GEWOON LEUK

.

De twee jongste zonen hebben vrijwel tegelijker tijd hun huis verkocht en dat ging redelijk snel. Nou is het natuurlijk heel fijn als je snel je huis verkoopt, maar dan moet je toch een alternatief hebben, waar je zelf heen kunt. De jongste ging voor nieuwbouw in Emmeloord. Dat betekent echter, dat hij nog bijna een jaar moet wachten tot hij daar in kan. In januari moet hij zijn huis uit en hij heeft een tijdelijke, goede plek gevonden bij zijn schoonvader, die het heel gezellig vindt om zijn dochter een tijd om zich heen te hebben. De ander moest al in september zijn huis verlaten en ook hij kon tijdelijk intrekken bij zijn schoonfamilie, met tussendoor af en toe een paar dagen bij ons. Dat was voor ons heel erg leuk, want dat betekende steeds een paar dagen met kleinzoon. Zij moesten namelijk al eind september hun huis verlaten. Ze hadden echter al een ander huis op het oog en daar hebben ze onmiddellijk werk van gemaakt. Met succes. De overdracht zou begin januari plaatsvinden. Tot hun grote vreugde werd dat vervroegd en heeft die gisteren al plaats gevonden. Dat betekent voor ons dat vandaag de laatste keer is dat ze hier slapen. Morgen gaan ze al verhuizen en mogen wij nog één dag heerlijk genieten van onze kleinzoon. Zodra in het nieuwe huis alles op orde is, gaan wij hem brengen en ziet hij voor het eerst waar hij voortaan mag slapen. Ik ben zo benieuwd hoe hij op weer een nieuwe situatie gaat reageren. Het afwisselend logeren bij de verschillende opa’s en oma’s is al behoorlijk ingrijpend voor zo’n klein manneke, maar dat is na morgen dus afgelopen. Ik hoop van ganser harte dat ze super gelukkig worden in hun mooie nieuwe huis.
.

HUSSELTJE

.

Er valt zo veel te vertellen, dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen, wat in detail kan en mag en wat ik beter oppervlakkig houd. Eerst mijn oor maar even onder handen nemen. Het gaat goed. Zo goed dat Utrecht voorlopig in de ijskast staat. Niet dat dat veel verschil maakt, want ze zijn daar niet zo snel met reageren, maar toch. Ik moet nog steeds druppelen, maar de zes weken antibioticum kuur is eindelijk afgelopen. De snelweg in mijn oor ligt wat verder weg, maar de ruis is er dus nog steeds. Echter, het allerbelangrijkste: de pijn is helemaal weg. Donderdag mag ik weer naar de KNO arts, even horen wat ze mij dan kan vertellen.

Tussendoor mocht ik naar de internist. Zij mat o.a. mijn bloeddruk, vond die aan de hoge kant en besloot dat ik een half uur aan zo’n apparaat mocht hangen. Ik heb nog nooit hoge bloeddruk gehad, zelfs niet tijdens mijn zwangerschappen, maar oké, ik ben de beroerdste niet, dus vorige week woensdag meldde ik mij keurig op tijd bij de balie. Ik moest even wachten, want er lag nog iemand vast. Even later zat ik zelf vast en werd elke vijf minuten mijn bovenarm afgekneld en weer vrij gelaten. Wat nou hoge bloeddruk? De hoogste stand was de beginstand, 153 over 67. Daarna zakte het alleen maar en de laagste stand was 127 over 52. Keurig netjes, zou ik zeggen, niks mis mee. Woensdag gaat de internist me bellen over het resultaat. Kan ze me gelijk feliciteren, want woensdag is echtgenoot jarig. Hij wordt 70. We beginnen nu toch echt bij de oudjes te horen, geloof ik.

Vrijdag mag ik dan naar de oogarts. Jaja, ik word gelijk weer even helemaal doorgelicht. Ach ja, dan hebben we dat ook maar weer gehad.

Na de meting woensdag hebben we de spullen ingepakt om even een paar dagen rust te zoeken in ons hutje. Er werd behoorlijk slecht weer voorspeld, maar dat kon me niet schelen, ik wilde er gewoon even tussenuit. Gelukkig viel het reuze mee met het weer, het bleef voornamelijk droog, maar somber. Gisteren de hele dag harde wind, met af en toe wat regen. Echt heel rustig was het niet, want afgelopen vrijdag zijn naast ons hutje twee kavels klaar gemaakt voor het plaatsen van nieuwe hutjes. Dat betekende een hoop herrie. Er heeft een complete kaalslag plaatsgevonden, er zijn tig bomen omgezaagd en in plaats van naar groen, kijken we nu rechtstreeks naar de hutjes die al verderop staan. Beetje jammer. Heel veel vogels zijn hun rust- en nestplekken kwijt geraakt. Zo zonde. Ook de eekhoorntjes zullen in het vervolg een omweg moeten maken om bij onze voederplaatsen te komen. Ik vind het niet leuk, maar er zat vanochtend wel opeens een buizerd op de vrijgemaakte grond. Voor hem is het wel gunstig, want hij heeft nu beter zicht op muizen en ander klein spul. We zullen er wel aan wennen, denk ik. Hoop ik. Morgen gaan we weer naar huis.

