WILDWISSEL

.
Gisteren gingen we een dagje op stap, we hadden afgesproken met een aantal vrienden. We reden op de weg naar Apeldoorn, toen mijn oog opeens viel op een bord langs de weg. Er stond op: WILDWISSEL. En ik zag het meteen voor me.

Grote groepen mensen, druk bezig met al het aanwezige wild verzamelen. Vrachtauto’s langs de kant van de weg, volgeladen met vers wild. En dan maar wisselen. Eerst een vrachtauto lossen met vers wild en dan meteen weer vullen met het verzamelde oude wild. Van alles gaat erin, vossen, hertjes, zwijntjes, een paar slangetjes, eekhoorntjes en vogeltjes. Wat? Ook vogeltjes? Maar die zijn toch helemaal niet zo wild? Die vliegen en fluiten alleen maar. Kijk, die vossen kan ik begrijpen, die doden graag andere beestjes, just for the fun of it. En die zwijntjes, wauw, die zijn pas echt wild. Maar vogeltjes? Nee, dat snap ik dan weer niet. Hoewel….ze slopen natuurlijk wel graag allerlei besjes van bomen en struiken. Een beetje wild zijn ze dus misschien wel. Wat zou er eigenlijk met het oude wild gaan gebeuren, vroeg ik me af. Eindigt dat ergens op een bord? Of wordt dat weer op een andere plek met andere dieren gewisseld? Jeetje hé, ik wist niet eens dat er überhaupt wild gewisseld werd. Hm, misschien gebrek aan mijn opvoeding? Nee, dat geloof ik niet. Mijn ouders hebben me keurig opgevoed. Dat ik dat niet altijd laat zien, is natuurlijk weer wat anders. Ik denk eerder, dat mijn ouders mijn tere kinderzieltje wilden beschermen. Welk kind kan begrijpen, dat wild regelmatig gewisseld wordt? Als ik dat als kind al had geweten, dan was ik nu vast één of andere activiste geweest, hard aan het werk om te zorgen dat al het wild mag blijven waar het is. Zou ik misschien alsnog kunnen doen. Of nee, toch maar niet. Alle dagen op pad om actie te voeren, lijkt me een tikkie vermoeiend.

Oeps, opeens zijn we op de plaats van bestemming. Meteen vergeet ik het wildwisselgebeuren. De begroeting met onze vrienden is hartelijk en de dag is, voorzien van een stralend zonnetje, verder heel leuk en gezellig verlopen. Dat gaan we beslist nog een keer overdoen. Op de terugweg keek ik er nieuwsgierig naar uit, maar het was er niet meer, dat bord. Knap hoor, om in een middag tijd al het wild te wisselen.
.

HUTJE

.
Daar zit je dan in je hutje op de hei. Van tevoren heb je als eis gesteld dat er in ieder geval internet/wifi moet zijn, want een mens kan tegenwoordig niet meer zonder. Je moet toch in staat zijn om je stukjes te schrijven en te plaatsen en op de hoogte blijven van wat er in de wereld gebeurt, nietwaar. En niet te vergeten, je moet bij andere bloggers kunnen lezen en reageren.
Ik kan iedereen geruststellen. Er is internet/wifi en ik kan het bovenstaande dus inderdaad doen.

Kan.

Heb je wel eens in een hutje op de hei gezeten? Nee? Nou, ik nu dus wel en ik kan je verzekeren dat het leven in een hutje niet te vergelijken is met het leven in een gewoon rijtjeshuis in de stad. Wat is het verschil, hoor ik je bijna denken. Wel, dat zal ik je vertellen.

In je rijtjeshuis leef je binnen vier muren, zelfs al ben je gezegend met een tuin(tje), het leven speelt zich voornamelijk binnen die vier muren af. Je zet ’s morgens je lapje of pc aan en vertoeft in de directe nabijheid van alles wat daarop plaats kan vinden. Af en toe loop je eens naar het toilet voor een sanitaire pauze, of je loopt naar de keuken voor koffie of het bereiden van een maaltijd. Soms kijk je eens naar buiten of er al iets van een zon waarneembaar is, maar al die tijd staat je contact met de wereld op volle toeren te draaien.

