VREEMD

.

Schrijven over mijn broer vind ik best moeilijk. Sinds de begrafenis van mijn zus, bijna 4 jaar geleden, had ik hem niet meer gezien. Niet omdat we ruzie hadden of zo, maar omdat mijn broer een bijzonder mens was. Was hij in deze tijd geboren, had hij al snel het label autist gekregen. Geen gewone autist, maar een autist met diverse extra’s. Hij had ook nooit alleen mogen wonen, wat nu wel het geval was. Hij was o.a. contactgestoord, zou nooit uit zichzelf contact zoeken en zijn leven bestond uit rituelen. Mijn zus heeft geprobeerd de rol van mijn moeder over te nemen, door afspraken met hem te maken. Maar je kon geen afspraken met hem maken, tenzij je zijn moeder was. En dat was mijn zus niet. Er was dus niemand die tegen hem zei dat hij zijn rommel op moest ruimen, moest gaan douchen en regelmatig schone kleren aantrekken. Die dingen gebeurden dus ook niet.

Eén van zijn vaste gewoontes was eten in een restaurantje bij hem in de straat. Elke dag op dezelfde tijd, dezelfde maaltijd, zittend op dezelfde stoel. Ondanks het feit dat mijn broer er uitzag als een zwerver en ook niet bepaald fris rook, had de restauranteigenaar medelijden met hem. Mijn zus had ooit met de man afgesproken dat hij haar zou bellen als mijn broer een paar dagen niet geweest was. Dat was twee weken geleden dus het geval. De man had hem een aantal dagen niet gezien, was langs zijn adres gereden en zag dat het licht bleef branden. Uiteindelijk heeft hij niet mijn zus, maar de politie gebeld. En, eerlijk is eerlijk, daar werd meteen actie ondernomen. Mijn broer werd gevonden, zittend in zijn stoel. Volgens de schouwarts was hij waarschijnlijk al zo’n dag of vijf dood, maar was hij vredig ingeslapen.

Vorige week ben ik in zijn huis geweest. Ik zal u de details besparen, maar ik ben me rot geschrokken. Er zijn nog wel wat weken nodig om alles opgeruimd en schoon te krijgen. Het vereist een sterke maag en heel veel vuilniszakken en werkhandschoenen.

Afgelopen vrijdag is hij begraven. Het was een sobere dienst. Ik had een stukje over/voor hem geschreven en voorgelezen en dat was best emotioneel. Meer dan ik had verwacht. Ondanks het feit dat ik hem zelden zag, hakt de wetenschap dat ik hem nu nooit meer zal zien, er behoorlijk in. Hij was namelijk een constante factor in mijn leven. Ik zag hem niet, maar wist dat hij er was. Ik weet niet precies hoe ik dat uit moet leggen, maar het voelt gewoon vreemd.

Ik kan alleen maar hopen dat mijn moeder hem boven heeft kunnen opvangen en wegwijs maken, want alleen redt hij het nooit.

.

Advertenties

ERGERNISSEN

.

Het gebeurt niet vaak, maar zo af en toe kan ik me flink ergeren aan wat ik zie op tv. Moet je niet doen, zeg je dan en natuurlijk heb je gelijk. Maar toch….

Voorbeeld. Het nieuwste product uit de JdM fabriek, Utopia. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week worden vijftien mensen gevolgd door tig camera’s. De bedoeling is met niets een nieuwe samenleving opbouwen. Leuk concept, dacht ik, ben benieuwd hoe dat zal gaan. Nou, niet dus. Het is een zooitje ongeregeld bij elkaar. Er word geroddeld en gekonkeld en ben je niet zo rap van tong, dan kun je het wel schudden daar. Een aantal mensen voelt zich superieur en nee, ik ga hier geen namen noemen, dat is te veel eer voor ze. Wat ik echt irritant vind, is dat van al die uren film die die camera’s opleveren er per dag slechts vijfentwintig minuten worden uitgezonden. Een half uur, zeg je? Echt niet, want er zit ook nog eens vijf minuten reclame tussen. Bovendien is wat uitgezonden wordt niet up to date. Begin vorige week was namelijk al bekend dat één van de kandidaten een sterfgeval in haar familie had. We hebben haar toen al zien huilen en de hele club huilde mee. Gisteravond echter werd pas het moment van de ontvangst van de brief getoond. En het huilen kwam dus opnieuw in beeld. Is er in die week verder niets gebeurd dan, vraag ik me af. Dit is gewoon slechte montage of planning. En toch kijk ik elke dag. Dom hè?

