PERSOONLIJK OVERZICHTJE

.

Terwijl de doffe dreunen van het carbid schieten klinken, probeer ik voor mezelf het afgelopen jaar op een rijtje te krijgen. Het was een jaar met ups en downs. Niets nieuws onder de zon dus, want dat gebeurt elk jaar. Even een paar zaken uitgelicht.

Het jaar begon geweldig met de mededeling dat we opa en oma zouden worden. Diezelfde maand kwam echter het bericht van overlijden van mijn oudste broer. Dat bericht kwam als een schok en heeft een heleboel rompslomp met zich meegebracht. Toen we daar weer een beetje van waren bekomen, begon mijn lijf heel vervelende trekjes te krijgen en volgden een aantal weken van onderzoeken. Ik heb daarbij kennis mogen maken met diverse specialisten in het ziekenhuis, een neuroloog, een cardioloog, een osteopaat en een vaatchirurg. Hoewel de zorg in dit lang met een sneltreinvaart achteruit holt, moet ik zeggen dat het allemaal in zeer korte tijd geregeld kon worden. De fijnste kennismaking was met de cardioloog, want die verzekerde me dat er met mijn hart niks mis was en ik ben voorzien van een goed hart. Dat zei hij echt. Langzaamaan gaat het lopen weer de goede kant op.

In juli overleed plotseling onze mooie rooie, Stubby. Dat was heel verdrietig, maar vijf dagen later werd onze kleinzoon Bjorn geboren. Hij is een buitengewoon vrolijk jongetje en groeit tegen de klippen op. Hij heeft echte spekarmpjes en beentjes, maar we gaan er vanuit dat dat snel minder wordt als hij eenmaal goed in beweging komt en gaat lopen. Het is er wel één met lood in z’n kont, weegt al bijna tien kilo. Hij groeit binnen de kortste keren uit alle kleine maten kleertjes en is inmiddels al toe aan maatje 80. Goed bezig dus, dat kleinkind van ons.

Twee maanden later in september ging ook onze Sheelah naar de hondenhemel. Hopelijk mogen zij en Stubby daar een mandje delen. We hebben nu nog maar één hond en die is inmiddels ook al twaalfeneenhalf. Zij is doodsbang voor vuurwerk. Vooral de lichtflitsen en scherpe knallen doen haar trillend in een hoekje wegkruipen. De doffe dreunen van het carbid vindt ze ook niet leuk, maar daar reageert ze in ieder geval iets minder op.

Het jaar 2014 is voorbij en het jaar 2015 staat op het punt van beginnen. Ik hoop en wens dat iedereen, zelfs de mensen die ik niet zo heel erg aardig vind, een warm en gezond jaar mag beleven.

Maak er iets moois van met z’n allen, mensen.

GELUKKIG NIEUWJAAR.

.

SUFFERDJE – slot

.

December 2014

Met een tevreden glimlach keurde Martha de tafel. Ze had voor zes personen gedekt. Alles zag er vrolijk en in kerstsfeer uit. Wat nog ontbrak waren de gasten, hoewel ze de kinderen van Jozef eigenlijk geen gasten wilde noemen. Kinderen horen gewoon altijd bij hun ouders thuis te kunnen komen zonder het idee dat ze op visite zijn. Ze keek naar haar linkerhand, waaraan een eenvoudige gladde trouwring glansde. Vorige maand was ze getrouwd met Jozef en dat maakte haar ook een beetje een ouder van zijn twee kinderen. Haar gedachten vlogen terug in de tijd.

Het had twee maanden geduurd voor ze hem belde. Zelfs toen twijfelde ze nog, want, wat als hij niet eens meer wist wie ze was? Hoe langer ze wachtte hoe moeilijker ze het vond. Zo heel erg lang hadden ze nou ook weer niet met elkaar gesproken. Misschien had dat gesprek op hem minder indruk gemaakt dan op haar. Hoewel, ze moest het aan zich zelf toegeven, het was niet eens zo zeer het gesprek geweest, maar het was de man, die had indruk op haar gemaakt. Hij was bijzonder, dat had ze meteen gevoeld. Nadat ze zich zelf moed had ingesproken, had ze met trillende vingers het nummer ingetoetst. Ze had zich voor niets druk gemaakt. Jozef reageerde meteen blij verrast en wist nog precies wie ze was. Martha hoefde niets uit te leggen en na een geanimeerd gesprek, hadden ze meteen een afspraak gemaakt om een keer ergens te gaan eten. Er volgde een periode van ouderwets daten en elkaar leren kennen. Heel voorzichtig had Jozef het aangepakt, hij wilde absoluut niets forceren en Martha was daar blij om geweest.