In je hutje heb je ook vier muren en je hebt de neiging om dezelfde routine te volgen als in je rijtjeshuis, maar het gaat allemaal net even anders. Om te beginnen heb je geen bureau waar je lapje altijd gebruiksklaar kan staan, dus moet hij op tafel. Zeg nou niet dat ie ook op schoot kan, want daar kunnen mijn benen niet tegen. Op tafel, dus een beetje een sta in de weg. Dat werkt niet echt lekker. Al snel wordt ie dan weer uitgezet. Verder is het zo, dat je in een hutje bij de eerste zonnestralen naar buiten rent. Oké, rent is een beetje een groot woord, maar je gaat wel naar buiten. Zelfs als er geen zonnestralen zijn. Waarom dat is, mag Joost weten en misschien doet ie dat ook wel, maar ik ken Joost niet persoonlijk, dus kan het hem niet vragen. Kortom je hele ritme is naar de knoppen en lapje is eigenlijk een beetje voor spek en bonen meegegaan.

Als je je hutje uitstapt, sta je buiten. Ik bedoel, echt buiten. Om je heen zie je groen, groen en nog meer groen. En wat buitengewoon leuk is, er zijn zo ontzettend veel vogeltjes die je in de stad niet tegenkomt. Wat hebben we allemaal gezien dan? Boomklevers en kruipers, de grote bont specht (die had ik nog nooit eerder gezien), pimpel- en koolmeesjes, heel veel roodborstjes. En als hoogtepunt geen vogel, maar eekhoorntjes. Gewoon vanuit de luie stoel op het terras. Nou, als dat niet mooi is dan weet ik het niet meer. Het is GENIETEN en die hoofdletters zijn dik verdiend.

Ik heb trouwens iets heel belangrijks geleerd van Rietepietz. Maar ja, zij heeft natuurlijk veeeeel meer levenservaring dan ik en wist het gewoon. Inderdaad, daar zijn ook winkels.
.

LIJST

.
Allemachtig, wat een gedoe! Ik dacht, dat doe ik even, een lijstje maken van wat er allemaal mee moet de eerste keer dat we in ons huisje kunnen. Schrap het woord lijstje maar, het wordt een Lijst. Ja, met hoofdletter. Van de suiker- tot de zoutkorrels, van de koffie, thee en kruidenpotjes tot de keukenrollen. En nog zo ontzettend veel meer. HELP! Ik heb een vrachtwagen nodig onderhand.

Zoonlief heeft een trekhaak aan zijn auto. Hij wel. En hij is dus echt lief, want heeft een vrije dag genomen dinsdag en een boedelbak gereserveerd. Een boedelbak? Is die groot genoeg dan? Hierboven heb ik slechts een paar kleine dingen genoemd, maar er moet ook zo veel groot spul mee, zoals een vuilnisbak e.d. We hebben zo veel aangeschaft en alles zit nog in dozen verpakt. We zouden nu best een eigen winkel kunnen beginnen. Alles is uniek, want slechts één maal voorradig. Doen we niet natuurlijk, maar het zou kunnen.

Dan moet er uiteraard ook nog een koffer worden gepakt, willen we daar meteen een paar dagen verblijven. Dan zullen we ook zelf handdoeken en beddengoed mee moeten nemen. Oeps, zei ik een koffer? Maak er maar twee of drie van. Waar zijn we in godsnaam aan begonnen?

Het klonk best simpel, een huisje kopen en daar dan regelmatig verblijven. Weer of geen weer. Oh, ook dat nog. Regenlaarzen, hups op de lijst. En gewone schoenen natuurlijk en niet te vergeten, mijn sloffen. Ik ben daar tenslotte thuis en dan wil ik me ook thuis voelen. Als ik dat wil, me thuis voelen, moeten er nog wat persoonlijke frutseltjes mee, frutseltjes die me een prettig gevoel geven, zoals waxinelichtjes e.d. En natuurlijk een paar puzzels en boeken en en en…..

Twee vrachtauto’s?
.