Er is nog meer te vertellen, maar dan wordt dit stuk zo lang, dus dat bewaar ik voor een volgende keer.

.

UPDATE met HOBBEL

.

Een beetje beduusd begin ik aan dit stukje. Ik kan zomaar meteen in Word terecht. Dank je wel, lieve zoon. Dat is in ieder geval één ding goed geregeld. Nee, vandaag wil ik het niet over mijn oor hebben, dat komt later wel weer. Het is mijn lapje dat me de grootste problemen bezorgt. Of Windows 10, dat kan ook. Dat heeft namelijk al drie keer een poging ondernomen om een update te installeren en dat lukt dus niet. Het eerste gedeelte verloopt prima, gaat keurig tot de 100%. Het tweede gedeelte is blijkbaar lastiger, want daar komt ie niet uit. Halverwege gaat mijn scherm op zwart en draaien de zes puntjes eindeloos rondjes. En verder gebeurt er niets. Omdat er bij het begin van het update verhaal stond dat het wel even kon duren, ging ik er de eerste keer nog van uit dat het zo hoorde. Hoe naïef kan een mens zijn? Na anderhalf uur had ik er schoon genoeg van. Dit kon niet normaal zijn, dus heb ik lapje uitgedrukt. Dat moest wel, want er werd op geen enkele toets gereageerd. Later weer aangezet en toen begon hij met het herstellen van mijn oude Windows programma. Daarna kon ik lapje weer gebruiken.

De tweede poging ging op precies dezelfde manier, halverwege het tweede deel ging het scherm weer op zwart en draaiden de puntjes hun rondjes. De derde poging was nog geen week later en verliep exact hetzelfde. Daarna heb ik zoon gebeld. Help, hoe kan dit en wat kan ik er aan doen? Ik had de mazzel dat hij thuis was doordat hij begin vorige week aan zijn elleboog is geopereerd. Vrijdagmiddag zijn we dus naar hem toe gegaan. Mooie gelegenheid om ook kleindochter weer even te kunnen knuffelen. Zoon is dus aan het stoeien geweest met lapje, geen idee wat hij allemaal heeft gedaan, maar in ieder geval kan ik weer zonder problemen in Word komen. Gisteren echter ondernam Windows 10 een vierde poging om zijn updates geïnstalleerd te krijgen. Wederom zonder succes. Ik weet niet of het aan mijn lapje ligt of dat er een grote hobbel in de updates van Windows 10 zit, het is in ieder geval knap lastig.

Herkent iemand iets in dit verhaal? En nog belangrijker: weet iemand een oplossing? Bij voorbaat mijn hartelijke dank.

.

OPROEP

.

Nee nee, niet meteen roepen: Wat fijn dat je nu al een oproep uit Utrecht hebt.

Die oproep is er namelijk nog steeds niet. Ik wacht nu al drie weken. Ik vermoed dat ze daar geen idee hebben wat “enige spoed” betekent. Vorige week beloofde mijn KNO arts hier in het dorp, dat ze er achteraan zou gaan. Intussen vond ze dat ik weer een antibioticum kuur nodig had. Geen gewone van een dag of zeven of tien, maar één van zes weken! Natuurlijk, dokter, ik slik wel en ik ga gewoon genieten van alle bijwerkingen.

Langzaamaan begin ik echt gek te worden. Af en toe staat mijn oor open, maar ook dan raast het geluid van een snelweg gewoon door. Afgelopen zaterdag was mijn kleine broertje jarig, hij werd 64. Van tevoren stuurde ik hem een berichtje met felicitaties en de vraag of zijn huis vol zat. Dat was niet het geval, dus gingen we naar hem toe. Een half uurtje ging het goed en was het heel gezellig. Daarna kwamen mijn twee zussen en een zwager. Dat maakte het al een stuk moeilijker om een gesprek te voeren of te volgen. Toen wederom de bel ging en nog meer mensen binnen kwamen, hebben echtgenoot en ik snel gedag gezegd en zijn op huis aan gegaan. Het is toch te gek voor woorden, dat ik niet eens leuk bij een drukke verjaardag kan zijn. Volgende week wordt onze kleindochter één jaar en ik zou daar oh zo graag bij zijn, maar ik vrees met grote vreze. Dan zit ik trouwens al drie maanden met een ontstoken oor, waarvan tot nu toe elke arts, huis- of KNO, gezegd heeft dat het wel goed komt.

