En uiteraard ouders wanneer het kinderen of jonge mensen betreft. Mijn zusje heeft nu tweemaal chemo gehad, dat wil zeggen: tweemaal drie dagen achtereen. Inmiddels is ze heel veel afgevallen en haar haar is vrijwel geheel verdwenen. Mijn zwager heeft een stapel leuke mutsjes voor haar gekocht en die staan haar verrassend goed. Gisteren zijn we bij haar geweest en ik vind het buitengewoon knap om haar iedere keer weer met een prachtige lach op haar gezicht te zien. Een gezicht dat zijn volheid heeft verloren, maar nog steeds kan stralen. Ik vroeg haar of ik haar kale hoofd mocht zien en zonder gêne trok ze haar muts af en zei: “Toen ik voor het eerst in de spiegel keek naar mijn hoofd zonder haar, dacht ik meteen, ik lijk op L.” L is mijn jongste zoon en ja, ik moet toegeven dat ze inderdaad op elkaar lijken. Helemaal sinds zoonlief ook een bril draagt. Zusje is blij met alle leuke kaarten en berichtjes die ze krijgt en ze vertelde dat L haar wilde opvrolijken met leuke filmpjes en foto’s van Julia, zijn dochter, onze kleindochter dus. Ze geniet daarvan. Het zijn vaak kleine dingen die dan het leven toch wat aangenamer kunnen maken. Wij hadden een door echtgenoot gemaakt kerstbrood voor haar meegenomen, ook dat werd zeer op prijs gesteld. Het is namelijk gemaakt volgens mijn moeders recept en volgens zusje bestaat er geen lekkerder kerstbrood. Ze is sterk, mijn zusje, ijzersterk.

Eigenlijk had ik niet gedacht dat het zou lukken om naar haar toe te gaan, want ik ben dinsdagavond van de trap gevallen en heb een behoorlijke smak gemaakt op mijn hele rechterkant. Schouder, heup en hand bezeerd. Echtgenoot schrok zich wild, maar mijn eerste gedachte toen ik daar lag, was: het is mijn tijd nog niet. Alles deed pijn en mijn arm ging niet meer omhoog. Ooit heb ik verklevingen in mijn schouder gehad en dat was geen pretje, dus heb ik echtgenoot gevraagd een bepaalde spier in mijn schouder even knedend te masseren. En dat heeft geholpen. De volgende ochtend geen pijn meer in de schouder en mijn arm ging de lucht in alsof ie daar hoorde. Slechts een pijnlijk plekje op mijn heup bleef over, dat plekje liet me zoeken naar een goede zithouding. Een normaal mens zit na zo’n val onder de blauwe plekken, maar ik niet. Artsen zijn altijd bang en roepen dat ik als diabeet, die ook nog eens bloedverdunners slikt, op moet passen voor stoten en wondjes. Maar mijn lijf is net zo eigenwijs als ik en voldoet niet aan die verwachtingen. Ik had zelfs geen spierpijn.

Wij zijn dus gewoon naar Hardenberg gereden en hebben een paar gezellige uurtjes met zusje en zwager doorgebracht om daarna weer terug naar huis te rijden. Geen centje pijn.

.

BANG

.

Hoe is het mogelijk dat een levenslustige, vitale vrouw van 68 jaar in twee weken tijd kan veranderen in een ziek, zwak vogeltje? Zusje voelde zich natuurlijk al een tijdje niet goed, maar de uitslag van de ct-scan zette haar hele wereld op zijn kop. Het is net of na die uitslag de ziekte extra hard toesloeg en binnen een week lag ze in het ziekenhuis. Er werd voor haar leven gevreesd.

