STOOFJE

.
Gisteren heb ik in één ruk “De vrouw in de kooi” uitgelezen. En ja, het was echt spannend. Het is een boek uit een serie, serie Q. Vanochtend dus maar meteen in het tweede deel begonnen. Omdat ik eigenlijk niet weer de hele dag lezend door wilde brengen, zijn we op zoek gegaan naar een leuk uitje. En dat hebben we gevonden.
In Dronten was een kofferbakmarkt. Je moet natuurlijk een stukje rijden, maar dan heb je ook wat. Je kon er terecht voor kop en schotels, complete serviezen en oude kleren. Ook was er speelgoed, van legopoppetjes tot kleine autootjes, oude klokken en andere meuk die men graag verkocht zag worden. Ik was al een tijdje op zoek naar een voetenbankje, heb namelijk nogal korte beentjes. Het liefst wilde ik zo’n stoofje, waar vroeger hete kooltjes in werden gedaan, voetjes erop en koude voeten werden in no time warme voeten. Ik heb wel vaak koude voeten, maar ben uiteraard niet van plan om met hete kooltjes te gaan stoeien. Ik wil alleen mijn voeten wat omhoog als ik aan tafel zit. En laat ik dat nou net vinden! Er waren er zelfs twee. Niet bij dezelfde kofferbak, maar toch, ik kon kiezen.
De ene had een rechthoekige vorm en was donkerbruin, de andere was rond en was wat lichter van kleur. Bij de ronde zat zelfs nog een oud briket, volkomen doorgebrand en min of meer versteend. Ook het ijzeren plaatje dat de bovenkant moet beschermen tegen brand zat er nog bij. De mevrouw vroeg zeven euro vijftig. Ik vond het niet duur, maar echtgenoot zei dat we eerst de hele markt over zouden gaan om te zien of er nog ergens anders een stond. Die stond er, dat was dus die rechthoek. Daar zat verder niets bij en de mevrouw van die kofferbak vroeg in eerste instantie een tientje. Dat werd binnen twee tellen verlaagd naar vijf euro. Echtgenoot hield hetzelfde verhaal en we liepen verder. Beide dames hadden trouwens hetzelfde te vertellen: het stoofje was van oma geweest en ze hadden het al zo lang bewaard, maar nu hadden ze er geen plaats meer voor. En dat geloofde ik natuurlijk meteen.
Na een lekker ijsje en de rest van de markt, liepen we terug naar de ronde mevrouw. Echtgenoot ging over tot onderhandelen en heeft er zowaar een euro af kunnen praten. Nu ben ik de trotse eigenaar van een ouderwets rond stoofje. En ik hoef niet meer op het randje van de stoel te zitten om mijn voeten te kunnen steunen. Al met al een gezellige middag in de zon, afgesloten met een mooie aankoop. Voor weinig.
.

3 thoughts on “STOOFJE

  1. Dat is een uitkomst zo’n stoofje als je korte benen hebt., er zijn wel speciale meubels voor mensen met korte benen te koop maar dat is onhandig als de rest van de huisgenoten geen problemen heeft !
    Lijkt me iets voor Henk met z’n koude voeten zo’n brandend stoofje;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s