SUFFERDJE

.

December 2011

Lusteloos bladerde Martha door de televisiegids. Overal het zelfde liedje: films, films en nog meer films. Films om te lachen en films om te huilen. Hoewel ze best wilde lachen, waren de meeste lachfilms toch om te huilen. En huilen had ze genoeg gedaan. Wat is dat toch met al die omroepen? Waarom willen ze dat iedereen naar films gaat zitten kijken? In de Kerstperiode nota bene. Kerst hoor je gezellig samen met familie of vrienden door te brengen. Gezellig, daar draait het om met Kerst. Wat is er in hemelsnaam gezellig aan om met z’n allen op de bank te hangen en een film te kijken? Helemaal niets, vindt Martha. Er is altijd wel iemand die begint te kletsen, juist op een moment dat jij het leuk of spannend vindt. Gezellig is samen spelletjes doen, een wandeling maken of zomaar een leuk gesprek voeren. Echt samen zijn. Niet een aantal individuen bij elkaar in één ruimte, ieder met zijn eigen gedachten en behoeften. En niet te vergeten: met een telefoon.

Ze gooide de gids aan de kant. Hij belandde boven op het plaatselijke sufferdje. Ze zag nog net een stukje tekst van een advertentie. Ze pakte het krantje en las de hele advertentie. Even bleef ze zitten, het krantje op haar schoot, hier moest ze over nadenken. Eerst maar eens de rommel opruimen. Als ze met haar handen bezig was, kon ze haar gedachten beter ordenen. De restjes van het avondeten stonden nog op tafel. Ze kookte altijd te veel, kon er maar niet aan wennen om slechts voor één persoon te koken.

De keuken zag er uit alsof er een wervelwind doorheen had geblazen. Logisch, als je drie dagen niet afwast. Ook dat vond Martha afschuwelijk, alleen afwassen. Ze vond het sowieso geen leuk karweitje, maar met z’n tweeën was het goed te doen. Zuchtend ging ze aan de slag, de advertentie verdween naar de achtergrond. Het voorbije jaar speelde zich als een film af voor haar ogen.

Zij zette de schoon gewassen kopjes en bordjes in het afdruiprek en Jan droogde ze af, terwijl ze de dag doornamen. Een vaatwasser wilden ze niet, want dan zouden deze momenten van samen bezig zijn wegvallen. Jan kon heerlijk vertellen over de mensen in het verzorgingshuis waar hij al meer dan twintig jaar werkte. Na de afwas dronken ze gezamenlijk een kopje thee en vulden de avond met praten over ditjes en datjes of met het lezen van een boek. Ze hadden geen kinderen mogen krijgen, maar waren volmaakt gelukkig samen.

Opeens drong tot Martha door dat het afdruiprek overvol was. Er was niemand om af te drogen. De herinnering kwam als een dreun binnen. De deurbel, de politiewagen en het verzoek om mee te komen naar het ziekenhuis, er was een ongeluk gebeurd. Daarna het harde besef dat ze voortaan alleen zou zijn. Verdrietig liet ze de afwas voor wat ie was. Zeven maanden geleden was het nu. Hoe lang nog voor ze zich weer een beetje mens begon te voelen? Ze maakte een beker koffie, wetende dat ze dan weer extra lang wakker zou liggen. Het kon haar niets schelen. Met de Kerst voor de deur voelde ze zich eenzamer dan ooit.
Langzaam dronk ze haar koffie.

Het was eerste Kerstdag en gezellig druk in het buurtcentrum. Martha had zich zelf verbaasd en gereageerd op de advertentie. Nu was ze hier en keek wat onzeker om zich heen. Al deze vrolijke mensen waren, net als zij, alleen? Ze praatten en lachten met elkaar alsof ze elkaar al jaren kenden. Misschien was dat ook wel zo. Martha voelde zich een vreemde eend in de bijt en draaide zich om. Dit was een vergissing geweest. Nog voor ze bij de deur was werd ze aangesproken door een vrouw. Ze stelde zich voor als Joke, de organisator van deze dag. Samen liepen ze naar een lange tafel met daarop allerlei lekkere hapjes, grote kannen koffie en thee, alsmede diverse vruchtensappen. In de mooi aangeklede ruimte stonden diverse tafeltjes met fleurige kerstkleedjes en een mooi kerststukje. In de hoek stond een grote kerstboom. Joke schonk een kop koffie voor Martha en vertelde dat ze verder vrij mocht pakken wat ze wilde. De bedoeling was om gezellig samen deze dag door te brengen. Ze wees Martha op een paar dames die bij elkaar aan een tafeltje zaten. Het leken wel vriendinnen zo geanimeerd zaten ze te praten. Joke verzekerde Martha echter dat de dames elkaar deze dag pas voor het eerst zagen. Ze begeleidde Martha naar het tafeltje, stelde haar voor en liep toen weg. Onwennig nam Martha plaats en keek verstolen op haar horloge. Het was pas half twaalf. Hoe kwam ze in vredesnaam deze middag door.

Door het donker liep Martha terug naar huis, haar handen diep in haar zakken begraven. De regen en de wind deerden haar niet. Haar hart voelde licht en kerstliedjes neuriënd stapte ze stevig door. De middag was omgevlogen en, ze gaf het eerlijk toe, ze had ervan genoten. Het voelde geweldig om weer contact te hebben met andere mensen. De dames waarmee ze het grootste deel van de middag had doorgebracht, leken niet alleen aardig, ze waren het ook. Maar ze had ook nog andere mensen ontmoet met wie ze leuk had kunnen praten. Er was één man geweest die haar aandacht had getrokken. Niet dat hij bijzonder knap was of zo, maar hij straalde iets uit. Martha kon niet precies duiden hoe of wat, maar het trok haar aan. Hij bleek al vijf jaar weduwnaar te zijn en had twee kinderen die sinds kort het huis uit waren. Pas nu voelde hij zich vrij om weer te daten en te leven. Martha vond hem erg aardig, maar toen hij haar naar huis had willen brengen had ze dat afgewezen.

“Mag ik dan alsjeblieft je telefoonnummer? Ik zou je graag nog eens spreken”, had hij gezegd. Martha had geaarzeld, bevangen door een vaag schuldgevoel. Jan was nog maar zeven maanden dood. Alsof hij begreep wat er door haar heen ging, had de man haar zijn kaartje gegeven.

“Bel me maar als je eraan toe bent.”

Met een verlegen blos op haar wangen had Martha het kaartje aangenomen en in haar jaszak gedaan. Thuis gekomen, hing ze haar jas aan de kapstok. Ze haalde het kaartje uit haar zak en nam het mee naar de kamer. Ze knipte het licht aan. Op het kaartje stond:

Jozef Westerveld
Architect
Tel. mob. 06-987456321

Ze proefde de naam. Jozef, het voelde en klonk zacht en warm. Heel anders dan Jan, dat klonk eigenlijk vrij hard. Martha schrok van die gedachte en legde snel het kaartje op tafel. Waar was ze mee bezig?

.

wordt vervolgd

.

7 thoughts on “SUFFERDJE

  1. Wat een mooi hoopvol verhaal, er zijn helaas altijd wéér mensen die “voor het eerst” alleen de kerstdagen moeten doorbrengen en daar geen raad mee weten!
    Het gaat toch, hoop ik, wel goed komen hé! Benieuwd naar het vervolg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s