AANRAKEN

.
Wat ik nu toch weer lees, dat geloof je bijna niet. Drie op de vijf mensen zeggen dat ze niet of nauwelijks worden aangeraakt door hun partner! Omdat hij/zij te moe of gestrest zou zijn. Een derde van de ondervraagde stelletjes zegt zelfs makkelijk een aantal dagen zonder omhelzing of zoen te kunnen.
Echt, ik sta compleet perplex, kan het me nauwelijks voorstellen. Wat is er fijner in een relatie dan bij vertrek of thuiskomst elkaar even stevig vast te houden, te knuffelen en te kussen? Als je beiden thuis bent elkaar even een aai of een lief woordje geven bij het langslopen? Ik krijg het gewoon koud bij de gedachte dat zoiets niet meer zou gebeuren.
Zeggen die mensen elkaar ook geen goedemorgen of welterusten? Wat voor relatie is dat dan? Wanneer je geen behoefte hebt aan welk fysiek contact dan ook, wat doe je dan überhaupt in een relatie? Ik krijg het akelige gevoel dat deze mensen geheel langs elkaar heen leven. Ieder is druk met zichzelf en heeft geen tijd voor, of zin in die ander. Zo ontzettend jammer.
Naar mijn idee stap je in een relatie om samen met die ander te zijn. Samen, dat is het belangrijkste woord hier. Als ik zo links en rechts om me heen kijk, zie ik ook stelletjes waarvan ik denk: waarom zijn jullie eigenlijk bij elkaar? Het enige wat ze samen doen, is wonen in hetzelfde huis, slapen in dezelfde slaapkamer in hetzelfde bed. Verder leeft ieder zijn eigen leven. Hoezo samen? Het lijkt mij niet meer dan een zakelijke overeenkomst.
Ik zou daar absoluut niet tegen kunnen. Ik heb behoefte aan lichamelijk contact, vind het heerlijk om stevig omarmd te worden. Echtgenoot en ik, wij vinden het heerlijk om (bijna) alles samen te doen. Het enige wat ik niet samen wil doen, is voetbal kijken. Daar heb ik echt zo’n hekel aan, dat mag hij helemaal alleen doen. Lief hè, van mij? Tijdens een wedstrijd op tv ga ik wel tussendoor even een kusje halen en ik vraag ook altijd “belangstellend” of we winnen. Zo ben ik dan ook wel weer. Als hij met zoonlief naar het stadion is om een of andere interessante wedstrijd te zien, krijg ik steevast in de rust een belletje om te horen of het goed met me gaat zo helemaal alleen. Als hij dan weer thuis komt, volgt een warme omhelzing alsof we elkaar ik weet niet hoe lang niet gezien hebben. Heerlijk! Ik kan me best voorstellen dat veel mensen dat overdreven vinden, maar wij voelen ons er prettig bij.
Een dag zonder aanraken? Echt niet!
.

EINDELIJK

.
Wacht maar tot je met pensioen bent, dan wordt je leven een stuk rustiger. Niet meer elke dag vroeg je bed uit om op tijd bij je baas te zijn. Je kunt je eigen dag indelen en eindelijk na een zwaar werkzaam leven van je rust genieten. Eindelijk tijd voor je hobby, als je die hebt tenminste. Zou wel handig zijn, anders val je echt in een groot gat. Een leven met het vaste ritme van een baan is eigenlijk best prettig, je weet waar je aan toe bent en kunt altijd nog in de weekends tijd voor je hobby indelen. Als je eenmaal alle dagen thuis bent, heb je natuurlijk alle tijd van de wereld. Niets moet, alles kan en mag. Nou ja, bijna alles. In ieder geval heb je dan de vrijheid om zelf te bepalen hoe je tijd wordt ingedeeld, wat je wel en niet wilt doen, zonder dat er onmiddellijk wordt geroepen dat dit en dat nog af moet voor je naar huis gaat.
Echtgenoot en ik hebben jaren gedroomd van een eigen vakantiehuisje, het liefst ergens in een bosrijke omgeving met alle rust en ruimte die een mens zich wensen kan. Echtgenoot heeft bijna vijftig jaar gewerkt en heeft zijn rust dubbel en dwars verdiend. De laatste jaren zijn we druk aan het zoeken geweest, we hebben tig vakantieparken gezien, maar het juiste plekje kwam maar niet. Tot april dit jaar. Vanaf het moment van parkeren bij dit park, voelden we ons helemaal happy worden. Het oogde vriendelijk en alles zag er mooi en goed onderhouden uit. Dit moest het worden, wisten we meteen. Het personeel in het bijbehorende restaurant was uitermate netjes en aardig en de mensen die we tegenkwamen op het park hadden niets dan lof.
Het laatste half jaar zijn we dan ook druk geweest met heen en weer rijden, kijken op de plek waar ons chalet moest komen en allerlei huishoudelijke dingen en dingetjes uitzoeken. Zo leuk, net alsof je weer helemaal opnieuw begint. En dat doe je in feite ook. Er gaat echter ontzettend veel tijd in zitten en tijd voor een hobby is er momenteel nauwelijks. Is niet erg, komt wel weer. Sommige hobby’s zijn niet plaatsgebonden, dus overal uitvoerbaar.
Vanochtend kregen we het definitieve bericht, vanaf de 17de is alles klaar en kunnen we er in. We hebben er heel veel zin in en zijn van plan om zoveel mogelijk tijd daar door te brengen. Als het meezit, hebben we daar ook de beschikking over internet. Misschien gaan in de toekomst heel wat logjes vanuit Drenthe komen. Zou dat niet mooi zijn?
.