De kennismaking met zijn kinderen ging in eerste instantie wat stroef, maar naarmate ze elkaar beter leerden kennen, werd het contact ook steeds beter. Vooral met zijn dochter Ella kon Martha het goed vinden. Ella was zelfs naar haar toe gekomen om raad te vragen over een vriendje waar ze niet zeker van was. Martha had zich vereerd gevoeld en zo goed mogelijk geprobeerd uit te leggen hoe zij de situatie bekeek. Ze had er wel bij gezegd, dat ze op dat gebied niet veel ervaring had, maar puur afging op haar intuïtie en mensenkennis. Ella was blij geweest met haar input en met dat vriendje was het helemaal goed gekomen. Met Aram, de zoon van Jozef, ging het wat lastiger, die bekeek haar met wantrouwen, want wie was dat mens dat dacht de plaats van zijn moeder in te kunnen nemen? Het had even geduurd, maar toen hij eenmaal een vriendinnetje had, ging het al snel en stuk beter en begreep hij dat er geen sprake van was, dat Martha hem zou gaan bemoederen. Wel grappig eigenlijk, je zou denken dat een dochter meer bezitterig over haar vader zou zijn dan een zoon.

Jozef kwam binnen en liep meteen op Martha af.

“Ben je er klaar voor, meisje?”

Martha lachte en zei: “Helemaal. Dit is onze eerste Kerst als volwaardig gezin, wij als man en vrouw. Had jij dit kunnen bedenken drie jaar geleden? Weet je nog, toen we elkaar voor het eerst ontmoetten?”

“Nou en of ik dat nog weet. Ondanks ons slechts korte gesprek was dat de beste Kerst in jaren en vanaf nu kan het alleen nog maar mooier worden.”

“Als ik dat sufferdje toen niet had gezien, was ik nooit naar het buurtcentrum gegaan en dan had ik jou ook nooit gezien. Dan had ik nu vast nog steeds in mijn eentje op de bank gezeten en zitten mopperen op die eeuwige films tijdens de kerstdagen. Dit is zo veel fijner. Kom, hier is alles klaar, ik ga vast koffie zetten, de kinderen kunnen zo komen.” Ze lachte, gaf hem een snelle kus op zijn wang en wilde weg lopen. Jozef hield haar tegen.

“Die koffie kan nog wel even wachten, eerst wil ik….”

Hij nam haar in zijn armen en kuste haar liefdevol op de lippen.

“Thank God voor sufferdjes, maar anders hadden we elkaar vast wel op een andere manier ontmoet. Het heeft gewoon zo moeten zijn. Zalig Kerstfeest, mijn liefste.”

.

Ik wens iedereen een warm en liefdevol Kerstfeest, indien mogelijk, samen met allen die u lief zijn.

.

SUFFERDJE

.

December 2011

Lusteloos bladerde Martha door de televisiegids. Overal het zelfde liedje: films, films en nog meer films. Films om te lachen en films om te huilen. Hoewel ze best wilde lachen, waren de meeste lachfilms toch om te huilen. En huilen had ze genoeg gedaan. Wat is dat toch met al die omroepen? Waarom willen ze dat iedereen naar films gaat zitten kijken? In de Kerstperiode nota bene. Kerst hoor je gezellig samen met familie of vrienden door te brengen. Gezellig, daar draait het om met Kerst. Wat is er in hemelsnaam gezellig aan om met z’n allen op de bank te hangen en een film te kijken? Helemaal niets, vindt Martha. Er is altijd wel iemand die begint te kletsen, juist op een moment dat jij het leuk of spannend vindt. Gezellig is samen spelletjes doen, een wandeling maken of zomaar een leuk gesprek voeren. Echt samen zijn. Niet een aantal individuen bij elkaar in één ruimte, ieder met zijn eigen gedachten en behoeften. En niet te vergeten: met een telefoon.

Ze gooide de gids aan de kant. Hij belandde boven op het plaatselijke sufferdje. Ze zag nog net een stukje tekst van een advertentie. Ze pakte het krantje en las de hele advertentie. Even bleef ze zitten, het krantje op haar schoot, hier moest ze over nadenken. Eerst maar eens de rommel opruimen. Als ze met haar handen bezig was, kon ze haar gedachten beter ordenen. De restjes van het avondeten stonden nog op tafel. Ze kookte altijd te veel, kon er maar niet aan wennen om slechts voor één persoon te koken.