Nog een voorbeeld. Op één van de publieke zenders wordt het programma BzV uitgezonden. Dat programma interesseert me niet en de presentatrice vind ik verschrikkelijk. Dus ik kijk niet, ik hoef er niets over te weten. Waar ik me aan erger is het feit, dat het programma op bijna alle andere (niet publieke) zenders, wordt besproken, op een manier alsof ze het allemaal zelf bedacht hebben. Ik kan dan natuurlijk weg zappen en dat doe ik ook regelmatig, maar vaak zijn er andere items in die programma’s die ik wel wil zien, dus.

Oké, dat zijn dus een paar ergernissen. Vooruit, ik noem er nog één. Het overgrote aanbod aan programma’s laat je denken dat er altijd wel iets van je gading op tv is. Nou, dat is dus beslist niet het geval. En als er per ongeluk wel iets is wat ik graag wil zien, kun je er donder op zeggen, dat er op andere zenders ook programma’s zijn die ik wil zien. Pfff, daar word ik nou zo moe van. Verdeel het gewoon beter, denk ik dan. Maar ja, die planners gaan mij natuurlijk niet eerst bellen om te vragen hoe ik de boel geprogrammeerd wil hebben. Beetje jammer.

.

CLIFF

.

Toen ik gisterochtend wakker werd, zat er een deuntje in mijn kop dat maar niet wilde wijken. Waar het vandaan kwam weet ik niet, want het is oud. Heel oud. Ik zal een jaar of 13, 14 zijn geweest, toen ik dit nummer voor het eerst hoorde en het was van mijn favoriete zanger. Uiteraard was ik er helemaal hoteldebotel van en dat liedje zong hij natuurlijk speciaal voor mij. Zodra het op de radio was, moest iedereen stil zijn en dan droomde ik heerlijk weg en zweefde rond in de armen van Cliff.

Het is dus uitermate geschikt om vandaag nog even terug te denken aan toen en te zwijmelen met Sir Cliff Richard.

.

INGESCHOTEN

.

Om de een of andere duistere reden gingen we gisteren bijtijds de boodschappen doen. Bij thuiskomst (in ons hutje) zette ik eerst water op voor koffie, daarna werden de boodschappen opgeruimd. We zitten nog geen twee tellen, klaar om de koffie te drinken, als mijn telefoon gaat. Een aantal vragen achter elkaar. Zijn jullie thuis? Heb je koffie in huis en is die al klaar, want we hebben wel zin in een bakkie? Alle vragen positief beantwoord hebbend, draai ik me om naar echtgenoot. Hij noemt een naam en wijst naar buiten. Ze zijn er al. WOW! Dat is echt een leuke verrassing. Zoon en schoondochter staan voor de deur. Het eerste wat ik ze vraag is: “Hebben jullie in je bed gepiest of zo?” Standaard vraag als iemand behoorlijk vroeg op de dag in de weer is. Uiteraard was het antwoord daarop negatief. Wij waren niet thuis met oud en nieuw en ze wilden ons toch echt persoonlijk een gelukkig nieuwjaar wensen. ‘s Middags wilden ze een uurtje in Assen gaan shoppen om daarna weer naar huis te rijden..

Wij waren heel blij met dit onverwachte bezoek en omdat we zelf ook het dorp in wilden, besloten we om na de lunch gezellig met z’n vieren te gaan. Even schoot het woord zwijmelen door mijn hoofd, maar dat duwde ik snel weg. Zwijmelen kan volgende week ook, zoon en schoondochter op bezoek gebeurt niet elke week. Dus de keus was snel gemaakt. Schoondochter had een prachtige foto voor ons meegenomen, waarvoor we meteen een mooi lijstje hebben gekocht. We waren nog op zoek naar een spiegel voor in de gang en daar zijn we nog voor geslaagd ook. Al met al een heel leuke middag. Echtgenoot en zoon zijn beiden geweldige klussers (niet dus) en zijn samen aan het stoeien geslagen om de spiegel op de juiste plek op te hangen. Het is ze nog gelukt ook. Applausje waard.

