RATJETOE

.IMG_2466

Vandaag is onze oudste kleinzoon jarig, hij is tien jaar geworden. Ik schrijf niet zo vaak (lees: nooit) over hem, want ik zie hem en zijn zusje maar bar weinig. Afgelopen zondag werd zijn verjaardag gevierd en daar waren we natuurlijk bij. Normaal ben ik niet zo van het geven van grote cadeaus aan kinderen, (ook niet aan volwassenen eigenlijk) maar 10 is toch een kroonjaar. Ik had toevallig gehoord dat hij wel van lego houdt en dus hebben we een prachtige doos voor hem gekocht. Hij was er super blij mee en is bijna de hele middag bezig geweest met het bouwen van één van de drie mogelijkheden. Het werd het vliegtuig. Toen we ’s avonds thuis waren, kregen we een wassapje met een foto toegestuurd. Het vliegtuig was klaar en hij was apetrots. Wij ook.
..
We zijn een paar dagen thuis, juist nu de temperatuur omhoog gaat. Hoezo, bad planning? Het kon echter even niet anders. Vandaag moest ik een beddegoedwas draaien. Ja, ik heb daar een wasmachine, dat weet ik, maar die lange lappen kan ik er niet ophangen. Ik heb het een keer geprobeerd, het heeft toen drie dagen geduurd voor het helemaal droog was, omdat het een aantal keer was dubbel gevouwen, anders kon ik het niet kwijt. Dat was dus zeuren. Nu doe ik gewoon wat langer met het spul, zodat ik niet elke week naar huis hoef. Ik wacht gewoon tot het gaat stinken….Nee, niet echt, maar ik doe het bed niet elke week verschonen. Na twee weken kan ook, toch? Of drie….
..
Morgen moet ik urine inleveren en bloedprikken in het ziekenhuis en zaterdag viert zoon zijn verjaardag. En vanavond? Vanavond gaan we lekker (hoop ik) uit eten met ons net geregistreerde paar. We gaan naar een Chinees restaurant in Almere. Ik ken het, want we hebben er twee minuten vandaan gewoond en er in die tijd ook regelmatig gegeten. Maar nu had zoon het over “All you can eat sushi”. Ieks! Ik eet absoluut geen rauwe vis, ook geen rauw vlees trouwens. Ik vind rauw überhaupt zo, ehhh, rauw, zal ik maar zeggen. Volgens zoon kun je ook vis en vlees van de grill krijgen. Dat hoop ik dan maar, anders moeten we vanuit de Chinees ook nog naar de Mac of iets dergelijks. Echtgenoot, zoon en vrouw vinden het alle drie erg lekker, dus wie ben ik dan om spelbreker te zijn? Ik kan natuurlijk altijd een pakkie brood meenemen voor als de nood aan de man komt…hm, iets om over na te denken.
..
Zondag gaan we weer terug naar het hutje, waar de eekhoorns in steeds grotere aantallen langs komen. Afgelopen maandag waren er zes tegelijk. En maar jagen op elkaar, met af en toe een pauze om snel iets uit een voerbakje te pakken. Vorige week hadden we al gezien dat er één helemaal in het bakje ging zitten om op z’n dooie gemak te smikkelen. Nog geen dag later kroop er een tweede bij. En nee, het is geen grote voerbak, het is een gewoon klein kastje met een klepje. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ze moeten ongelooflijk lenig zijn om dat te kunnen. Ik was al bang dat we ze uit de knoop moesten halen, maar nee, één voor één kwamen ze er weer uit. Zo leuk om te zien.

.

ZOMER EN SOKKEN

.
Kom je ’s morgens uit je warme bed, hoewel…het was behoorlijk koud vannacht, denk je in een behaaglijke woonkamer te stappen. Niets is minder waar, het is slechts 16 graden. Wat doe je dan? Je doet de verwarming aan, want je wilt toch wel op een prettige manier een beetje wakker worden. Buiten ligt de temperatuur op een schamele 9 graden en het ziet er niet naar uit dat dat snel meer zal zijn, want het is zwaar bewolkt en het miezert. Je gaat douchen en je aankleden. Je kijkt in je kast en ziet alle fleurige zomerkleding hangen. Brrrr, toch maar even niet nu. Het wordt een lange legging met een tuniek met lange mouwen. En sokken. Let wel, het is 16 juni hè. Hoezo zomer? Hoezo opwarming van de aarde?