De keuken zag er uit alsof er een wervelwind doorheen had geblazen. Logisch, als je drie dagen niet afwast. Ook dat vond Martha afschuwelijk, alleen afwassen. Ze vond het sowieso geen leuk karweitje, maar met z’n tweeën was het goed te doen. Zuchtend ging ze aan de slag, de advertentie verdween naar de achtergrond. Het voorbije jaar speelde zich als een film af voor haar ogen.

Zij zette de schoon gewassen kopjes en bordjes in het afdruiprek en Jan droogde ze af, terwijl ze de dag doornamen. Een vaatwasser wilden ze niet, want dan zouden deze momenten van samen bezig zijn wegvallen. Jan kon heerlijk vertellen over de mensen in het verzorgingshuis waar hij al meer dan twintig jaar werkte. Na de afwas dronken ze gezamenlijk een kopje thee en vulden de avond met praten over ditjes en datjes of met het lezen van een boek. Ze hadden geen kinderen mogen krijgen, maar waren volmaakt gelukkig samen.

Opeens drong tot Martha door dat het afdruiprek overvol was. Er was niemand om af te drogen. De herinnering kwam als een dreun binnen. De deurbel, de politiewagen en het verzoek om mee te komen naar het ziekenhuis, er was een ongeluk gebeurd. Daarna het harde besef dat ze voortaan alleen zou zijn. Verdrietig liet ze de afwas voor wat ie was. Zeven maanden geleden was het nu. Hoe lang nog voor ze zich weer een beetje mens begon te voelen? Ze maakte een beker koffie, wetende dat ze dan weer extra lang wakker zou liggen. Het kon haar niets schelen. Met de Kerst voor de deur voelde ze zich eenzamer dan ooit.
Langzaam dronk ze haar koffie.

Het was eerste Kerstdag en gezellig druk in het buurtcentrum. Martha had zich zelf verbaasd en gereageerd op de advertentie. Nu was ze hier en keek wat onzeker om zich heen. Al deze vrolijke mensen waren, net als zij, alleen? Ze praatten en lachten met elkaar alsof ze elkaar al jaren kenden. Misschien was dat ook wel zo. Martha voelde zich een vreemde eend in de bijt en draaide zich om. Dit was een vergissing geweest. Nog voor ze bij de deur was werd ze aangesproken door een vrouw. Ze stelde zich voor als Joke, de organisator van deze dag. Samen liepen ze naar een lange tafel met daarop allerlei lekkere hapjes, grote kannen koffie en thee, alsmede diverse vruchtensappen. In de mooi aangeklede ruimte stonden diverse tafeltjes met fleurige kerstkleedjes en een mooi kerststukje. In de hoek stond een grote kerstboom. Joke schonk een kop koffie voor Martha en vertelde dat ze verder vrij mocht pakken wat ze wilde. De bedoeling was om gezellig samen deze dag door te brengen. Ze wees Martha op een paar dames die bij elkaar aan een tafeltje zaten. Het leken wel vriendinnen zo geanimeerd zaten ze te praten. Joke verzekerde Martha echter dat de dames elkaar deze dag pas voor het eerst zagen. Ze begeleidde Martha naar het tafeltje, stelde haar voor en liep toen weg. Onwennig nam Martha plaats en keek verstolen op haar horloge. Het was pas half twaalf. Hoe kwam ze in vredesnaam deze middag door.

Door het donker liep Martha terug naar huis, haar handen diep in haar zakken begraven. De regen en de wind deerden haar niet. Haar hart voelde licht en kerstliedjes neuriënd stapte ze stevig door. De middag was omgevlogen en, ze gaf het eerlijk toe, ze had ervan genoten. Het voelde geweldig om weer contact te hebben met andere mensen. De dames waarmee ze het grootste deel van de middag had doorgebracht, leken niet alleen aardig, ze waren het ook. Maar ze had ook nog andere mensen ontmoet met wie ze leuk had kunnen praten. Er was één man geweest die haar aandacht had getrokken. Niet dat hij bijzonder knap was of zo, maar hij straalde iets uit. Martha kon niet precies duiden hoe of wat, maar het trok haar aan. Hij bleek al vijf jaar weduwnaar te zijn en had twee kinderen die sinds kort het huis uit waren. Pas nu voelde hij zich vrij om weer te daten en te leven. Martha vond hem erg aardig, maar toen hij haar naar huis had willen brengen had ze dat afgewezen.