Een moeder kan haar kind natuurlijk niet zonder eten naar huis laten gaan. We hebben broodjes met hamburger gegeten. Doen we niet elke dag, dus was best lekker. Na het opruimen en het vullen van de vaatwasser heb ik een pot koffie gezet. Daarna was het helaas al weer tijd voor ze om te vertrekken. Wel hebben we meteen een datum geprikt voor ze om te komen logeren. Daar verheug ik me nu al op.

Lapje is dus helemaal niet aan geweest gisteren en het zwijmelen is er bij ingeschoten. Maar we hebben een ongelooflijk leuke dag gehad.

.

DAG DRIE

.

Het nieuwe jaar is al bezig met de derde dag. Snel hè? Voor je het weet is het weer dag 365. Hoho Neel, niet zo vlug, we hebben nog 362 dagen voor het zo ver is. Oké, neem me niet kwalijk. Dag drie dus.

We zijn in ons hutje en echtgenoot is druk met het graven van kuiltjes voor wat mooie planten. Het geheel begint al ergens op te lijken en met de nodige buitjes tussendoor krijgen de nieuwe plantjes ook meteen water. We zijn hier maandag al heen gegaan in verband met het knallende geweld van oudejaarsnacht. In principe mag hier op dit park geen vuurwerk afgeschoten worden, dus dat leek ons ideaal voor onze hond, die echt doodsbenauwd is voor de lichtflitsen en harde knallen. Thuis bij ons in het dorp werd er al dagen lang gespeeld met vuurwerk en regelmatig lag ze weggedoken in een hoekje te trillen van ellende. Ze wil dan ook niet naar buiten om haar behoeften te doen. Eén knal is genoeg om haar rechtsomkeer te laten maken. Ze houdt alles rustig 24 uur op als het nodig is. Dat is natuurlijk geen doen. Ons hutje was dus de ideale oplossing.

Maar….

Ons hutje staat in Drenthe. Voel je hem al? Jawel, het carbidschietengebied. Omdat wij daar helemaal geen ervaring mee hadden, hebben wij er bij de keuze voor dit park ook geen seconde aan gedacht. Wie denkt er nou aan iets waar je niets van weet? Wel eens meegemaakt, dat carbid schieten? Ik nu wel. Je hoort geen gewone knallen, nee, het zijn zware doffe dreunen. De hond schrok zich wezenloos bij de eerste dreun en wist niet waar ze het zoeken moest. Er zijn weinig donkere hoekjes in ons hutje, dus de veiligste plek was tussen de benen van echtgenoot of mij. Langzaamaan had ze door dat dit anders was dan thuis. Er waren geen lichtflitsen en dat scheelde enorm. Ze werd rustiger en leek het doffe gedreun min of meer te accepteren. Gelukkig. Ze is zelfs nog buiten geweest om een laatste plasje te doen voor het slapen gaan. Iets wat thuis zeker niet gelukt zou zijn. Dus vind ik ons hutje toch de ideale oplossing.

Dag drie en het gewone leven is voor de meeste mensen weer begonnen. De kinderen zijn weer aan het werk en zien het jaar vol verwachting tegemoet. Wat zal het ze brengen? Ik hoop vooral op veel liefde en gezondheid en misschien wil er wel eentje aan kindjes beginnen. Dat zou ik wel heel erg leuk vinden. Maar ja, dat is iets wat ze zelf moeten willen.

Had ik iedereen al een gelukkig nieuw jaar gewenst? Ja? Nee? Ik weet het niet meer, ik word tenslotte ook al een dagje ouder. Als ik het al gedaan heb, doe ik het gewoon dubbel. Een mens kan nooit genoeg goede wensen krijgen. Toch?

Ik wens voor allen een heerlijk, mooi, warm, gelukkig, liefdevol, maar vooral gezond 2014.

Dat mag toch nog wel op dag drie, hè?

.