AFSCHUWELIJK

.
Het beloofde een mooie dag te worden gisteren. Een strak blauwe lucht en een enthousiast zonnetje. We hadden net koffie gedronken in de serre en ik zei tegen echtgenoot dat ik weer zin had om logjes te lezen en zo links en rechts een reactie achter te laten. Echtgenoot bleef lekker zitten en ik ging naar binnen. Het was vijf over half twaalf.

Ik startte met Rietepietsz en man, wat was daar veel te lezen. Net toen ik klaar was om een reactie te plaatsen, kwam ze naast me zitten, Sheelah, ons andere cavaliertje. Ze voelde zich al een paar dagen niet lekker, wilde de avond ervoor niet eten en had een paar keer gespuugd. Ze keek me aan met grote betraande ogen, een druppel aan haar neus. Haar ademhaling ging schurend en stotend.
“Ach meissie toch, voel je je zo beroerd?” Alsof ze antwoord wilde geven, duwde ze haar snuit tegen mijn hand. Ik liep naar echtgenoot en zei dat ik het een goed plan vond om toch maar even naar de dierenarts te gaan. Hij stond onmiddellijk op, zocht zijn telefoon en het kaartje van de dierenarts. Dat hadden we gekregen toen we er met Stubby heen moesten. Inmiddels was het vijf voor twaalf. De dierenarts zou om twaalf uur stoppen, maar was bereid op ons te wachten.

Ze voelde en luisterde, maar kreeg niet echt duidelijk wat er nu precies aan de hand was. Ze wilde een foto van de longen maken. Prima. Doen. Nu meteen. Ik ben slecht in het begrijpen van wat er te zien is op röntgenfoto’s. Ik zag echter wel dat er iets in de longen zat. De dierenarts wist niet precies wat het was, dus wilde ze ook nog een beetje bloed aftappen. Sheelah, was zo moe van het moeizame ademen dat ze alles goed vond. Van de uitslag van het bloedonderzoek begreep ik ook niet veel, het ene was te hoog en het andere was te laag. Oké, maar wat doen we eraan? Ze schreef tabletjes voor, tweemaal daags een helft van elk tablet. We gaan weer naar huis. Het is één uur.

Echtgenoot gaat een broodje voor ons klaar maken en stopt twee halve tabletjes in een stukje leverworst. Ze wil het niet. Echtgenoot doet haar bek open en duwt het naar binnen. Sheelah slikt en het is weg. Prima, wij gaan eten. Het is half twee.

Ik ben een spelletje aan het spelen als echtgenoot opeens roept: “Ze zakt door haar poten en er komt bloed uit haar neus. Wat is dat nou weer?” Er klinkt paniek door in zijn stem. Hij pakt een stukje keukenrol en veegt haar neusje schoon. Het lijkt te zijn opgehouden. Ik kijk naar Sheelah en zie dat er meer druppeltjes bloed komen. Ik roep dat echtgenoot meteen de dierenarts moet bellen. Dan komt er een golf bloed uit haar bek.

“Oh shit! Wat is dat voor troep die dat mens heeft gegeven?” Ik vloek, iets wat ik niet vaak doe. De stukken keukenrol zijn niet genoeg. Sheelah staat op en wankelt door de kamer. Ze valt en overal laat ze bloedsporen na. Echtgenoot heeft inmiddels de assistente aan de telefoon, die zegt dat Sheelah misschien te veel energie heeft moeten verbruiken bij het krijgen van de medicijnen. Niks energie, het was hap-slik weg. Ze gaat overleggen met de dierenarts en belt zo terug. Het is tien over twee.

Sheelah heeft het moeilijk en probeert bij haar waterbak te komen. Ze valt, ze rochelt en golven bloed komen uit haar neus en bek. Ik voel me compleet machteloos. Wat is dat afschuwelijk om te zien. En ik kan niets doen. Haar lichaam trekt krampachtig samen, ze maakt ongelooflijk nare geluiden. Alsof ze huilt en roept om hulp. Ze voert een echte doodsstrijd. De dierenarts belt terug en snapt er niets van. Hoe kan dit nou opeens. Ja, hallo, jij bent de dierenarts, wij niet. We moeten meteen terugkomen. Dan is het opeens stil. Nog twee keer een stuiptrekking en het is over. Sheelah is dood. Op dat moment belt mijn oudste zoon. Het is kwart over twee.

Ik ben boos, nee, dat is te zwak uitgedrukt. Ik ben kwaad, zo ontzettend kwaad en leg de schuld volledig bij de dierenarts. Die had moeten weten dat het echt niet goed ging, dat het niet zo maar een longontsteking was. Gefrustreerd gooi ik het hele verhaal eruit tegen mijn zoon. Het huilen staat me nader dan het lachen. Wat ik net heb zien gebeuren, was zo verschrikkelijk, zo afschuwelijk, dat hoop ik echt nooit meer mee te maken. Echtgenoot dekt Sheelah toe met een handdoek. Hij brengt haar naar de praktijk.

Om kwart over drie is hij weer terug en zegt dat het waarschijnlijk een longbloeding is geweest. Onmiddellijk gaan we zoeken op internet. Het blijkt dat een longbloeding zomaar kan ontstaan, er valt niets tegen te doen. Oké, misschien was het niet direct de schuld van de dierenarts. Ik word er iets rustiger door. De dierenarts belt en vraagt of ze een autopsie mag doen, want ze wil toch wel heel graag weten hoe het zat. Ja, dat mag, graag zelfs. Wij willen het ook weten.

We begonnen net te wennen aan het gemis van Stubby. We kunnen weer van voor af aan beginnen. De herinnering aan het sterven van Sheelah is echter een stuk minder prettig. Ik krijg dat beeld maar niet uit mijn kop.
.

 

11 thoughts on “AFSCHUWELIJK

  1. Heel begrijpelijk dat je die afschuwelijke beelden niet uit je hoofd krijgt. Het zal je maar overkomen: je liefste harige rakker voert een doodsstrijd en je bent totaal machteloos. Iets ergers kan ik me niet voorstellen. Goed dat jullie op internet hebben gezocht en over de longbloeding hebben gelezen, en nog beter dat jullie de dierenarts niet de volle lading hebben gegeven.
    Gecondoleerd met jullie verlies. Dieren zijn volwaardige leden van het gezin en over hun gemis heenkomen is geen sinecure. Sterkte en liefs,
    Kakel xxx

  2. Wat afschuwelijk, dat je machteloos moet toekijken hoe je geliefde huisvriendje zijn doodsstrijd streed!! Logisch dat je die beelden (nog) niet van je netvlies krijgt! Praat er over, zoek je steun erbij, want dit is erg ingrijpend. Sterkte met het verwerken en het verlies van jullie 2e vriendje.

  3. ach hemeltje……. wat een verdrietige manier om afscheid te moeten nemen van een geliefd huisdier! Ik kan me voorstellen dat je dat niet van je netvlies af krijgt.
    Heel veel sterkte !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s