Grote vraag is: wanneer???

HERRIE

.

Het gezeur met Word blijft bestaan en dat houdt me een beetje tegen om vaker een stukje te plaatsen. Er komen zoveel irritante dingen voorbij, dat ik iedere keer hulp nodig heb van echtgenoot om te komen waar ik wil zijn. Maar goed, vandaag is het dan toch weer gelukt.

Er is weer het een en ander gebeurd de afgelopen weken. Mijn laatste KNO arts, die in eerste instantie dacht dat ze God was, heeft toegegeven dat ze het niet zeker meer weet. Er moest dus een scan van mijn oor gemaakt worden. Nadat ze die bekeken had, vertelde ze dat ze me door wilde sturen naar weer een andere KNO arts, één die echt alles van oren weet. Daarvoor moet ik dan naar Utrecht, alleen is nog niet duidelijk wanneer. Ze zou hem een brief sturen met daarbij de foto van de scan. Daarop is te zien dat het sponsachtige bot achter mijn oor gevuld is met ontsteking in plaats van met lucht. Ze zou zelfs vermelden dat enige spoed is vereist. De arts waar het om gaat is echter zo druk door het hele land, dat niet duidelijk is wat enige spoed inhoudt. Wat bij de één een reactie oproept als: kom meteen vanmiddag, kan bij de ander betekenen: over een maand in plaats van over drie maanden. Ze gaf me een afspraak voor over twee weken en toen ik vroeg of ik dan al in Utrecht was geweest, keek ze bedenkelijk en zei: “Ik denk het niet.” Dat schiet natuurlijk niet echt op. Inmiddels loop ik al twee en een halve maand met oorontsteking. Echtgenoot doet trouw drie maal daags druppeltjes in mijn oren en zo blijven we “geduldig” wachten op een oproep uit Utrecht.

Dat het niet goed zit met mijn oor werd duidelijk toen we vorige week met zoon, schoondochter en kleinzoon een dagje naar Wildlands in Emmen gingen. Eerst bezochten we het koude gedeelte en daarna gingen we de jungle in. Achteraf bezien was dat geen goede keus, want voor een groot gedeelte overdekt, zodat geluid niet echt weg kan, maar weerkaatst. De herrie die daar op me af kwam, het krijsen van de vogels, de schrikreacties van mensen als zo’n vogel op hun hoofd of schouder ging zitten, het harde gelach van toeschouwers, plus het normale geroezemoes, het was allemaal teveel. Ik dacht dat ik gek werd. Het is lang geleden dat ik zo hard gelopen heb om weer buiten te komen.

Dan was ik ook nog jarig afgelopen maandag. Ik had de jongens en de familie doorgegeven dat ik het vieren een jaartje oversloeg i.v.m. mijn oor. Daar had iedereen begrip voor en na de ervaring in Emmen was ik blij dat ik dat gedaan had. Niet dat mijn familie krijst, maar lachen en praten doen ze wel graag en veel. Alleen mijn zusje en zwager kwamen, maar dat vond ik eigenlijk alleen maar fijn. Eén op één kan ik aan en zo had ik toch een beetje feestelijk gevoel en werd het nog heel gezellig die dag.

.

SIMPEL

.

Een simpele oorontsteking is zo verholpen. Zegt men. Inmiddels ben ik drie huisartsen en twee KNO artsen verder. In totaal ben ik, in zeven en een halve week tijd, vier keer bij een huisarts geweest en zeven keer bij een KNO arts. Vier antibiotica kuren heb ik weggewerkt. Kuren waarvan alleen de bijwerkingen het goed deden. Al twee weken loop ik met een volgepropt oor, volgepropt met een lang lintje, waarop een tube ontstekingsremmend middel is leeg gespoten. En dat voelt prettig…niet dus. En nog is het niet klaar. Maandag moet ik weer en dan krijg ik weer een andere KNO arts. Oh, joepie! Hoezo simpel? Het begint meer en meer op een never ending story te lijken. Ik kan me verdorie nauwelijks herinneren hoe een goede nachtrust voelt.

Een simpele borst besparende operatie, gevolgd door een maand even simpele bestralingen, dacht ik nog begin dit jaar. Helaas pakte ook dat niet even goed uit. Gisteren had ik een controle bij de bestralingsarts. Al vanaf het begin is mijn borst rood en hard en pijnlijk en dat heb ik bij eerdere controles ook duidelijk aangegeven. Van verschillende kanten kreeg ik toen te horen dat dat wel anderhalf jaar kon duren. Daar was ik natuurlijk niet blij mee, maar het betekende ook dat ik niet tussendoor om een afspraak ging vragen. Nu blijkt dat er te veel vocht in mijn borst zit en moet ik een afspraak maken met een in oedeemmassage gespecialiseerde fysiotherapeut. Jemig! Zeg dan niet tegen patiënten dat zoiets anderhalf jaar kan duren, dan loop je ook niet de kans dat patiënten zoals ik, er te lang mee rondlopen.