Ze heeft een zeer agressieve vorm van lonkanker met uitzaaiingen naar de lever. Dat biedt nauwelijks hoop voor de toekomst. We zijn meteen de volgende dag naar het ziekenhuis gegaan, ik wilde haar zien en vasthouden, vertellen dat alles goed zou komen, maar dat kon ik niet. Ze lag aan een infuus dat haar op de één of andere manier oppepte. Terwijl wij bij haar waren, werd nog een infuus aangelegd, want meteen de volgende dag zou ze beginnen met een chemokuur. Drie dagen achter elkaar met daarna een pauze van 18 dagen, tot de volgende kuur. Vorige week woensdag mocht ze naar huis nadat eerst zowel een bed in de woonkamer, als een rolstoel was geregeld. Gisteren zijn we naar haar toe gegaan. Niet voor een hele dag, zoals we altijd deden, maar voor een uurtje of twee, dat was lang genoeg. Gelukkig lag ze niet in bed, maar liep ze rond. Ze was goed te spreken en is eigenlijk best optimistisch. Ze heeft inmiddels een lading medicijnen en kracht gevende drankjes die haar op de been moeten houden. Maandag moet ze weer naar het ziekenhuis, krijgt ze een aantal testen en als die uitslagen gunstig zijn, begint volgende week vrijdag de tweede kuur, waarvoor ze dan twee nachten in het ziekenhuis verblijft. Ik hoop met heel mijn hart dat die kuur door mag gaan, zodat ze de komende feestdagen mee kan vieren. Gaat de kuur niet door, dan weten we niet wat er wanneer gaat gebeuren.

Ik ben bang, echt heel bang en ik hoop dat jullie begrijpen dat mijn hoofd momenteel echt niet staat naar het lezen of schrijven van vrolijke, gezellige stukjes.

.

GOED EN SLECHT NIEUWS

.

Mijn operatie ging door, maar viel erg tegen. In plaats van drie kwartier is de chirurg ruim twee uur bezig geweest. Van tevoren had ik gevraagd of ik mocht zien wat de ellende allemaal veroorzaakte. Ze waarschuwde me dat het vaak een natte zanderige substantie leek, niet echt interessant. Maar ik was gewoon nieuwsgierig hoe zo iets kleins dan zo veel pijn kon geven. De tijdsduur van de operatie kan als volgt verklaard worden: er zaten gigantische stenen in de galblaas. De grootste heeft een doorsnee van bijna twee cm. Niets zanderigs aan, gewoon een aantal fikse stenen, alles bij elkaar schat ik zo’n 20 stenen en steentjes. Het was dus nogal lastig om die naar buiten te krijgen. Maar het is gelukt. Ik ben ze kwijt, althans, ze zitten nu in een potje en niet meer in mijn buik. Nu hoef ik alleen maar te herstellen. Ik heb echter toch een nacht in het ziekenhuis moeten blijven, omdat de chirurg naar aanleiding van de grootte van de stenen en de duur van de operatie, de volgende dag bloed wilde laten aftappen om te controleren of verder alles goed is. Na een buitengewoon slechte nacht, door een misselijke medepatiënt, die de hele nacht heen en weer naar het toilet ging, kon ik eindelijk om zes uur mijn bed uit. Douchen mocht nog niet, maar opfrissen wel. Wachten op ontbijt en op de lab kar, echtgenoot vast bellen zodat hij op tijd zou zijn. En dat lukte. Ik was geprikt en liep met mijn telefoon in de hand de gang op en wie kwam er aan, jawel, echtgenoot. Perfect timing. Om kwart over negen was ik thuis.

Tot zover het goede nieuws.

Het nieuws over zusje is slecht, echt slecht. Ik wil er verder nog even niets over zeggen, wil eerst met haar overleggen en dat wil ik doen als ik haar zie. Dat is nu even lastig, want een lange autorit is op dit moment geen aanrader. Waarschijnlijk gaan we in de loop van volgende week naar haar toe. Wat dit betreft was de operatie bad timing.

.

ARROGANT?OF GEWOON DOM?

.

Hoe je het ook wilt noemen, het was in ieder geval heel erg FOUT!

Dinsdag naar het ziekenhuis voor de operatie. Dacht ik. Helaas, dat feest ging niet door. Waarom het niet door ging? Luister en huiver. Of, in dit geval, lees en beef.