“Mag ik dan alsjeblieft je telefoonnummer? Ik zou je graag nog eens spreken”, had hij gezegd. Martha had geaarzeld, bevangen door een vaag schuldgevoel. Jan was nog maar zeven maanden dood. Alsof hij begreep wat er door haar heen ging, had de man haar zijn kaartje gegeven.

“Bel me maar als je eraan toe bent.”

Met een verlegen blos op haar wangen had Martha het kaartje aangenomen en in haar jaszak gedaan. Thuis gekomen, hing ze haar jas aan de kapstok. Ze haalde het kaartje uit haar zak en nam het mee naar de kamer. Ze knipte het licht aan. Op het kaartje stond:

Jozef Westerveld
Architect
Tel. mob. 06-987456321

Ze proefde de naam. Jozef, het voelde en klonk zacht en warm. Heel anders dan Jan, dat klonk eigenlijk vrij hard. Martha schrok van die gedachte en legde snel het kaartje op tafel. Waar was ze mee bezig?

.

wordt vervolgd

.

ALLEGAARTJE

.
Hebben jullie wel eens naar de Voice of Holland gekeken? Ik wel, want in principe vind ik het een geweldig programma. Dit jaar echter, meer nog dan voorgaande jaren, heb ik me wild geërgerd aan het feit dat steeds weer de verkeerde mensen eruit gestuurd werden. In mijn ogen dan hè. Het publiek en ook de coaches dachten daar duidelijk anders over. En dat mag. Het betekende wel dat ik dit jaar totaal geen behoefte had om naar de finale te kijken. Al weken was duidelijk wie die finale zou winnen en vanochtend zag ik dat dat ook gebeurd was. Terecht trouwens, want die drie meiden zingen echt fantastisch mooi en zuiver. Maar betere kandidaten dan de tegenstanders van de winnaar(s) hadden misschien iets meer kans gehad. Hoewel, ik zei het al, de meisjes hebben terecht gewonnen. Zo’n ongelooflijk hard schreeuwende juffrouw (kandidaat van Trijntje, maar ja Trijntje is dan ook gek op schreeuwen, doet ze zelf ook graag) had van tevoren kunnen weten, dat ze geen schijn van kans had. En de twee heren die nog meededen…nee, wacht Neel, hou verder je mond, want je bent uiterst negatief bezig momenteel. Oké oké, ik zeg al niks meer.

Gisteravond wel een stuk Boulevard gezien en daar kwamen de 3 J’s langs. De heren hadden een kerstalbum gemaakt en daar kregen ze meteen maar een gouden plaat voor. Nou ben ik geen fan van al het “muzikale” geweld uit Volendam. Het klinkt bijna allemaal hetzelfde. Vind ik. Geneer je niet en wees het gerust oneens met me. Nick en Simon leerde ik pas kennen als juryleden bij the Voice en daar vond ik ze leuk. Hun muziek kende ik niet en wat ik daarna van ze gehoord heb, kon me niet boeien. Ook Jan S zingt eeuwig op dezelfde manier. Niet interessant dus. Maar toen waren daar gisteren opeens de 3 J’s en zij zongen een stukje van een kerstliedje. Echt, mijn kin zakte bijna tot op mijn knieën. De beste muziek ooit uit Volendam!!

Mijn kerstverhaal vordert maar langzaam, want ik word er om de haverklap bij gestoord. Maar ik wil het nog steeds afmaken, het verhaal van vorig jaar. Ondertussen ben ik ook alweer met een nieuw verhaal bezig. Ja, ik weet het, dat is niet echt handig, maar het kwam gewoon opeens, alleen lijkt dat verhaal erg lang te worden en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Wel leuk natuurlijk. Ik zie wel hoe het verder loopt.

Tenslotte: morgen is het de kortste dag van het jaar. Het wordt weer tijd voor langere dagen met meer licht, hogere temperaturen en een beetje droger zou ook wel fijn zijn.

.

PS Vanochtend zei mijn lapje dat ik zes nieuwe e-mailberichten had. Er kwamen er echter maar vijf door. Het is niet de eerste keer, dat zoiets gebeurt. Iemand enig idee hoe dat kan en wat ik moet doen om ook dat zesde bericht te krijgen?

