THUIS

.

Ja, we zijn weer een paar dagen thuis. Gisterochtend moest ik voor de diabetescontrole. Alles werd in orde bevonden, een mooie lage bloeddruk, geen harde spuitplekken, alleen een ietsje teveel eiwitten in de urine. Dat moet wel even in de gaten gehouden worden. De bloedsuikerwaarden houd ik keurig op lange lijsten bij, die kleine boekjes die ze daarvoor beschikbaar hebben zijn niets voor mij. Dan zou ik echt stapels nodig hebben. De conclusie deze keer, net als de andere keren, is dat ik stabiel aan de hoge kant zit. Stabiel is goed en ik voel me daar zeer prettig bij. Dus.

Gisteravond hadden we een andere afspraak. Iemand had voor mij een schilderij gemaakt, van een krokodil. Het is 80 bij 80 cm en krijgt een prominente plaats in ons hutje. Het is geschilderd door een kennis van oudste zoon en ze heeft er ongelooflijk haar best op gedaan. Wij zijn er dan ook heel erg blij mee.
Vanochtend ben ik naar de kapper geweest en heb nu weer een makkelijk kort koppie. Verder hoeven we vandaag niets. Alleen een beetje tennis kijken, maar daar word je niet echt moe van.

En dan morgen. Morgen wordt onze kleinzoon Bjorn, alweer één jaar. Dat jaar is razend snel voorbij gevlogen. Echt, hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Maar morgen is het dus groot feest. Ik ben benieuwd of hij een lekkere slagroomtaart krijgt waar hij heerlijk in mag graaien. Dat zou echt genieten worden voor ons en de andere opa en oma. Voor de papa en mama misschien iets minder, want die mogen later de heleboel weer schoonmaken, maar ach, je (klein)kind wordt maar één keer één jaar, nietwaar? Feesten dus.

Vrijdag gaan we dan weer terug naar ons hutje. Nam ik in het begin steeds vuile was mee naar huis, tegenwoordig neem ik het mee naar het hutje. Daar zijn we deze maanden vaker, dan dat we thuis zijn. Goed, ik heb daar geen droger, maar wel de mogelijkheid om de was lekker in de buitenlucht te drogen. Als het niet regent dan, hè. Het fijne daarvan is, dat het zo lekker gaat ruiken. We blijven er nu drie weken achtereen, daarna nemen jongste zoon en zijn vriendin het hutje voor twee weken in beslag. Kunnen we eindelijk thuis weer eens aan de (grote) schoonmaak. Is geen overbodige luxe geloof ik, maar ik vind het ook nog geen grote noodzaak. Dus.

.

Advertenties

DONDER EN BLIKSEM

.

Pfffft, wat was het warm de afgelopen dagen. Ook nu loopt de temperatuur al weer aardig op. De eerste warme nacht werd een ramp. Echtgenoot is normaal al een behoorlijk luidruchtige slaper, maar meestal is een por of twee, drie voldoende om hem te laten draaien en mij de kans te geven om in slaap te vallen. Deze keer echter niet. Echtgenoot sliep bijna naakt en wilde niets over zich heen. Dat is natuurlijk prima, maar voor mij werkt dat niet. Ik wil niet alleen een nachthemd aan, ik wil ook onder het dekbed liggen. We lagen nog maar amper in bed en ik had echtgenoot net gevraagd: “No noise?” of hij begon met zagen. Eerst zachtjes, maar langzaamaan steeds luider en in no time had hij de eerste trap tegen zijn been te pakken. Dit herhaalde zich een paar keer tot ik toch in een lichte slaap viel. Niet voor lang echter. Ik werd wakker van een “elektrische” zaag. Shoot! De rest van de nacht werd ik zo’n beetje elk uur gewekt door de herrie naast me. Het maakte geen flikker uit hoe hij lag, op zijn rug, zijn linker- of zijn rechterzij. Ik was geradbraakt gisterochtend (echtgenoot trouwens ook) en ging om zes uur uiteindelijk mijn bed uit.
Heel voorzichtig stelde echtgenoot later voor: “Zal ik vanavond in het andere kamertje gaan slapen?” Een unieke vraag, want we hebben eigenlijk nog nooit apart geslapen. Ik zei meteen: “Ja, doe maar”.

Het was afgelopen nacht zo mogelijk nog warmer.

Het begon in het begin van de avond al te rommelen in de lucht. Droge donder, noem ik dat. We dachten beide dat de regen uit zou blijven en er geen echt onweer zou komen. Dat zei in eerste instantie de buienradar, maar dat viel tegen. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, was het feest in de lucht. Het donderde en bliksemde alsof het niks was. De regen kwam met bakken uit de hemel. De hond had zich bij het eerste gerommel al verstopt onder mijn bureau en kwam daar niet meer vandaan. Even leek het iets rustiger en we gingen naar bed, ieder in zijn eigen kamer. Vreemde gewaarwording. Toen begon het gedonder weer. En hemeltje lief, wat ging het hard. Ik lag te trillen in mijn bed. Thuis ben ik super bang voor onweer, maar hier viel dat mee, hoewel het hier gevaarlijker is dan thuis met al die hoge oude bomen om ons heen. Opeens was daar een dubbele knetterende donder en ik schrok me wezenloos. Toch bleef ik liggen. Het hield echter niet op en uiteraard was het onmogelijk om in slaap te komen. Het onweer zat pal boven ons. Om vijf voor half een ging ik mijn bed uit en liep naar echtgenoot, die natuurlijk ook nog wakker was.

“Verdomme”, zei ik, “nou kan ik evengoed niet slapen en ik kan jou niet eens de schuld geven”. Echtgenoot lachte en zei dat hij dat zelf ook al had bedacht. We zijn maar in de kamer gaan zitten, waar de hond nog steeds verscholen lag. Na een half uurtje gingen we het weer proberen. Wonder boven wonder, het onweer verdween en binnen de kortste keren sliep ik. Een verder ononderbroken nacht, tot echtgenoot me vanochtend wakker maakte om kwart voor acht. Wat een luxe!

.