VINGERS

.
Zo, de datum staat, nu de rest nog. Wat die rest moet worden, weet ik nog niet precies, dat zie ik wel als ik klaar ben. Even kijken waar mijn vingers me heen leiden. Ik heb namelijk lang niet altijd te beslissen wat er komt te staan. Beslissen mag ik alleen als ik een vooropgezet plan heb en dat ontbreekt nu. Ik ben dus volkomen afhankelijk van mijn vingers. Mijn middelvingers, om precies te zijn. Niet dat ik ze opsteek, maar ik merk opeens dat dat nou net de twee vingers zijn waar ik mee tik. Ik denk dat mijn andere vingers in staking zijn, want ze weigeren mee te helpen. Is niet zo heel erg hoor, met twee vingers kom ik een heel end.

Wat een woei buiten hè? Lijkt me best lekker om nu langs het strand te lopen en eens helemaal goed uit te waaien. Het strand ligt echter niet voor de deur en om nou anderhalf uur in de auto te gaan zitten om een beetje wind te voelen, dat gaat me net iets te ver. Die anderhalf uur zijn namelijk ook weer nodig om na de woei weer thuis te komen. Ik zou natuurlijk simpelweg even in de tuin kunnen gaan staan, maar die is nu net gevuld met een heleboel kwetterende musjes. Die zouden van mij schrikken en er vandoor gaan. Niet dat ik nou zo’n afschrikwekkend figuur ben, maar toch. Vogeltjes zijn mijn vriendjes en dat moet zo blijven. Maakt niet uit welke kleur ze hebben, bruin, groen, zwart, alles kan. Kleur is weer van belang bij andere zaken. Over kleur gesproken. Ik ben vandaag weer eens aan het kleuren geslagen in mijn mandala kleurboek. Dat wil zeggen, ik heb de mandala die ik in wil kleuren er uit gehaald. Het is namelijk een vrij dik boek en kleuren in een bocht is niet echt handig of makkelijk. Het is best een mooie mandala moet ik zeggen, maar het vereist wel precisiewerk om netjes binnen de lijntjes te blijven. Soms heb ik maar één streepje ruimte. Nadeel is dat ik altijd zo snel afgeleid ben. Nu ook weer. Mijn kleurplaat ligt op tafel op me te wachten, terwijl ik opeens besluit bij lapje te gaan zitten om te zien of er wat uit mijn vingers komt. Tussendoor zie ik dan ook nog mijn padje oplichten, als teken dat er weer spelletjes gespeeld kunnen worden. Ik lijk verdorie wel een klein kind. Alles tegelijk willen. Overal aan beginnen en niets afmaken. Bijna niets. Volgens mij is dit stukje klaar en hebben mijn vingers net besloten, dat het wel weer genoeg is voor vandaag. Eens even lezen wat ze allemaal te zeggen hebben.
.

4 thoughts on “VINGERS

  1. O ja, ik herken het wel, heb óók van die vingers die hun gang maar gaan als ik even niet oplet! Ik heb er wel twee meer, de wijsvingers laten zich ook niet onbetuigd zodat het nog aardig wat onzin neergezet kan worden vóór ik in kan grijpen;-)

  2. Hahaa!Ik ga denk ik ook eens mandala tekenen,kleuren bedoel ik,tekenen is te moeilijk…..lijkt me heel rustgevend.

  3. Vingers die niet werken is altijd vervelend, ik hoop dat het snel overgaat en niet meer terug komt.
    Het is zo lekker om uit te waaien, en dan thuis een lekkere kop warme chocolademelk.
    Als je uitgekleurd bent laat je dan het resultaat hier zien?

  4. helemaal herkenbaar natuurlijk😉
    En wat het mooist is…. op jouw leeftijd nog blij en nieuwsgierig kunnen zijn als een kind ;-))
    Dat kunnen velen je niet nadoen, wat een rijkdom heb je daarmee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s