.

DONKERE DAGEN

.

Buiten is het een sombere grijze en vooral natte bedoening. Bovendien leeft de wind zich behoorlijk uit, je hoort hem gieren door de schoorsteen. Binnen houd ik het licht aan om te kunnen blijven zien waar ik mee bezig ben. Kleuren is lastig bij kunstlicht, het is dan net of de gebruikte kleur anders overkomt dan je verwacht. Om de één of andere duistere reden is het niet mogelijk mijn favoriete spelletje (Ruzzle) te spelen dus waag ik me maar aan een kerstverhaal. Tenminste, dat was de intentie. Om inspiratie op te doen, heb ik mijn verhalen van voorgaande jaren weer eens door gelezen. Zo ontdekte ik, dat ik vorig jaar helemaal geen kerstverhaal geplaatst heb. Ik was wel begonnen, maar heb het nooit afgemaakt. Dat wat er staat wil ik eerst even goed laten bezinken voor ik verder ga. Misschien laat ik dit wel liggen en begin iets geheel anders, daar ben ik nog niet over uit. Dus beperk ik me nu tot het schrijven van dit stukje.

Deze donkere dagen voor Kerstmis hebben ook een positieve kant, namelijk dat officieel na 21 december de dagen weer gaan lengen. En 21 december is al gauw, nog negen nachtjes slapen. Nou weet ik heus wel dat we dan toch nog een aantal weken moeten wachten tot we van dat lengen iets gaan merken, maar toch. Het gaat om het idee. En dat idee staat me wel aan.

In mijn hoofd ben ik al bezig met het organiseren van de jaarlijkse kerstbrunch. Deze keer wil ik er ook van die kleine dikke pannenkoekjes bij serveren. Een stapel simpele zonder iets erin en een stapel met stukjes appel en rozijnen, eigenlijk een soort drie in de pan, maar dan dunner. Gisteren hebben we even uitgeprobeerd of dat lekker is. En jawel, dat is heel erg lekker. Gaan we dus doen. Ik denk dat ik ook nog een lekkere zalmsalade erbij ga maken en natuurlijk het onnavolgbaar lekkere kerstbrood dat echtgenoot elk jaar maakt naar een recept van mijn moeder. Verder houd ik het simpel met wat croissantjes en luxe broodjes en zo. We zien wel.

Wat zou je nou verder kunnen doen bij dit donkere weer? Het hele huis schoonmaken soms? Jak, dat is wel het laatste waar ik zin in heb. Ik houd het gewoon bij plannen maken en lekker mopperen op het weer. En af en toe eens checken of mijn spelletje weer wil. Ik kom die donkere dagen heus wel door, hoor.

.

SINT

.

Hij is weer weg, de Sint. En ik heb hem helemaal niet gezien dit jaar. Ja, een stukje op tv, maar niet in het echt. Beetje jammer vind ik dat wel. Andere jaren zag ik hem nog wel eens in de straat of in het dorp, maar dit jaar niets, nergens. Gelukkig vraagt mijn zus elk jaar of ik voor haar “slachtoffer” een mooi gedicht in elkaar kan draaien, dus heb ik via via nog een klein beetje het Sint-gevoel gehad dit jaar. Maar that’s it. Hopelijk willen zoon en schoondochter volgend jaar, als Bjorn anderhalf is, aandacht schenken aan de goedheiligman en zijn zwarte hulpjes, anders zie ik het somber in voor de toekomst. Met Kerst cadeautjes geven vind ik gewoon nep. Het hoort niet. Kerst is een feest van samen zijn en genieten van elkaar. Sint is voor de cadeautjes, al dan niet voorzien van een passend gedichtje. Zelf ben ik groot voorstander van gedichten, surprises maken is wat minder aan mij besteed. We zullen zien, ik heb nog een heel jaar om zoon en schoondochter richting Sint te duwen, weg van die akelige namaak kerstman.

Ik heb besloten niet te vertellen wat ik over me zelf tegenkwam tijdens het googlen. Niet dat het iets is om me voor te schamen of zo, maar ik vind het gewoon niet nodig. Slechts een klein tipje van de sluier wil ik oplichten: Ik heb in een tv programma gespeeld. In meerdere eigenlijk, maar daar heb ik verder niets over gevonden. Dus, hier laat ik het bij.

.