GENIETEN

.
Daar zitten we dan, vijftig jaar na dato. Nog steeds wordt er volop over gesproken, de moord op JFK. Iedereen heeft een mening, de complottheorieën vliegen je om de oren. Heeft het zin als ik daar ook nog eens over ga schrijven? Nee, dat denk ik niet. Door naar het heden.

We zijn er weer, in ons hutje op de hei en man, wat is het hier toch mooi. En wat werkt het weer toch mee. Gisteren een stralende dag, knisperend fris, maar oh zo lekker. Echtgenoot was al twee dagen bezig met het verwijderen van de gevallen blaadjes op ons grasveld. Totaal zinloos eigenlijk, want de bomen zijn nog lang niet kaal. Maar het houdt hem goed bezig. Ook vandaag is het redelijk goed weer. Iets minder dan gisteren, het is meer waterkoud, maar het is in ieder geval droog. Echtgenoot neemt vandaag een rustige kijkdag. Op het terras voor de erker hebben we een stoel neergezet met daarop een vogelpizza plus een schaal met wat havermout en rozijnen. Die schaal is speciaal voor de merels en de roodborstjes en de pizza is voor alle vogels, maar wordt het meest bezocht door de koolmeesjes, de pimpelmeesjes en de boomklever. Die boomklever hoort eigenlijk aan de boom te kleven om te genieten van de pindakaas en ander lekkers, maar hij is gek met de nieuwe pizzeria in zijn wijk en is inmiddels een zeer gewaardeerde vaste klant. Grote brokken hakt hij eruit en vliegt er dan weer vandoor. Vinkjes scharrelen over de grond, op zoek naar gespilde restjes. Het wachten is nog op de eekhoorntjes en de grote bonte specht. Ik hoef me niet in vreemde bochten te wringen om naar binnen te kijken bij dit nieuwe vogelrestaurant, maar kan gewoon blijven zitten waar ik zit. Ik tik en kijk. Jawel, ik kan zowaar twee dingen tegelijk doen. Echtgenoot zit half onderuit gezakt op de bank te genieten van wat er zich voor het raam afspeelt. Af en toe werpt hij een blik op zijn padje waar een spelletje geduldig wacht tot hij verder gaat. Maar spelletjes moeten het afleggen tegen het buitengebeuren.

Dit is met recht genieten van je pensioen.
.

ZWIJMELWEEKEND

.
Gisteren en vandaag heb ik heerlijk zitten zwijmelen met alle nummers die weer bij Marja waren geplaatst. Extra veel dit keer, want de rubriek bestaat een jaar. Hoewel ik elke week luister naar de diverse nummers, heb ik zelf nooit meegedaan. Ik heb namelijk geen idee hoe je zo’n video moet plaatsen. Gisteren heb ik de eerste helft van de nummers geluisterd en dat was al een behoorlijke zit. Vandaag dus de rest. Ik eindigde met een nummer van Jim Groce en zat dus meteen op youtube. Uit mezelf kom ik daar nooit, maar nu, omdat ik er toch al was, heb ik de rest van de middag allerlei nummers gezocht en geluisterd. Van John Farnham tot Patricia Paay (ja, echt) en van Culture Club (op verzoek van echtgenoot) tot UB 40. Uiteraard een heleboel nummers van Queen geluisterd en ook Shaggy kwam nog langs. Al met al ben ik een paar uur zoet geweest en besloot toen om één van mijn absolute favorieten alsnog bij Marja aan te geven voor het feestelijke weekend. Maar ja, het is natuurlijk al zondag en de rubriek heet Zwijmelen op zaterdag.

Ik ga natuurlijk niet zeggen welk nummer het is, want Marja heeft beloofd het volgende week in de lijst op te nemen. Dus, ben je nieuwsgierig naar (één van) mijn favoriete nummers, kijk dan volgende week zaterdag bij Marja’s zwijmelen op zaterdag. Misschien vind ik dat zelf zo leuk, dat ik een cursus videootje plaatsen ga volgen. Zal wel niet bestaan, maar ik heb kinderen die misschien wel weten hoe dat moet. In ieder geval heb ik nu een lekker lang zwijmelweekend achter de rug en daar heb ik enorm van genoten.

Nu ga ik aan de zuurkoolstamppot. Ook lekker.
.

VRIJE DAG

.
Vrolijk liep ze door het huis. Huppelde bijna. Ze had het rijk alleen vandaag. Eindelijk, na een jaar dagelijks haar man over de vloer. Veertig jaar lang had ze het huishouden draaiende gehouden, vijf kinderen groot gebracht en altijd stond het eten op tafel als haar man thuiskwam. Nooit had dat tot enige discussie geleid. Tot een jaar geleden.

