WEER

.
Grijs, grauw, nat. Vooral nat. Een buitje voor het stof kan ik hebben, maar dit, wat we vandaag voor de kiezen krijgen, is meteen weer zo overdreven. Oké, het is goed voor de plantjes en goed voor het gras, maar ook daar zijn grenzen aan. En was het nou zo’n lekker zacht voorjaarsregentje, dan was het ook nog niet zo erg geweest. Maar het hoost. En, als ik de buienradar moet geloven, blijft dat nog even zo. De lekkende strook bewolking gaat recht omhoog en wij liggen daar dus precies onder. Beetje jammer. Aan de andere kant…. Ik zou gaan snoeien vandaag en dat is altijd een aanslag op mijn rug, knieën en heupen. Dat is nu in ieder geval een dag uitgesteld. Ervanuit gaande dat het morgen droog is natuurlijk. Zo niet, dan wordt het langer uitgesteld, want vrijdag gaan we naar huis. Dus.

We hebben al een paar prachtige weken achter de rug, dus eigenlijk mogen we niet klagen. Doe ik ook niet. Niet echt tenminste. Ik vertel slechts de feiten. Maar leuk vind ik het niet. Vorige week kwamen mijn zus en zwager een dag langs. Zwager is een fanatiek amateur fotograaf en zodra hij hoorde over de appelvinken en de witkopstaartmees, liet hij meteen weten een dag te willen komen. Geen probleem uiteraard, juist gezellig. En man, wat heeft hij geboft die dag. Letterlijk alle beestjes kwamen voor hem langs. Zelfs de eekhoorn kwam tweemaal langs. Zwager was zo gelukkig als een kind in een snoepwinkel. Zus en ik zijn wezen winkelen in Assen. Ik heb me suf gelopen en het ging hartstikke goed.

Afgelopen maandag zijn echtgenoot en ik naar Emmen geweest. Het abonnement voor de dierentuin moest verlengd worden. Moest is eigenlijk geen goed woord. We wilden het graag verlengen. We hebben niet alleen door het park, maar ook nog eens door het winkelcentrum rond gelopen. Al bleek dat uiteindelijk net iets te veel. Ik was dan ook blij toen we weer in de auto zaten. Al met al kan ik zeggen dat het lopen steeds beter gaat. Nog even en ik loop de vierdaagse weer. Hoewel, dat is misschien net een stapje te ver. Of twee stapjes. Misschien zelfs wel drie.
.

Advertenties

KRAKERS en KNAGERS

.

Het is schitterend weer en dat belooft het nog even te blijven, dus waar zijn wij nu te vinden? Precies, in ons hutje. Omdat echtgenoot de serre aanveegt en ik daar nu dus even niet kan zitten, heb ik mooi de gelegenheid om een stukje te schrijven.

Overal hebben we voeder- en woonhuisjes opgehangen voor zowel de eekhoorns als de vogels. De eekhoorn komt niet elke dag, maar zo af en toe hebben we het geluk om hem te zien snoepen bij het speciale eekhoornloket. De vogels daarentegen komen met hele families tegelijk. Ook de, in mijn ogen bijzondere, soorten als de appelvink (vanochtend met z’n vieren tegelijk) en de staartmees. De meest bijzondere vogel is wel de witkopstaartmees. Die schijnt namelijk niet zo veel meer voor te komen. Hier dus nog wel. Vaste klant is ook de boomklever, een zeer dominant vogeltje.

Vanaf mijn tikplek kan ik zo naar het mezenkastje kijken, dat echtgenoot vorig jaar heeft opgehangen voor, jawel, de koolmezen. Tot onze grote verbazing is dit kastje gekraakt door de boomklever en heeft de koolmees het nakijken. Met z’n tweeën hebben ze de boel eerst uitgebreid geïnspecteerd en uiteindelijk goedgekeurd. Er worden blaadjes naar binnen gebracht en naar buiten gegooid. Niet alle blaadjes liggen even lekker natuurlijk, daar heb ik alle begrip voor. Er is permanent een klever binnen, waarschijnlijk om te voorkomen dat de koolmezen hun huis terug willen kraken. Ik ben reuze benieuwd of we straks ook daadwerkelijk jonge klevers kunnen zien opgroeien en uitvliegen.

Tot onze grote schrik zijn de konijnen buitengewoon actief geweest tijdens onze afwezigheid. Complete planten hebben ze opgevreten tot er slechts vijf cm lange kale steeltjes overbleven. Ze eten zelfs hulst en takken van diverse coniferensoorten. Wie lust er nou van die prikkende blaadjes en scherpe dennennaalden? Nou, de konijnen dus. Mij lijkt het niet echt prettig in maag en darmen, maar hé, wie ben ik? In het begin vond ik het nog leuk, spelende konijntjes op het gras, maar nu… “Waar is mijn katapult?” roep ik zodra er een konijn in beeld komt. Niet dat ik een katapult heb, maar roepen om een geweer vind ik ook zo wat. Ik vind ze een stuk minder leuk nu, al snap ik dat het best lastig kan zijn om in de winter aan voedsel te komen. Maar, “lieve” konijnen, willen jullie alsjeblieft onze mooie planten met rust laten? Volgens mij is onkruid ook heel lekker en daar staat genoeg van. Dus….

.

MOOIE MANNEKES

.

Er zijn wel eens van die periodes dat het allemaal even niet zo lekker loopt. Dingen die door je hoofd blijven spoken. Iets wat je hebt gezegd, of iets wat tegen je wordt gezegd. Soms valt het gewoon verkeerd. Of wordt het verkeerd begrepen. Dat is eigenlijk nog het ergst, want een uitleg wordt dan niet geaccepteerd of met wantrouwen bekeken. Dat is ontzettend jammer.

Vanochtend las ik iets in het blad Vrouw, “Acht brutale vragen”. Deze keer gesteld aan Fred van Leer. Fred is stylist en komt binnenkort op tv met zijn programma Shopping Queens. Eén van die vragen was: “Hoe vals ben jij?”. Het antwoord was duidelijk. Fred zei: “Ik ben niet vals, wel scherp. En ik ben altijd eerlijk”. Hij zei natuurlijk nog veel meer, maar dit trok mijn aandacht. Dat ben ik zelf namelijk ook. Te eerlijk, wordt me wel eens verweten. Maar is dat mogelijk? Kan iemand te eerlijk zijn? Kijk, ik denk misschien niet altijd eerst goed na voor ik iets zeg, dan floept het eruit voor ik er erg in heb. Maar ik zal nooit bewust iets zeggen, wat een ander kan kwetsen. Ik zeg wel wat ik denk. Ik ben er inmiddels wel achter, dat lang niet iedereen dat op prijst stelt. Jammer, maar daar kan ik weinig aan doen. Ik ben nou eenmaal niet goed in huichelen of hielen likken. What you see is what you get, take it or leave it. Om het maar eens in goed Engels te zeggen.

Iets totaal anders dan.

Onze kleinzoon gaat als een speer. We hebben hem al een paar keer een dagje bij ons gehad en dat is ontzettend leuk. En vermoeiend. Opa is zijn favoriete speelkameraad en als het tijd wordt voor een middagslaapje doet hij dat het liefst bij opa op zijn buik, veilig met twee sterke armen om hem heen. Dat is puur genieten. Niet alleen voor opa, maar zeker ook voor mij. Ik kan daar uren naar blijven kijken. Helaas duren die slaapjes geen uren, maar de drie kwartier maakt hij zonder moeite vol. Het is zo’n mooi manneke. Twee mooie mannekes eigenlijk, al is opa ietsje groter.

.