KOMEDIE

.
Zondagavond, de eerste dag van de eerste maand van het nieuwe seizoen. De R zit weer in de maand, de herfst is in aantocht. Wat is er dan fijner om een behoorlijk druk weekend met een leuke film op tv af te sluiten? Niets toch? Dus dat was het plan gisteravond. Wij waren er helemaal klaar voor.
Het duurde even voor de film echt op gang kwam. Wij hadden geduld. Het komt wel, dachten wij, straks wordt het vanzelf leuk. Toen was de film opeens afgelopen. Slechts twee keer heeft mijn gezicht zich in een bescheiden glimlach laten duwen. Waar zat nou toch het leuke gedeelte? Ik heb het niet kunnen vinden, maar wie het weet mag het zeggen. Eigenlijk was het een groot drama en, in mijn ogen, beslist geen komedie.
Het verhaal ging over een groep vrienden die jaren bij een onbetekenend voetbalclubje hadden gevoetbald. Eén van hen zou gaan trouwen in Spanje en omdat het ging om een homo ging iedereen ervan uit dat hij met een man zou trouwen. De hele groep ging dus naar Spanje, hoewel er slechts een persoon was die zich dat kon veroorloven. Hij regelde alles. Duidelijk een man met meer geld dan verstand. De groep bestond uit zes mannen. De een vluchtte uit een huwelijk waarin de vrouw vreemd ging. Een ander, omdat hij kanker had en dat maar moeilijk kon accepteren. Weer een ander was te lui om te werken en maakte met alles en iedereen ruzie, een echte driftkikker. Dan was er nog een die moslim was geworden en een die zijn geld verdiende met het geven van gymnastieklessen aan ouderen. Kortom een vrij zielig groepje samen.
Onderweg maakten ze nogal wat vreemde dingen mee. Ze kwamen ondermeer terecht op een nudistencamping. Voor een nachtje niks mis mee, zou je zeggen. Je pakt ’s morgens je spullen en je vertrekt weer. Nee, niet in dit geval. Er moest naakt gevoetbald worden, want in plaats van in Frankrijk zaten ze in Duitsland. Amateur Nederland – Duitsland dus. Uiteraard liep dit uit op een massale vechtpartij, waarbij de driftkikker puur lichamelijk letsel toebracht aan een Duitse speler. Te walgelijk voor woorden. Dan komen ze in Frankrijk ook nog eens terecht in de gevangenis. Kortom, lachen, gieren, brullen. NOT!
Uiteindelijk blijkt de homo niet met een man te trouwen, maar met een vrouw. Alleen om kinderen te krijgen. Hoe triest is dat? Nooit gehoord van KI of adoptie waarschijnlijk. Om het geheel van “komische” situaties compleet te maken, wordt de moslim voor de deur dood gereden.
De film “Old Stars” een komedie? Echt niet! Het is één groot drama. Jammer.
.