Haar man ging met pensioen en hoewel ze het in het begin heerlijk vond dat hij dagelijks thuis was, de laatste maanden werd ze een beetje gek van hem. Als ze bezig was met het uitzoeken van de was, kwam hij erbij staan en wees aan welk kledingstuk op welke temperatuur gewassen moest worden. Hallo! Alsof zij dat niet wist. Als ze met het eten bezig was, kwam hij erbij staan en vertelde of er al dan niet zout op de aardappels moest. Of dat de groente niet te lang mocht koken. Hij tilde constant de deksels op om te zien of alles nog steeds in de pan zat. Let wel, hij had in al die jaren nooit negatief commentaar op haar eten gehad. Afstoffen en stofzuigen? Dat deed hij wel, want zij deed het niet goed genoeg. Hoezo? Was de boel in veertig jaar zo vervuild geraakt dan? Nooit eerder iets van gemerkt of gehoord. Zelfs de koffie die ze elke ochtend stipt om half elf voor hem neerzette, was niet goed gezet. Het was te sterk, of te slap, of… Ze werd er gek van.

Maar vandaag was ze dus alleen. Haar man was weg. Ze wist niet eens waar naar toe, had amper geluisterd. Het enige wat was blijven hangen, was dat ze heerlijk alleen zou zijn deze vrijdag. Het werd met recht een vrij(e)dag. Als eerste deed ze de radio aan. Zij hield van muziek, maar haar man vond dat veel te veel herrie op de vroege morgen.

Ze wierp een blik op de klok, tien uur nog maar. Zou ze al koffie maken? Of nog even wachten tot half elf, zoals ze elke dag deden? Ha nee, ze hoefde niet te wachten. Ze kon zelf beslissen wanneer ze koffie ging drinken en ze had er nu zin in. Even later installeerde ze zich op de bank, een dampende kop koffie op het bijzettafeltje naast haar. Ze pakte een oude Libelle en bladerde door het blad. Er stond eigenlijk niets interessants in. Het blad eindigde op de stapel oud papier. Een boek! Ze zou eindelijk weer eens een echt boek kunnen lezen, nu ze niet gestoord werd door het gepraat van haar man. Hè, wat een rust.

De dag sleepte zich voort. Ze had geen idee hoe laat haar man thuis zou komen. Het boek had haar niet kunnen boeien en de lunch in haar eentje was ook al niet gezellig. Ze dwaalde een beetje doelloos door het huis, weigerde toe te geven dat ze toch wel heel erg gewend was geraakt aan de dagelijkse aanwezigheid van haar man. Ze had een vrije dag, moest ervan genieten. Het lukte niet. Waarom had ze niet beter geluisterd toen hij vertelde wat hij ging doen vandaag? Wanneer kwam hij terug? En waarom was ze niet met hem mee gegaan? Meegaan? Waarheen dan? Om de haverklap liep ze naar het raam om te zien of hij er al aankwam. Ze had geen rust in haar kont.

De tijd voor het avondeten naderde. Moest ze nu alleen voor zichzelf eten klaarmaken, of ook voor haar man? Opeens kreeg ze ontzettend medelijden met zichzelf. Ze was helemaal alleen. Ze miste haar eeuwig mopperende man. Echt! Ze miste hem gewoon.

Toen de man thuiskwam wist hij niet wat hem overkwam. Zijn vrouw vloog hem om de nek en gaf hem een stevige kus op de mond. Oeps, waar kwam dat nou vandaan? Maar hem hoorde je niet klagen hoor, hij nam haar stevig in de armen en zoende haar vol overgave terug. Hij voelde zich opeens twintig jaar jonger.
.

LEEGLOOP

.
Je leest het regelmatig in de krant, of je hoort erover via radio of tv. Maar je maakt je er natuurlijk niet echt druk over. Het raakt jou toch niet als er weer eens een dorp klaagt over het dalende inwonertal. Of een school met steeds minder leerlingen. Een lekkende fles komt misschien een stukje dichterbij, vooral als die fles toevallig in jouw boodschappentas zit. Al die verschillende manieren van leeglopen kunnen soms vervelend zijn of vervelende gevolgen hebben. Een leeglopende trein is dan weer geen issue. De mensen zijn waarschijnlijk op de plaats van bestemming aangekomen. Hoewel… als die trein net wat blaadjes tegenkwam op de rails, waardoor de machinist niet verder kon (of durfde, dat kan natuurlijk ook) dan wordt het weer wel vervelend.

