MOOIE ROOIE

Het is woensdag 2 juli als onze mooie rooie opeens omvalt en het vreselijk benauwd krijgt. Hij kan niet meer overeind en kijkt me smekend aan. Ik aai hem over zijn kop en fluister lieve en, naar ik hoop, rustig makende woordjes. Echtgenoot gaat op zoek naar een dierenarts hier in het dorp. Hij krijgt contact en vertelt wat er aan de hand is.

“Ik doe geen honden, alleen paarden.”

Dat schiet niet op. Nogmaals zoeken. Nu vinden we er een een paar dorpen verderop en hij is bereid  naar zijn praktijk te rijden en we mogen onmiddellijk komen. Binnen een kwartier zijn we er. De dierenarts, een aardige nog vrij jonge man, neemt zijn taak serieus en onderwerpt Stubby aan een grondig onderzoek. Hij is heel duidelijk.

“Dit is een aflopende zaak. Zijn hart valt me nog mee, maar zijn longen zijn misvormd. Het kan zijn dat er vocht in zit, maar er kunnen ook tumoren op zitten die de misvorming veroorzaken. Hoe oud is hij?”

“Negen en een half”, zeggen we in koor.

“Dat is behoorlijk oud voor dit ras. Ik kan wel voorstellen om foto’s te maken, maar dan zien we wat we eigenlijk al weten en dat is een slecht hart en slechte longen. Dit is een aflopende zaak.”

Dat wisten we al natuurlijk, maar je wilt hem zo lang mogelijk bij je houden.

“Ik zou hem nog een laatste oppepper kunnen geven, zodat u volgende week eventueel bij uw eigen dierenarts euthanasie kunt laten plegen. Mocht het morgen beter gaan, kunt u morgenochtend nog wat tabletten ophalen om het hem wat makkelijker te maken, die laatste dagen.”

“Doe maar”, zeggen we, wederom in koor.

Drie spuiten krijgt hij, waarvan één een vochtafdrijver. Die werkt!! De hele avond zijn we aan het dweilen. De volgende ochtend als ik de kamer in kom, moet ik goed kijken waar ik mijn voeten neerzet, want overal liggen plasjes. Stubby lijkt zich wat beter te voelen, hij heeft het niet meer benauwd en kwispelt me vrolijk tegemoet. De dag komen we door alsof we een pup in huis hebben. Slapen, plassen, slapen plassen. Maar hij loopt weer en lust ook weer snoepjes. Echtgenoot maakt nog een foto waar hij nog best goed opstaat.

De volgende dag, gisteren dus, voelde hij zich nog beter. Donderdag hadden we nog die tabletjes voor hem gehaald en hij leek weer helemaal het mannetje. Omdat we hem niet te lang alleen wilden laten, hebben we ’s middags even snel in het dorp een paar boodschappen gehaald. Bij terugkomst heeft hij nog een tabletje gehad. Tien minuten later was het over. Onze mooie rooie was rustig ingeslapen. Niks geen euthanasie, hij heeft zijn eigen tijd gekozen. Negen en een half jaar hebben wij van hem mogen genieten.

Dag lieve Stubby, dag mijn mooie rooie.

IMG_7997

 

11 thoughts on “MOOIE ROOIE

  1. Altijd moeilijk om afscheid te nemen van een huisdier.
    Gelukkig heeft hij zijn eigen tijd gekozen zoals je dat heel mooi zegt.
    Inderdaad nog een mooie foto als herinnering.
    Veel sterkte!

  2. Harriejakkiebah lieve mensen, wat ontzettend naar!!

    Wens jullie en de andere 2 veel sterkte en hopelijk gauw ‘vrede’ met de situatie!

    {knuffel}

  3. Wat verdrietig zo’n afscheid, maar wat fijn dat jullie niet zélf hebben hoeven te beslissen dat het “tijd” was. Met Erya van dochterlief nog vers in het geheugen weet ik nog hoe zij gehoopt heeft dat Eyra zélf haar moment zou kiezen.
    Voor het gemis doet het er allemaal niet toe, dát is groot, sterkte !

  4. Het fijne is dat hij zonder nare prikken vertrokken is, maar wel jullie achter latend in leegte ……….. sterkte hoor, want je 4 voetige huisvriend verliezen valt niet mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s