Mijn afspraak bij de anesthesist vorige week, liep al niet echt lekker en echtgenoot en ik hadden elkaar al een paar keer aangekeken van: zijn wij nou gek of..? Hij nam mijn bloeddruk op en zonder goed te kijken concludeerde hij dat ik een hoge bloeddruk had. Met een onderdruk van 85 en de pre-op zenuwen in gedachten, vond ik dat nog wel meevallen. Eigenlijk heb ik nog nooit hoge bloeddruk gehad. Toen beweerde hij dat ik medicijnen tegen die hoge bloeddruk gebruikte. Huh? Nee, want ik heb geen hoge bloeddruk. Een snelle blik op het formulier. Oh nee, bloedverdunners. Dat is iets heel anders. Hij noemde Ascal, maar op mijn formulier stond duidelijk Clopidogrel. Ascal mag je voor een operatie gewoon door gebruiken, maar met Clopidogrel moet je minstens vijf dagen van tevoren stoppen, omdat dat ernstige bloedingen kan veroorzaken. Dat weet ik nu, maar toen wist ik dat nog niet. Dus wat zegt de man, alleen de insuline aanpassen, verder mag alles gewoon door gebruikt worden. Hij zet een stempel en zijn handtekening, maakt die opmerking ook op de computer en we kunnen gaan.

We waren amper op de afdeling waar ik me moest melden of er werd al drie, vier keer gevraagd of ik alles gewoon geslikt had. Ja dus. Oké, mijn gegevens werden allemaal nog eens gecontroleerd, bloeddruk gemeten en mijn bloedsuiker zou gecontroleerd worden. Mijn bloeddruk was trouwens perfect, met een onderdruk van 57. Toen kwam de boodschap dat de patiënt die na mij aan de beurt was, eerst werd geholpen. Dat betekende een uur langer wachten. Ik zei al tegen echtgenoot dat het waarschijnlijk toch met die pil te maken had. Op het moment dat de verpleegster mijn bloedsuiker wilde meten, kwam opeens de chirurg de kamer in. Ze had de operatiekamer verlaten om mij persoonlijk te vertellen dat de operatie niet door kon gaan. Ze heeft ook duidelijk uitgelegd waarom niet. Ik was behoorlijk boos, niet op haar, maar op de veroorzaker van dit probleem, de anesthesist. Ik liet haar het formulier zien en heb gezegd dat de man een flinke tik op zijn vingers moest krijgen en dat ik absoluut niet wil dat hij bij mij de narcose verzorgt. Hij is onzorgvuldig, kijkt niet naar wat er is ingevuld en denkt zelf alles te weten over iemand die hij nog nooit eerder gezien heeft. Ze begreep me volkomen.

Om half één lag ik dus niet op de operatietafel, maar zat ik thuis aan een broodje. De chirurg had beloofd me diezelfde middag, als het niet te laat zou worden, nog te bellen met een nieuwe datum. Het is waarschijnlijk inderdaad laat geworden, want gisterochtend om kwart over acht ging de telefoon. Het wordt dinsdag, viel ze meteen met de deur in huis. Weer in de middag zodat er in het insulinegebruik hetzelfde regime kon worden aangehouden. Meteen stoppen met de Clopidogrel en er komt maandag nog een telefoontje met de exacte tijd. Prima. Ik schreef het al eerder, deze chirurg is een doortastende vrouw. Ik vind het super, dat ze zelf naar me toe kwam om alles uit te leggen en daarna ook zelf de telefoon pakte om de nieuwe datum door te geven. Komende dinsdag een nieuwe kans.

Dan nog even over zusje. Ze is gisteren bij de longarts geweest en die dacht niet aan een tumor, maar aan een longvliesontsteking oftewel pleuritis. Morgen krijgt ze een ct scan, dus geen MRI zoals ik eerst dacht, en die moet echt uitsluitsel geven. Nog even wachten dus, maar nu met goede hoop.

.