Wanneer is een leegloop echt heel erg vervelend en raakt het je persoonlijk? Wel, dat is wanneer je te maken krijgt met een darmleegloop. Dat kan zomaar spontaan ontstaan. Je staat ’s morgens fris en fruitig op. Hoewel, misschien niet helemaal fris en waarschijnlijk al helemaal niet fruitig, maar je komt uit bed en denkt gewoon aan een mooie nieuwe en tevens zeer natte dag te beginnen. En dan voel je het opeens. RENNEN! Pfft, net op tijd. Waar komt dat nou opeens vandaan, vraag je jezelf af. Voor je echter hebt uitgeplozen of je de dag ervoor misschien iets verkeerds hebt gegeten, ren je voor de tweede keer. En een derde, vierde keer. Je vraagt je allang niet meer af, hoe het komt. Je bent bezig met rennen. Misschien zet je zelfs wel een nieuw snelheidsrecord. En net als je denkt dat het inmiddels wel over zal zijn, want die darmen zullen toch wel eens leeg raken, is het “oh shit!” en daar ga je weer. Je darmen zijn iedere keer weer in staat iets te vinden wat er uitgegooid kan worden. Als je er goed over nadenkt, is het razend knap eigenlijk, van niets toch weer iets fabriceren. Niet dat je op zo’n moment überhaupt zin hebt om ergens over na te denken, maar toch.

Eén ding is zeker: je krijgt genoeg beweging, al voel je je de rest van de dag leeg en uitgevloerd.
.

ZWAGER

.
En dan is daar opeens goed bericht. Wat was er aan de hand, hoor ik u denken. Wel, dat zal ik u vertellen.

Zo’n vijftig jaar geleden kwam er een (toen nog jonge) man in ons leven. De vriend van mijn zus. Het was wel even wennen in het begin, want hij was een echte Amsterdammer en dat was aan zijn manier van praten duidelijk te horen. Maar het wende snel en hij werd met alle liefde in onze familie opgenomen. Bij hem was geen vraagteken te bekennen, je kreeg wat je zag. Hij was bouwvakker en altijd bezig, was het niet voor zijn baas dan was het wel bij iemand thuis, want zo was hij, altijd bereid om iemand te helpen en de handen uit de mouwen te steken. Ziek zijn of een dagje spijbelen was er niet bij.

Inmiddels is hij 73 jaar en nog steeds altijd bezig. Niet alleen thuis, maar ook bij zijn kinderen. Hij heeft er vier en regelmatig wordt zijn hulp ingeroepen. Soms om te klussen en vaak om op te passen op de kleinkinderen. Het hele huishouden drukt op zijn schouders en dus ook de zorg voor de kleinkinderen.

Waar is mijn zus dan? Mijn zus heeft in haar leven heel wat gezondheidsproblemen gehad. Ik ga hier niet alles noemen, want dan wordt het stukje zo lang. Het komt er op neer, dat zij nog maar tot weinig in staat is en vrijwel geheel afhankelijk van mijn zwager. U begrijpt inmiddels dat zwager een leven heeft geleid, waar nauwelijks rustpunten in te vinden waren.

En dat wreekt zich uiteindelijk toch.

Vorige week is hij volledig ingestort en met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Hart en longen waren in de problemen, hij was volledig uitgedroogd en de koorts was tot ruim veertig graden gestegen. Het was gewoon niet goed. Iedereen is zich rot geschrokken, want zwager en ziek gaan niet samen. Maar nu wel.

Hoe vaak hoor je niet dat mensen die hun hele leven gewerkt hebben zonder ook maar een dag ziek te zijn, opeens iets krijgen en dan ook meteen overlijden. Wij waren bang dat zoiets ook hier zou gebeuren. Gelukkig hebben de artsen meteen en goed ingegrepen en is zwager weer gedeeltelijk hersteld. Ziekenhuizen zijn echter niet zo happig op lang blijvende patiënten, dus gisteren is hij weer thuisgekomen. Ik hoop van harte dat dat niet te snel is en dat hij niet onmiddellijk weer dat drukke leven wordt ingezogen. Wij, maar vooral mijn zus, kunnen hem nog lang niet missen.
.

WACHTEN

.
Voor gisteren had ik een leuk logje gepland, maar gisterochtend kreeg ik vervelend nieuws.

Nu eerst maar even wachten op betere tijden.
.