VREEMD

.

Schrijven over mijn broer vind ik best moeilijk. Sinds de begrafenis van mijn zus, bijna 4 jaar geleden, had ik hem niet meer gezien. Niet omdat we ruzie hadden of zo, maar omdat mijn broer een bijzonder mens was. Was hij in deze tijd geboren, had hij al snel het label autist gekregen. Geen gewone autist, maar een autist met diverse extra’s. Hij had ook nooit alleen mogen wonen, wat nu wel het geval was. Hij was o.a. contactgestoord, zou nooit uit zichzelf contact zoeken en zijn leven bestond uit rituelen. Mijn zus heeft geprobeerd de rol van mijn moeder over te nemen, door afspraken met hem te maken. Maar je kon geen afspraken met hem maken, tenzij je zijn moeder was. En dat was mijn zus niet. Er was dus niemand die tegen hem zei dat hij zijn rommel op moest ruimen, moest gaan douchen en regelmatig schone kleren aantrekken. Die dingen gebeurden dus ook niet.

Eén van zijn vaste gewoontes was eten in een restaurantje bij hem in de straat. Elke dag op dezelfde tijd, dezelfde maaltijd, zittend op dezelfde stoel. Ondanks het feit dat mijn broer er uitzag als een zwerver en ook niet bepaald fris rook, had de restauranteigenaar medelijden met hem. Mijn zus had ooit met de man afgesproken dat hij haar zou bellen als mijn broer een paar dagen niet geweest was. Dat was twee weken geleden dus het geval. De man had hem een aantal dagen niet gezien, was langs zijn adres gereden en zag dat het licht bleef branden. Uiteindelijk heeft hij niet mijn zus, maar de politie gebeld. En, eerlijk is eerlijk, daar werd meteen actie ondernomen. Mijn broer werd gevonden, zittend in zijn stoel. Volgens de schouwarts was hij waarschijnlijk al zo’n dag of vijf dood, maar was hij vredig ingeslapen.

Vorige week ben ik in zijn huis geweest. Ik zal u de details besparen, maar ik ben me rot geschrokken. Er zijn nog wel wat weken nodig om alles opgeruimd en schoon te krijgen. Het vereist een sterke maag en heel veel vuilniszakken en werkhandschoenen.

Afgelopen vrijdag is hij begraven. Het was een sobere dienst. Ik had een stukje over/voor hem geschreven en voorgelezen en dat was best emotioneel. Meer dan ik had verwacht. Ondanks het feit dat ik hem zelden zag, hakt de wetenschap dat ik hem nu nooit meer zal zien, er behoorlijk in. Hij was namelijk een constante factor in mijn leven. Ik zag hem niet, maar wist dat hij er was. Ik weet niet precies hoe ik dat uit moet leggen, maar het voelt gewoon vreemd.

Ik kan alleen maar hopen dat mijn moeder hem boven heeft kunnen opvangen en wegwijs maken, want alleen redt hij het nooit.

.

9 thoughts on “VREEMD

  1. Hoe triest het ook allemaal is, en niet meer verbazend naarmate men in de media steeds vaker met dit soort verhalen geconfronteerd wordt….. het is wel fijn en relatief geruststellend te weten dat die restauranteigenaar een oogje in het zeil hield… Evengoed blijft het natuurlijk erg naar om zo te leven, te sterven en dan het feit dat anderen de opruimklus op zich moeten nemen….

    Welke woorden ook ik wil zeggen, ik realiseer me er dat geen enkele is die dat zal geven wat jij nodig hebt op dit moment. Evengoed is ieder woord gevoelsmatig gemeend uit de grond van mijn hart, al hoef ik je dat eigenlijk niet te zeggen natuurlijk😉

    Dikke knuffel vanuit het noorden, veel sterkte en vooral kracht bij het accepteren van dit alles, ook voor je hubbie! -x-

  2. O, wat schrijnend is dit! Hoe machteloos zullen jullie je als familie gevoeld hebben want jouw broer wilde geen bemoeienis van buitenaf. Jouw broer was bijzonder en heeft ondanks al zijn angsten en sociale handicaps toch nog lang geleefd. Fijn dat er mensen zijn die een oogje in het zeil houden zoals die restauranteigenaar. En ook fijn dat hij al die tijd een huis heeft gehad, ook al werd het een puinhoop, hij had in ieder geval onderdak en kon zijn leven blijven leiden op zijn manier. Maar je had hem een ander leven gegund natuurlijk. Sterkte met verwerken en met opruimen. Er zal letterlijk heel wat loskomen.

  3. Lijkt me inderdaad heel moeilijk voor je om hier mee ” te dealen” Natuurlijk heeft je broer zelf gekozen om te leven zoals hij deed , maar aan de andere kant had hij natuurlijk zijn beperkingen waar hij niet om gevraagd heeft. Waarschijnlijk blijf je je nu af vragen of je méér voor hem had moeten of kunnen doen. en dat is begrijpelijk . Uit alles dat je hier verteld is wel duidelijk dat “hij niet te helpen was”en waarschijnlijk op zijn manier gelukkig was dat hij de kans kreeg te leven zoals hij dat het minst bedreigend vond.
    Gelukkig dat er toch een soort “vangnet” was waardoor het jullie bespaard is gebleven dat hij pas na véle maanden gevonden werd.
    Hij blijft zijn plaats in je leven houden maar voor hém is alle strijd gestreden, laat dat je troosten. Sterkte !

  4. Dit is een triest verhaal. Met toch in je achterhoofd dat je broer het zelf zo gewild heeft. Een schrale troost maar ook een geluk dat de restauranteigenaar de politie gebeld heeft, je moet er toch niet aan denken dat hij pas veel later gevonden zou worden. Hopelijk kunnen jij en je familie dit met een goed gevoel afsluiten, sterkte ermee.

  5. Verschrikkelijk om zoiets mee te moeten maken. Heb 3 jaar geleden iets soortgelijks meegemaakt met mijn broer. Zit daar best nog wel mee en zo af en toe schrijf ik daar wat over in mijn blog. Zijn toch gebeurtenissen die nogal ingrijpend zijn in een mensenleven.

    Sterkte ermee!

  6. Dit is zo herkenbaar! Het blijft een onuitwisbare herinnering, het verandert zoveel in iemands leven. Liefs van mij, in gedachten ben ik bij je.
    Ik heb veel gelezen, later kom ik terug om meer reacties te geven.🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s