AARDIG

.

De afspraken vorige week gingen gewoon door. Of de operatie door zou gaan was niet bekend. Bij het opname-loket heb ik voor elkaar gekregen toch op de opnamelijst voor 6 november geplaatst te worden, maar zonder garantie.

Afgelopen vrijdag had ik nog steeds niets gehoord en ging dus een onrustig weekend tegemoet. Slapeloze nachten en gefrustreerde gedachten. Zaterdagmiddag bracht een beetje afleiding. Kleindochter Zoë was ziek en wij mochten een paar uurtjes oppassen. Normaal is ze een kleine stuiterbal, maar deze middag zat er weinig leven in. Ze had over de 39 graden koorts en wilde helemaal niets, alleen maar op de bank liggen. Zelfs haar altijd bezige mondje bleef stil. Gelukkig vertelde zoon X ons later die avond, dat ze weer aan het opknappen was. De koorts daalde en ze had zelfs gegeten.

Maandagochtend heb ik het ziekenhuis gebeld om te horen of de operatie nou wel of niet door zou gaan. Dat was nog steeds niet bekend, want de curator besliste per dag wat wel en niet mocht doorgaan. Ik zou in ieder geval gebeld worden. Nog langer wachten. Om kwart over twee ging de telefoon. Ik schrok meteen op, dat moest het ziekenhuis zijn. Maar nee, het was mijn zwager om te vertellen dat het met mijn zusje niet zo lekker ging. Ze was al tijden aan het stoeien met maagklachten, pijn op de borst en hoesten, hoesten en meer hoesten. Vorige week nog dacht de dokter dat ze een longontsteking had, maar een antibioticum haalde niets uit. De longfoto’s werden nog eens bestudeerd en hij kwam tot de conclusie dat het misschien wel iets anders zou kunnen zijn. Wat? ja, dat kon hij niet meteen zeggen, maar op korte termijn krijgt zusje een MRI-scan die meer duidelijkheid zou moeten geven. Angstige wachttijd dus weer voor haar.

Om half vier ging wederom de telefoon en nu was het wel het ziekenhuis met de geweldige mededeling dat de operatie door gaat. Straks om elf uur moet ik me melden en de operatie staat gepland voor half één. Is dat mooi snel of niet? De onrust in mijn lijf werd meteen een stuk minder en misschien ben ik nu bevooroordeeld, maar ik vind de curator best aardig…denk ik.

.

UPDATE OF DOWNDATE?

.

Ik dacht goed nieuws te hebben. Ja, serieus, dat dacht ik echt. Helaas duurde dat maar kort en eigenlijk weet ik nu niet wat voor nieuws ik heb. Ik zal even uitleggen wat ik bedoel.

Afgelopen dinsdag had ik een afspraak in het ziekenhuis, bij de chirurg. Deze chirurg bleek een heel gezellige, vrolijke en doortastende vrouw. Ze heeft mijn buik bekeken en betast (met toestemming, ja, ik zeg het er maar even bij) en legde daarna precies uit wat de bedoeling was en hoe de operatie in zijn werk zou gaan. Ik blij. Ik kreeg bij de balie meteen drie afspraken mee voor a.s. maandag, de preoperatieve afspraken. Dan zou ik ook meteen een datum voor de operatie krijgen. Mooi, dacht ik, hoe eerder hoe beter.

Horen we ’s middags bij het nieuws dat de ziekenhuizen van de MC groep uitstel van betaling hebben aangevraagd en op het punt staan failliet te gaan. Ja hallo, wat betekent dat precies? Gaat het ziekenhuis op slot, of draait het gewoon door? Vanochtend kwam het bericht binnen dat ons ziekenhuis, hier in Lelystad, daadwerkelijk failliet is verklaard. Goed bezig, jongens. En wat nu? Krijgen alle patiënten bericht, of moeten we zelf actie ondernemen? Wie het weet, mag het zeggen.

In principe had ik dus goed nieuws, maar nu niet meer. Dus.

.