De vogels trekken zich nergens iets van aan. Die gaan vrolijk verder met het voeren van de jonkies. Of ze beginnen aan een tweede leg. Daar moet je als mens toch niet aan denken, zo kort op elkaar. Zij wel. We hebben tegenwoordig ook dagelijks bezoek van de eekhoorns. Ja, meervoud deze keer, er zijn er af en toe drie tegelijk. Dat gaat niet altijd goed natuurlijk. Regelmatig wordt er op elkaar gejaagd, boom in boom uit. Omhoog en omlaag, springend van de ene boom naar de andere. Spannend om naar te kijken, maar ik ben altijd bang dat er misschien een gewond raakt. Dat zal natuurlijk ook best wel eens gebeuren, maar voor wij ons hutje hadden, kregen we daar helemaal niets van mee. Nu wel. We leren ze trouwens ook een beetje uit elkaar te houden. Niet letterlijk tijdens hun jacht op elkaar, maar op hun uiterlijk. Er is een bijna geheel grijze eekhoorn, met nauwelijks nog haar aan de staart, door ons meteen uitgeroepen tot het oudje. Er is er een met een prachtige roodbruine kleur en een mooie volle staart waar een beetje donkere gloed over valt. En dan is er ook nog een kleintje. Of dat nog een jong dier is of gewoon een niet zo grote eekhoorn, weten we niet precies, maar hij is razendsnel en prachtig om te zien.

Het stukje grond om ons hutje begint ook aardig vol te raken. Iedere keer vinden we weer leuke plantjes en iedere keer vinden we daar dan weer een mooi plekje voor. De rhodo’s hebben allemaal prachtig in bloei gestaan en beginnen nu met hun groeischeuten. De een wat meer dan de ander, maar ze doen het allemaal. Het wachten is nu op de bloei van de hortensia’s en andere plantjes. Het wordt hier steeds mooier en we genieten, ook nog steeds, met volle teugen.

.

GETROUWD?

.

Jaaaaa, het is gelukt. Oudste zoon is gisteren getrouwd. Of wacht even…nee, hij is niet getrouwd. Of toch wel? Hoe zit dat nou precies?
Tegenwoordig zijn er zo veel verschillende vormen van samenwonen mogelijk, het is voor een normaal mens gewoon niet meer bij te benen. Ik ga ze hier niet allemaal uitleggen, want de helft begrijp ik zelf niet eens, maar zoonlief is dus gisteren getrouwd en toch ook weer niet. Hij en zijn vriendin zijn officieel geregistreerde partners geworden. Dat wil zeggen dat ze getrouwd zijn, maar het wordt niet zo genoemd. De ceremonie op het stadhuis is exact hetzelfde, met alles deropenderan, alleen de benoeming is aangepast. Zoon wil namelijk een trouwerij met alle toeters en bellen die maar mogelijk zijn en daar is geld voor nodig. Heel veel geld. En dat hebben ze nu niet. Er moet natuurlijk in huis veel veranderd worden nu er een baby op komst is en ook dat kost geld. Ze willen echter wel dat de baby zonder allerlei kunstgrepen officieel hun beider kind is en op deze manier is dat mogelijk. Zodra de financiële mogelijkheid er is, kunnen ze het geregistreerd partnerschap om laten zetten in een huwelijk en gaat het uitgebreid gevierd worden.

Op die schitterende dag die het gisteren was, hebben zij dus hun jawoord gegeven. In slechts een klein gezelschap, bestaande uit ouders, broers en een paar vrienden. De ceremonie was eenvoudig, de ambtenaar kwam sympathiek over, maar maakte helaas toch een paar foutjes. Ik mocht één van de getuigen zijn en daarom werd mijn volledige naam ook een paar keer genoemd. Helaas noemde de man steeds een verkeerde naam. Het scheelde maar één letter, maar toch. In een officieel stuk moeten alle namen goed gespeld zijn. Bij de slotwoorden van de ambtenaar kreeg zoonlief opeens een heel andere naam toebedeeld, Peter. Ter verontschuldiging zei de ambtenaar dat hij door het noemen van al die namen een beetje in de war was. De naam Peter kwam echter helemaal nergens voor en ik kwam tot de conclusie dat hij gewoon zijn eigen naam (Pieter) belangrijker vond. Het is echter goed afgelopen. Op mijn verzoek heeft hij mijn naam in alle stukken gecheckt en bood daarna zijn excuses aan, omdat hij gewoon niet goed gelezen had, maar mijn naam was wel goed geschreven. Toch wel een beetje slordig.

Dat mocht de pret verder niet drukken. Zoon en schoondochter zijn zielsgelukkig met elkaar en na de felicitaties zijn we met zijn allen naar hun huis gegaan om een klein feestje te vieren. Het werd een ontzettend warme, maar heel erg leuke dag. De naam Peter kwam nog regelmatig langs, maar gelukkig is zoon een zeer relaxed mens, die daar allerminst moeilijk over doet en vrolijk om de grap meelacht. Er hing een zeer positieve sfeer deze dag en volgens zoon heeft dat er ook toe bijgedragen, dat er bij de vier kinderen, variërend in leeftijd van 11 maanden tot 9 jaar, die de hele dag aanwezig waren geen traan of lelijk woord is gevallen. Waar kom je dat nog tegen?

Lieve zoon en schoondochter, ik wens jullie alle geluk van de wereld en ik hou van jullie.

.