KNOPJE

.

Ho. stop! Niet zo snel alstublieft. Weet iemand waar zich dat ene speciale knopje bevindt? Ik zou er graag even op drukken. Extra tijd is zeer welkom, want ik heb nu het idee dat de tijd verstrijkt zonder dat ik er erg in heb of grip op krijg. Ligt dat aan mij of aan de leeftijd? Echt, hoe ouder ik word hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Zitten er eigenlijk versnellingen op de tijd en zo ja, hoeveel? Ik houd helemaal niet van snel, doe alles liever op mijne dooie gemak, maar zelfs dan vliegt de tijd door mijn vingers. Ik wil dat knopje. Stop de tijd.

Afgelopen zondag was mijn oudste kind jarig, hij is 46 jaar nu. Het is verdorie alsof ik hem gisteren voor het eerst in mijn armen hield. Waar zijn die zes en veertig jaren gebleven? Ik wil ze terug zien en dan in slow motion graag, zodat ik goed kan bekijken wat er in die tijd allemaal gebeurd is. Ik noem hem ook nog steeds kind, ook al is hij inmiddels uitgegroeid tot een man. Als hij belt, of één van mijn andere kinderen, neem ik altijd op met: “Hé, dag kind”. Want dat blijft ie hè, je kind. Mijn kind. Mijn zoon, die binnenkort voor het eerst vader wordt, daar heel laconiek over doet, maar het vanbinnen toch ook heel spannend vindt. Gelukkig verloopt de zwangerschap tot nog toe geheel naar wens. Schoondochter is prachtig zwanger en bijna 34 weken onderweg. Even geduld nog, maar ook die laatste weken zullen zomaar opeens voorbij zijn en dan….hebben zoon en schoondochter onrustige nachten en mogen wij genieten van ons vierde kleinkind.

Ik ben slecht in wachten. Wachten duurt altijd zo lang. En toch gaat de tijd snel. Veel te snel. Ik zoek nog even door, dat knopje moet toch ergens zijn?

.

Advertenties

MAAND

.

En dan zijn we zo maar opeens een maand verder. Vraag me nou niet waar die maand is gebleven, want dat weet ik gewoon niet. Er is wel van alles gebeurd, dat dan weer wel. Het trieste nieuws was, dat ik kort na elkaar twee neven ben kwijtgeraakt. De eerste was 68 jaar, een zoon van een broer van mijn vader. Hij is overleden aan een hersentumor. De tweede was de oudste zoon van de jongste broer van mijn moeder. Hij was net 60 jaar geworden, in de bloei van zijn leven. Hij had een totaal verkankerd lichaam, maar wist dat niet. Eind mei ging hij naar de dokter, omdat hij wat kleine, maar toch irritante, klachten had. Twee maanden later was hij dood. Mijn tante heeft dus in korte tijd afscheid moeten nemen van een dochter, haar man en haar oudste zoon. Ze had het afgelopen vrijdag, bij de afscheid ceremonie dan ook erg zwaar. Hij was erg geliefd, mijn neefje, de kerk was compleet vol, er stonden zelfs mensen buiten en ik vond het zeer indrukwekkend. Uit de verhalen die over hem verteld werden heb ik veel over hem geleerd en ik realiseerde me, hoe jammer het is dat neven en nichten in hun volwassen leven hun eigen weg gaan. Zo hoort het natuurlijk ook, maar het onderlinge contact verdwijnt op die manier toch en dat is jammer. Voor mij voelde het als een gemiste kans.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen gebeurd. De verjaardag van kleinzoon was geweldig, de taart heeft hij gegeten zoals het hoort: met zijn handen en zijn hele gezicht. Hij straalde. En wij ook.

Jongste zoon en zijn vriendin genieten in ons hutje, of eigenlijk daarbuiten natuurlijk, van het mooie weer en alles wat de natuur daar te bieden heeft. Hoewel vriendin eigenlijk bang is voor vogels, spoort ze zoon wel aan om alle bakjes op tijd weer te vullen. Dat gaat de goede kant op dus. Ze waren in eerste instantie van plan om uiterlijk donderdag weer naar huis te gaan, maar er komt net een berichtje binnen dat ze zaterdag gaan. Ze hebben groot gelijk, want het is daar gewoon heerlijk.

Om de maand vol te maken kan ik ook nog vertellen dat mijn jongste zusje gisteren 65 jaar mocht worden. We hebben een buitengewoon gezellige dag doorgebracht met schitterend weer en ik heb me prima vermaakt met haar twee kleindochters van 4 en 6 jaar. Zo kon ik mooi wat oefenen voor als Bjorn en ons nog te komen kleinkind straks wat groter zijn. We zijn naar de speeltuin geweest en we hebben gezellig samen gezongen. Dat zingen deden we o.a. tijdens het eten, maar met je mond vol mag je niet zingen, dus werd er gemmmd. Daar werden de nodige gekke gezichten bij getrokken natuurlijk en de kinderen vonden dat prachtig. Stralende snoetjes en dat is precies wat we willen op zo’n dag. Bij oma mag je sowieso al meer dan bij papa en mama en als er dan ook nog eens een bonus oma bijkomt die bereid is gek te doen, ja, dan is het helemaal feest natuurlijk.

Al met al een bijzondere maand.

.