AKELIG

.

Er is iets vreemds aan de hand. Iets heel vreemds. Normaalgesproken krijg ik niet zo veel bezoekers, maar sinds vorige week maandag toont iemand buitengewoon veel interesse voor mijn stukjes. Mijn geschreven stukjes, hier op mijn weblog. Per dag werden zo’n 15 tot 20 stukjes gelezen, met een uitschieter op woensdag. Toen werden er ruim 50 stukjes gelezen door één en dezelfde persoon. Denk ik. Ik kan me namelijk niet voorstellen, dat opeens vijf verschillende mensen denken: kom, laat ik eens gezellig een aantal stukjes op Dromenenzo gaan lezen. Uiteraard vind ik het geen probleem als iemand interesse toont, maar ik vraag me af wie het is en waarom hij/zij zich niet bekend maakt. Of in ieder geval bij ten minste één stukje een reactie achterlaat. Ik vind het eigenlijk een beetje akelig, eng zelfs, omdat ik geen idee heb in welke richting ik moet denken en wat de reden zou kunnen zijn. Het is iemand uit Nederland, dat weet ik dan weer wel. Dat blijkt namelijk uit de statistieken. Maar wie?

Gebeurt zoiets ook wel eens bij jullie? En hoe kom je er dan achter wie het is?

Echtgenoot heeft bovenstaande gelezen en hij moest er om lachen.
“Het zit je wel dwars hè? Wie weet leest hij dit stukje ook, dan is het meteen afgelopen.”
“Ja”, zeg ik, ”op een gegeven moment heeft ie alles gelezen wat er te lezen valt. Dan houdt het sowieso op. Alleen, ik wil weten wie het is!”

Met enige frustratie wordt dit stukje geplaatst.

.

Advertenties

SLINGERS

.

Een stralende zon, een draaiende wasmachine en lekker warm in de serre. Om het helemaal compleet te maken: ook internet werkt weer. Wat wil een mens nog meer? Oké, die draaiende wasmachine had ik liever overgeslagen, maar ook in ons hutje blijven handdoeken, beddengoed en kleren niet schoon. Dus.
Afgelopen zaterdag hebben we heerlijk gebarbecued (raar woord eigenlijk) bij Mel en haar echtgenoot. We konden bijna bloot in de tuin zitten. Hebben we natuurlijk niet gedaan, want wij zijn allemaal keurig opgevoed, dus je kleren houd je aan als je bij iemand op bezoek bent. Maar het kon wel. Het was er windstil en de zon zette zijn beste beentje voor. Dat had ik een beetje onderschat, de kracht van de zon, want na ruim drie uur zitten in die zon, had ik toch een beetje hoofdpijn toen we naar huis gingen. Tegen een zonnesteek aan, zeg maar. Maar het eten was ontzettend lekker en het gezelschap zeer aangenaam.

Morgen komen mijn twee zussen en een zwager een dagje langs. Ook dat belooft weer een gezellige dag te worden , ik heb er nu al zin in. Hoewel de verwachting voor het weer iets minder is dan vandaag, hebben we aan een klein beetje zon al genoeg om de serre op te warmen. Zal wel goed komen dus.

Het leven is een feestje zeggen ze, maar je moet zelf de slingers ophangen. Nou ben ik niet zo groot, dus mijn slingers hangen nooit zo hoog, maar ze hangen wel. We genieten van alles wat het leven ons nog te bieden heeft en alle eventuele narigheid nemen we dan maar op de koop toe. Er komen altijd weer mooie dingen in de toekomst. Mooie dingen die de aandacht van de nare dingen doen verdwijnen. Ik kijk gewoon omhoog en zie de slingers weer hangen. Dan weet ik het weer en zeg tegen mezelf: Zie je wel, het leven is zo slecht nog niet.

.

CONTACT

.

Na een aantal dagen zonder internet en een stotterdag van in en uit, hoopte ik vandaag weer normaal gebruik te kunnen maken van mijn padje. Helaas, ook vandaag gaat het niet zoals het hoort. Ik begin lichtelijk geïrriteerd te raken als ik niet eens voldoende tijd krijg om ergens iets te lezen, laat staan te reageren. En dan zeg ik het nog heel erg netjes. Omdat ik niet weet wanneer alles weer normaal werkt, weet ik ook niet wanneer ik overal weer normaal langs kan komen. Zodra ik weer even contact heb, plaats ik dit berichtje. Hopelijk lukt dat nog vandaag.

Ha, ik zit er weer in. Meteen plaatsen nu.

.

HET LEVEN GEEFT EN …..

.

….het leven neemt ook weer weg. Om met het laatste te beginnen, de jongste broer van mijn moeder is op 93 jarige leeftijd overleden. Hij was de laatste van de club, althans via bloedlijn. Zijn vrouw, mijn tante, is in de familie nog als enige over van die generatie. Daarna is het over aan ons, broers en zussen, neven en nichten. Dan zijn wij de oude generatie. Zelf ben ik al twee zussen en een broer kwijt en ook bij de neven en nichten zijn al wat gaten gevallen. Mijn oom was al lange tijd niet in orde en dementerend. Hij was behoorlijk in de war, maar ergens in zijn bewustzijn was daar die gedachte aan zijn dochter, die was geboren met het syndroom van Down. Zolang zij nog leefde, kon hij niet sterven. Drie weken geleden is mijn nichtje overleden. Mijn oom was vrij om te gaan. Dinsdag wordt hij begraven.

Het eerste deel, de titel van dit logje dus, is een stuk leuker. Als alles volgens plan verloopt worden echtgenoot en ik begin oktober wederom opa en oma. Deze keer via onze oudste zoon en zijn vriendin. Het wordt hun eerste kindje en we zijn ontzettend blij. Omdat het eerder al eens is misgegaan, was ik een beetje huiverig om het hier te vertellen, maar alle berichten, onderzoeken en echo’s zien er goed uit. Dus. Ik mag het nu van de daken schreeuwen, maar dat zal ik niet doen. Mijn hoogtevrees weerhoudt mij daarvan. Maar mens, wat zijn we hier gelukkig mee.

.