VRIJE DAG

.
Vrolijk liep ze door het huis. Huppelde bijna. Ze had het rijk alleen vandaag. Eindelijk, na een jaar dagelijks haar man over de vloer. Veertig jaar lang had ze het huishouden draaiende gehouden, vijf kinderen groot gebracht en altijd stond het eten op tafel als haar man thuiskwam. Nooit had dat tot enige discussie geleid. Tot een jaar geleden.

Haar man ging met pensioen en hoewel ze het in het begin heerlijk vond dat hij dagelijks thuis was, de laatste maanden werd ze een beetje gek van hem. Als ze bezig was met het uitzoeken van de was, kwam hij erbij staan en wees aan welk kledingstuk op welke temperatuur gewassen moest worden. Hallo! Alsof zij dat niet wist. Als ze met het eten bezig was, kwam hij erbij staan en vertelde of er al dan niet zout op de aardappels moest. Of dat de groente niet te lang mocht koken. Hij tilde constant de deksels op om te zien of alles nog steeds in de pan zat. Let wel, hij had in al die jaren nooit negatief commentaar op haar eten gehad. Afstoffen en stofzuigen? Dat deed hij wel, want zij deed het niet goed genoeg. Hoezo? Was de boel in veertig jaar zo vervuild geraakt dan? Nooit eerder iets van gemerkt of gehoord. Zelfs de koffie die ze elke ochtend stipt om half elf voor hem neerzette, was niet goed gezet. Het was te sterk, of te slap, of… Ze werd er gek van.

Maar vandaag was ze dus alleen. Haar man was weg. Ze wist niet eens waar naar toe, had amper geluisterd. Het enige wat was blijven hangen, was dat ze heerlijk alleen zou zijn deze vrijdag. Het werd met recht een vrij(e)dag. Als eerste deed ze de radio aan. Zij hield van muziek, maar haar man vond dat veel te veel herrie op de vroege morgen.

Ze wierp een blik op de klok, tien uur nog maar. Zou ze al koffie maken? Of nog even wachten tot half elf, zoals ze elke dag deden? Ha nee, ze hoefde niet te wachten. Ze kon zelf beslissen wanneer ze koffie ging drinken en ze had er nu zin in. Even later installeerde ze zich op de bank, een dampende kop koffie op het bijzettafeltje naast haar. Ze pakte een oude Libelle en bladerde door het blad. Er stond eigenlijk niets interessants in. Het blad eindigde op de stapel oud papier. Een boek! Ze zou eindelijk weer eens een echt boek kunnen lezen, nu ze niet gestoord werd door het gepraat van haar man. Hè, wat een rust.

De dag sleepte zich voort. Ze had geen idee hoe laat haar man thuis zou komen. Het boek had haar niet kunnen boeien en de lunch in haar eentje was ook al niet gezellig. Ze dwaalde een beetje doelloos door het huis, weigerde toe te geven dat ze toch wel heel erg gewend was geraakt aan de dagelijkse aanwezigheid van haar man. Ze had een vrije dag, moest ervan genieten. Het lukte niet. Waarom had ze niet beter geluisterd toen hij vertelde wat hij ging doen vandaag? Wanneer kwam hij terug? En waarom was ze niet met hem mee gegaan? Meegaan? Waarheen dan? Om de haverklap liep ze naar het raam om te zien of hij er al aankwam. Ze had geen rust in haar kont.

De tijd voor het avondeten naderde. Moest ze nu alleen voor zichzelf eten klaarmaken, of ook voor haar man? Opeens kreeg ze ontzettend medelijden met zichzelf. Ze was helemaal alleen. Ze miste haar eeuwig mopperende man. Echt! Ze miste hem gewoon.

Toen de man thuiskwam wist hij niet wat hem overkwam. Zijn vrouw vloog hem om de nek en gaf hem een stevige kus op de mond. Oeps, waar kwam dat nou vandaan? Maar hem hoorde je niet klagen hoor, hij nam haar stevig in de armen en zoende haar vol overgave terug. Hij voelde zich opeens twintig jaar jonger.
.

6 thoughts on “VRIJE DAG

  1. mannen die met pensioen thuiskomen hebben het eigenlijk helemaal niet makkelijk als je zou denken. Een hobby hebben hélpt wel maar geen 24 uur per dag. In wezen zit zo’n man ineens zonder een nuttige dagindeling, de huishouding heeft al die jaren immers ook zónder hem wel op rolletjes gelopen.
    Het helpt om een aantal taken over te hevelen naar de “pensioenganger ” dat geeft “de huisvrouw” dan wat meer tijd om ook eens met een boek in een hoekje te kruipen zonder dat hij om haar heen loopt te drentelen….hij heeft immers een taak?

  2. OT: Jij mag natuurlijk zwijmelen wanneer je maar wilt. Het linkenlijstje is nu echter gesloten en de overzichten van alle nummers zijn naar de vaste deelnemers gemaild. Zal ik je linkje komende zaterdag toevoegen? Dat doe ik met alle plezier, hoor. Het is een prachtig nummer.

    Ik plaatste deze reactie al op mijn blog, maar voor alle zekerheid zet ik het hier ook nog even neer.

  3. Als ze had geweten wat hij zou gaan doen die dag dan denk ik dat ze wel had kunnen genieten van de dag. I know I would.
    Leuk verteld!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s