EENS PER JAAR

.
Eens per jaar mag ik mijn dichtader aanboren en daar ben ik heel erg blij mee. Vroeger (sprak oma) thuis was Sinterklaas een heerlijk feest, ook toen er al lang geen gelovige zielen meer in het gezin waren. Er werden lootjes getrokken, maar iedereen was vrij om meer te doen. Het leukste waren de surprises en de gedichten. Hoewel ik geen ster was in het maken van verrassingspakketjes, gedichten maken daarentegen, vond ik geweldig. Vaak werd nog in de laatste vijf minuten voor het feest zou beginnen, iets op een papiertje gekrabbeld en bij een cadeautje gestopt. Op de diverse slaapkamerdeuren hingen briefjes met “verboden toegang” er op geschreven. Het uitpakken en voorlezen nam de hele avond in beslag. Uiteraard was er ook altijd warme chocolademelk met speculaas. Genieten!

Toen mijn kinderen klein waren, werd er ook altijd veel werk van gemaakt. Sint kwam altijd op bezoek en bracht twee Zwarte Pieten met zich mee. De kinderen vonden het elk jaar reuze spannend. Naarmate de kinderen ouder werden, werd het vieren van Sinterklaas steeds minder. Zij hadden een voorkeur voor Kerst, pakjes onder de boom en zo. Ik verdenk ze ervan dat het een manier was om geen surprises en gedichten meer te hoeven maken. Ik vond dat wat minder, want Sint hoort echt bij Nederland.

Tegenwoordig wordt er nog nauwelijks iets gevierd en dat is buitengewoon jammer. Ik heb echter een zus die nog steeds uitgebreid Sinterklaas viert en elk jaar krijg ik een telefoontje.
“Hé zus, ik heb …. dit jaar, zou jij voor mij weer….?”
Natuurlijk wil ik dat. Ik krijg door wat het cadeautje is met het verhaal erachter en ga aan de slag. Althans, niet meteen. Ik heb altijd een paar dagen nodig om het op me in te laten werken. Op de gekste plaatsen krijg ik dan opeens een idee, zoals onder de douche of op de wc. Als ik eenmaal begonnen ben met schrijven, is het in no time klaar. Ik vraag zus me te bellen als de kust veilig is, lees haar het gedicht voor, krijg goedkeuring en ga het dan uittikken. Het grappige is dat het altijd vrij lange gedichten worden. Dat komt waarschijnlijk, omdat ik maar één gedicht hoef te doen en dat wil ik natuurlijk zo veel mogelijk uitbuiten.

Vandaag was mijn gedicht klaar. Zus kom ik morgen tegen op een verjaardag en stiekem stop ik het dan in haar tas, want niemand mag het zien natuurlijk.

Nu maar weer wachten tot volgend jaar.
.

9 thoughts on “EENS PER JAAR

  1. Hier verliep het net zo. Ik rijmde heel graag, maar geen van de gezinsleden had er meer zin in. Nu heb ik me maar op de limericks gestort.
    Mag je het feest niet bij je zus vieren?

  2. Leuk hoor! Wij vieren het nog steeds met mijn familie, we trekken lootjes en maken een surprise EN gedicht. Het was weer erg gezellig afgelopen zondag en iedereen was enorm creatief geweest. Met onze kinderen stoppen we cadeautjes onder de kerstboom en pakken ze op kerstavond, tijdens een feestelijk etentje, uit. Ook heel erg gezellig!

  3. Familieleden maak je blij
    Met je rijmelarij
    Want eens per jaar
    Maak jij de gedichten klaar
    Maar veel vaker dichten kan toch
    Je zet ze gewoon op je blog!
    Want laten we wel wezen
    Dan hebben wij ook weer wat te lezen😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s