KOFFERTJE

.
Wat hebben we toch een mazzel met dit mooie voorjaar. Mens en dier genieten met volle teugen. Hier in ons hutje is het echt heel mooi, de plantjes lopen al helemaal uit en de vogels zijn al druk bezig met sjansen. Hopelijk blijven ze een beetje in de buurt met hun nest zodat we ook het kleine spul kunnen zien opgroeien. Vanochtend cirkelden er drie schreeuwende roofvogels boven ons hoofd, ook zij verheugen zich op een heleboel jonge vogels. Dat betekent voor hen dat er voldoende voedsel is om hun eigen jongen groot te brengen. Zo zit de natuur nou eenmaal in elkaar. We zien wel hoe het loopt.

Afgelopen maandag kwamen mijn jongste zus en haar man op bezoek. Ze hadden een koffertje bij zich. Het koffertje was van mijn broer. Zus wilde graag samen met mij uitzoeken wat er allemaal inzat. De mannen vertrokken na de lunch naar Drachten, op zoek naar een zwarte ibis. Zus en ik zaten samen in de zon, het koffertje voor ons op tafel.

“Zullen we dan maar?” stelde ik voor. Zus knikte. Ik klikte het koffertje open.

Het eerste wat ik zag, was een stapeltje foto’s. Bovenop lag een foto van een heel jonge vrouw met een baby op haar arm. Mijn moeder met haar eerstgeborene, mijn broer. Ze was best een mooie vrouw, mijn moeder. Ik heb haar nooit gezien als een vrouw, ze was gewoon mijn moeder en zoals zij er uit zag was het goed. Zo hoorde mijn moeder er uit te zien. Voor een kind is het sowieso niet belangrijk hoe zijn/haar moeder eruit ziet. Nu, met deze foto in mijn hand, kon ik met andere ogen kijken. Ze was echt een mooie vrouw.

Er zat natuurlijk nog veel meer in dat koffertje, o.a. heel veel medailles van door hem gelopen wandeltochten. Hij was langeafstand wandelaar en bovendien bestuurslid van de wandelsportbond. We vonden programma- en wandelboekjes. Hij heeft tig keer de Vierdaagse gelopen, zowel in Apeldoorn als in Nijmegen. Er zat een al veertig jaar niet meer geldig spaarbankboekje in. Waarom zou je zoiets bewaren, vraag ik me af. Waarom zou je überhaupt al die rommel bewaren? We hebben precies kunnen zien hoe zijn salaris zich ontwikkelde, want al zijn salarisstrookjes zaten in dat koffertje. Let wel, zijn salaris in de jaren zestig. Het ging van tweeduizend gulden naar negenduizend gulden per jaar. Alles wat in het koffertje zat, op de foto’s na, betrof de zestiger jaren. Dan vraag ik me natuurlijk meteen af, waar zijn de spullen van de jaren zeventig, tachtig en negentig?

Het leukste in dat koffertje was een brief van een verzekeringsbedrijf. Je raadt nooit waar die over ging. Het betrof een aanrijding met de Porsche van de heer Johan Cruyff. Jawel, die. Zus en ik vroegen ons meteen af waarmee die aanrijding dan gebeurd moest zijn. Onze broer had geen rijbewijs en deed vrijwel alles lopend. Hij zal toch niet pardoes tegen die Porsche aangelopen zijn? Jammer, dat daarover niets in die brief stond. We zullen er nooit achter komen, denk ik, het gebeurde namelijk in 1969.

Zou Johan het nog weten?
.

6 thoughts on “KOFFERTJE

  1. Misschien een botsing met zijn brommer of fiets?
    OT: wat ging er zaterdag mis met Downunder? Hij was zichtbaar in preview, maar op je blog was het onvindbaar.

  2. Echt een rijkdom, zo’n koffertje met persoonlijke spullen! Leuk om daar samen met je zus naar te kijken. Lijk je veel op je moeder? Dan weet ik meteen of jij ook een mooie vrouw bent😉

  3. Grappig is dat hé, dat je op latere leeftijd ineens je ouders als “mensen “kunt zien.
    maar toch een koffertje met emoties, dat wandelen is heel belengrijk voor hem geweest blijkt hieruit.
    Je zóu natuurlijk kunnen proberen een brief naar Cruyf te sturen en hem het hoe en waarom uitleggen van je vraag. Het is zeker niet onmogelijk dat Cruyf nog wel iets weet over die aanrijding ,het was misschien wel zijn eerste Porsche en dan maakt zo’n aanrijding toch een onvergetelijke indruk.

  4. Wat komen er dan weer wonderlijke dingen boven water. En dierbare verrassingen zoals die foto’s. Blijkbaar waren dat belangrijke zaken voor hem die hij zorgvuldig in dat koffertje heeft gestopt. Toen had hij zijn leven nog op orde denk ik. In de jaren ’60.

  5. Een soort tijd capsule, grappig hoor. Het is natuurlijk een idee om dat zelf ook te doen. Het heeft mij wel aan het denken gezet.
    Ik hoop wel dat de roofvogels niet al het kleine grut te grazen neemt anders blijft er niet veel opgroeien over om naar te kijken..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s