Al de jaren dat ik logjes schrijf, is dat heel simpel gegaan. Ik tikte mijn stukjes in Word en plakte ze dan gewoon op de plaats van bestemming, klikte op publiceren en hup, daar stond het dan. Maar dat lukt nu niet meer zomaar. Al een paar weken kon ik nergens meer bij op mijn site. Wilde ik kijken naar de statistieken, waar trouwens niet veel te zien is, omdat ik altijd maar weinig bezoekers heb, dan kreeg ik slechts een wit scherm met een grote blauwe W in het midden. Wilde ik naar de berichten of een ander onderdeel, kreeg ik precies hetzelfde. Hoe moest ik nu nog stukjes geplaatst krijgen? Geen idee. Ik ben niet zo van het uitzoeken en al helemaal niet van de updates. Elke dag kreeg ik wel een berichtje in beeld, maakte niet uit wat ik aan het doen was, dat er een nieuwe update van Word beschikbaar was en op advies van echtgenoot, heb ik dat vanochtend dus aan- in plaats van weg geklikt. Ik snap niet hoe het werkt, maar ik kon daarna wel weer gewoon alles bekijken op mijn site. Yes! Meteen een stukje schrijven dus, voor het weer mis gaat. Simpel, dacht ik. Maar nee.

Ik ga naar Word, maar krijg een klein schermpje en daar wordt gevraagd naar mijn initialen. Huh, waar slaat dat nou op? Maar ik gehoorzaam. Zo ben ik nou eenmaal. Meteen daarna krijg ik een iets groter schermpje met allerlei ingewikkelde vragen. Ik roep om hulp. Echtgenoot zegt waar ik op moet klikken. Oké, doe ik. Weer een scherm en weer doe ik wat me wordt gezegd. Oh, ik ben zo volgzaam. Ondertussen heb ik de neiging om lapje zijn nek om te draaien. Na veel vijven en zessen krijg ik een lijst met al mijn bestanden te zien. Op zoek naar waar ik mijn dagelijkse beslommeringen beschrijf, kom ik langs een ongelooflijke hoeveelheid stukjes, verhaaltjes en gedichten. Maar dan heb ik de juiste te pakken en kan ik eindelijk aan de slag. Hoezo simpel? Als dat in het vervolg elke keer zo moet, ben ik daar niet echt blij mee. Voorlopig is dit in ieder geval gelukt.

Het leven kan zo simpel zijn. Zolang er geen rare dingen gebeuren, tenminste.

.

HELP

.

Dat had dok dus niet, gelijk. Zowel de kuur als de druppels haalde niets uit. Ik werd langzaam gestoord van de pijn. Lichtelijk gestoord ben ik natuurlijk altijd geweest, maar dat was gewoon een prettige vorm. Deze nieuwe vorm is een stuk minder prettig. Je kunt beter een bevalling doormaken, dan weet je namelijk zeker dat de pijn overgaat. Mijn oor is dubbel ontstoken, zowel van binnen als van buiten. De pijn die daarmee gepaard gaat is bijna niet te beschrijven, zo intens. Deze pijn wens je niemand toe. Concentreren is vrijwel onmogelijk, lezen lukt niet, doordat de pijn zo ontzettend overheersend is.

Ik ging uiteraard terug naar dok. Ze kon zien dat de hele rechterkant van mijn gezicht nog steeds gezwollen was. Mijn temperatuur was wel iets gedaald, maar daar hield de verbetering mee op. Ik kreeg deze keer oordruppels en een zwaarder antibioticum, bestaande uit slechts drie dikke tabletten. Dat samen moest de klus klaren anders moet ik volgende week weer terugkomen om dan eventueel doorverwezen te worden naar een KNO arts. Dat is niet waar ik op zit te wachten, want dat zou betekenen dat we naar huis moeten.

Inmiddels zijn de drie pillen op, de oordruppels lijken af en toe de pijn te verergeren en ik ben niet blij. Als ik op google zoek, zie ik duizend en één artikelen over oorontsteking bij kinderen en hoe onschuldig het eigenlijk is. Jazeker, onschuldig! Over volwassenen wordt slechts weinig vermeld. HALLO! Ik ben geen kind meer, al een tijdje niet en ik verga van de oorpijn. Er wordt geroepen dat het (meestal) spontaan weer overgaat, na een dag of drie. Meestal misschien, maar niet bij mij. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil niet naar huis en al helemaal niet naar een KNO arts.

HELP!!!

Is er iemand die dit ook heeft meegemaakt en mij kan vertellen hoe het opgelost kan worden?

Alsjeblieft???

.