SCHAATSEN

.

Mocht het u zijn ontgaan, wat me bijna onmogelijk lijkt, want de kranten staan er bol van en ook op tv is er geen ontkomen aan, de Olympische Winterspelen zijn bezig. En “wij” doen het goed. Heel goed. TE goed volgens heel wat mensen. We zijn oppermachtig bij het schaatsen en dat heeft er toe geleid dat een aantal deelnemers uit andere landen zich heeft afgemeld voor de tien km. Behoorlijk zwak als je het mij vraagt. Maar mij wordt niets gevraagd. Vanmiddag gaat die tien km dus van start en de dames en heren die er verstand van (denken te) hebben, rekenen zich al rijk waar het de medailles betreft, want natuurlijk komen de Nederlanders weer op plaats een, twee en drie. “Wij” zijn nou eenmaal het best van allemaal.

Ik word er een klein beetje moe van. Natuurlijk kunnen die jongens leuk schaatsen, heel wat beter dan ik in ieder geval. Niet dat dat zo moeilijk is, ik kan niet eens op schaatsen staan, maar houd eens op om die gasten regelrecht de hemel in te prijzen. Schaatsen is een sport en soms leuk om naar te kijken. Die sport wordt echter bedreven door gewone mensen zoals u en ik. Die verafgoding is wat mij zo tegenstaat. Helemaal als ik denk aan de boze gezichten die langskwamen nadat “slechts” zilver werd behaald. Hoe was de slogan van de OS ook alweer? Was dat niet “deelnemen is belangrijker dan winnen”? Zou er misschien iemand zo vriendelijk willen zijn om dat ook door te geven aan de deelnemers. Nu gedragen ze zich als verwende kinderen die net niet dat ene lekkere snoepje krijgen, omdat toevallig iemand anders eerder in de snoeptrommel graaide. Bah, wat een ego’s!

Oh ja, veel plezier bij het kijken.

.

DARLIN’

Van de week bij Umberto zag ik Alain Clark aan het begin van het programma iets zingen. Onmiddellijk kwam dit lied bij me naar boven, want wat Alain zong leek hier wel heel erg veel op.

LIEFS EN MEER

.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties bij het overlijden van mijn broer en op de nasleep daarvan. Ik ben niet zo van de termen “liefs” en “lieve groetjes” e.d. maar dit vind ik echt lief en ik ben er heel blij mee. Vandaag zou hij 72 jaar geworden zijn, mijn broer. Hopelijk heeft hij het hierboven een beetje gezellig.

We zijn nog steeds in ons hutje en het afgelopen weekend met zoon en schoondochter is buitengewoon gezellig verlopen. Ondanks de regen. Voor herhaling vatbaar, of, zoals mijn moeder zou zeggen, voornouennoggeris….

Sinds gisteren heb ik nu ook een bureau staan en dat betekent dat al mijn spullen van de tafel zijn verdwenen. Dat oogt toch een stuk minder rommelig. Ik was er dus helemaal klaar voor om een stukje te schrijven. Dat moest zonder problemen lukken, dacht ik. Mijn bureau staat, mijn lapje staat goed gevuld klaar en ik heb er zelfs zin in. En dat is toch ook niet onbelangrijk. Tikken maar dus. Oeps, er ontbreekt een onderdeel, namelijk het internet. Wat we ook proberen, we krijgen geen contact. Beetje jammer weer. Het enige wat lapje roept is: Uw computer heeft geen contact met het internet. Duhhuh, tell me something I don’t know. Maar ja, dat doet ie dan weer niet.

Vanochtend nieuwe ronde, nieuwe kansen, maar eerst moet het hutje aan kant. Echtgenoot zwaait met de stofzuiger en ik zwaai lekker ouderwets met de stofdoek. Ons hutje is niet zo groot, dus we zijn al snel uitgezwaaid. Lapje aan en, oh, grote verrassing, internet ligt al op me te wachten. Mooi, snel aan de slag nu voor het weer verdwijnt.

Het is droog gelukkig en ons vogelrestaurant loopt beter dan ooit. De vaste bezoekerskring, bestaande uit de kool- en de pimpelmeesjes, de specht en het roodborstje, de merels en de boomkruiper, is uitgebreid met de boomklever en groepjes staartmeesjes. Zelfs de zwarte mees is langs geweest. In de bomen aan de overkant van het pad heb ik al tweemaal een roofvogel gezien en hoewel ik die prachtig vind, hoop ik niet dat die onze klantjes weg jaagt. Ons restaurantje zou zomaar failliet kunnen gaan en dat zou toch wel heel erg jammer zijn.

Echtgenoot en ik zijn beiden geboren en opgegroeid in Amsterdam, maar daar krijg je ons echt niet naar terug. Het buitenleven hier past zo veel beter bij ons. Het is rustgevend en voor ons puur genieten.

Vandaag of morgen, afhankelijk van de beschikbaarheid van internet, ga ik ook weer mijn rondje maken langs jullie blogs. Tot gauw. Dus.

.

DEPRESSIE? NEE!

.

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik nog nooit een depressie gehad. Gelukkig. Uiteraard wel af en toe een dip(je), maar dat duurde nooit lang. De hele situatie rond mijn broer had de pretentie me toch langzaam in die richting te sturen. Dat was wel het laatste waar ik op zat te wachten. I needed a break.

Woensdag zijn we vertrokken naar ons hutje en hoewel het weer het vandaag volledig heeft af laten weten, voel ik me hier toch een stuk prettiger dan thuis. De druk van moeten helpen om zijn huis leeg te halen is weg. Echtgenoot heeft ook getracht zich in de financiële situatie van broer te verdiepen, maar daar werd hij niet echt vrolijk van. De deurwaarders stonden, bij wijze van spreken, in rijen van drie opgesteld.

Omdat de spullen in het huis van broer niet bepaald schoon waren, is heel veel zonder pardon in vuilniszakken terecht gekomen. Het is echter heel vervelend en verdrietig om vast te moeten stellen, dat bepaalde mensen daar niet blij mee zijn. Die hebben slechts één gedachte: hebben hebben hebben. Als honden op zoek naar eten, struinen ze weer door vuilniszakken om te zien wat de vorige ruimer heeft weggegooid. Ik vind dat geen fijn idee en had dat ook niet verwacht. We werden zelfs gebeld met de vraag waar een kandelaar was gebleven. Toen echtgenoot doorgaf dat die, in overleg met de toen aanwezigen, in een vuilniszak was verdwenen, werd er eens diep gezucht. Kon ze weer alle vuilniszakken (inmiddels zo’n stuk of honderd) doorzoeken. Ik vind het te triest voor woorden.

Ik ben razend blij dat vanavond zoon en schoondochter komen om het weekend als onze eerste logees hier door te brengen. Het gaat een blij en gelukkig weekend worden. Dat heb ik nodig, want de houding van sommige familieleden zou me alsnog in een depressie kunnen storten. Depressies horen thuis in het weerbeeld, hoewel ik er daar eigenlijk ook niet zo blij mee ben.

.