JARIG

.

Hoera, ik ben jarig, wat een feest! Mismoedig nam ze een slokje koffie en staarde naar het stuk taart dat voor haar op tafel stond. Waarom had ze eigenlijk gebak in huis gehaald? Er zou toch, net als de voorgaande jaren, niemand op visite komen. Ze nam nog een slokje koffie en zette toen de beker neer. Ze pakte haar telefoon om te zien of er misschien een berichtje was, maar wist eigenlijk al dat dat niet het geval zou zijn. Wat was er toch mis gegaan?

Zes jaar eerder had ze een, in haar ogen klein, misverstand gehad met haar dochter. Ze wist niet eens meer waar het over ging, maar sinds die tijd had ze zowel haar dochter als haar kleindochter niet meer gezien of gesproken. Telefoongesprekken werden geweigerd, kaartjes en brieven werden terug gestuurd. Ze wist het niet meer, wat kon ze nog doen? Een paar keer had ze voor het huis van haar dochter gestaan. Aanbellen durfde ze niet, was bang dat de deur voor haar neus werd dicht geslagen. Ze was ten einde raad. Zes jaar was een lange tijd en in die zes jaar leek het alsof ze wel twintig jaar ouder was geworden.

Ze liep naar de spiegel en bestudeerde haar gezicht. Haar haar was inmiddels volledig grijs, diepe groeven zaten in haar voorhoofd en haar ogen stonden dof. Ze trok een grimas tegen de spiegel en nam ter plekke een besluit. Ze zou haar leven niet langer laten beheersen door de gedachte aan haar dochter. Nee, ze wilde weer genieten. Er waren meer mensen die helemaal alleen in het leven stonden en die toch blij oud werden. Dat kon zij toch zeker ook.

Met hernieuwde energie liep ze terug naar haar plekje op de bank. De koffie was inmiddels koud, maar het gebak werd met smaak weggewerkt. Er lag nog een oude reisgids in de lectuurbak, die kon ze wel even door bladeren, kijken of ze een leuke vakantie kon vinden.

Met een tevreden gezicht klapte ze haar laptop dicht. Zo, dat had ze toch maar mooi gedaan. Drie weken naar Gran Canaria, dat zou haar goed doen. Over twee weken zou ze vetrekken, dus begon ze meteen met de voorbereidingen, zoals het uitzoeken van kleding, een lijstje maken van wat ze allemaal aan moest schaffen. Ze had er echt zin in.

Uiteindelijk was de dag nog snel voorbij gegaan, maar ’s avonds om tien uur had ze het gehad en wilde ze naar bed. Nog één maal checkte ze haar telefoon. Twee berichtjes. Twee? Ja, twee, de eerste was een bevestiging van het reisbureau en de tweede was van…hè? Ze knipperde met haar ogen, zag ze dat nou goed? Het berichtje kwam van de telefoon van haar dochter, maar was verstuurd door haar kleindochter. Ze las het heel langzaam door.

“Lieve oma, hartelijk gefeliciteerd met uw verjaardag. Mogen papa en mama en ik zondag bij u op visite komen? Ik wil u zo graag weer eens zien. Kusje van Marije.”
Met tranen in haar ogen tikte ze snel een antwoord.
“Lieve Marije, natuurlijk mogen jullie komen, dat hoef je niet eens te vragen. Ik verheug me nu al heel erg op jullie bezoek. Dikke kus van oma.”

.

Advertenties

FEESTJE

.

Zoon en schoondochter zijn nu in Salt Lake City, de plek waar je in principe je hele familiegeschiedenis kunt uitpluizen. Zoon heeft vannacht dan ook een berichtje gestuurd en gevraagd om wat namen en data. Vandaag gaat hij dan op onderzoek uit. Echtgenoot heeft toevallig een tijd geleden bij de gemeente Amsterdam een gezinskaart opgevraagd en daar staan natuurlijk de nodige gegevens op. Kon hij nu dus mooi doorgeven. Zo kwamen we er ook achter dat precies vandaag, hoewel 137 jaar geleden, mijn grootmoeder werd geboren. Feestje dus. Ik ben benieuwd wat zoon allemaal kan vinden.

En dan wat dichter bij huis. Vorige week maandag is oudste zoon geopereerd aan zijn elleboog. Hij kon zijn arm niet meer volledig strekken en had daar last van, o.a. tijdens het squashen. Nu strekken mijn armen ook niet helemaal, maar ik heb er niet echt last van. Ik squash dan ook niet. Het is voor mij alleen lastig als ik ga slapen, omdat ik dan met één arm gestrekt omhoog lig. Doordat hij niet goed strekt blijft mijn onderarm in de lucht zweven en dat is niet prettig. Ik heb daar een simpele oplossing voor: een extra kussen waar mijn arm op kan steunen. Ik houd niet zo van operaties. Zoon ook niet, maar hij houdt wel van squashen, dus. Gelukkig is alles goed gegaan, maar hij mag geen auto rijden. Hij werkt nu dus thuis. Als alles goed en op tijd verloopt, kan hij zijn arm weer volledig gebruiken als de baby geboren wordt. Feestje dus.

We zijn momenteel thuis, want ik moest nieuw prikspul bestellen en a.s. donderdag gaan we naar Schiphol. Zoon, schoondochter en kleinzoon komen dan weer terug van hun prachtige reis naar Amerika. Schoondochter stuurde vannacht nog een foto van kleinzoon en oh, mensenlief, wat groeit hij hard. Hij lijkt al een echt kind. Ik kan bijna niet wachten tot ik hem weer heerlijk kan vasthouden en knuffelen. Feestje dus.

.

VERKEERD OM

.

Echtgenoot heeft het ochtendrondje met de hond gedaan. Ik heb zijn eerste bak koffie in geschonken en de waterbak voor de hond gevuld met vers water. Ik zit aan mijn bureau en lees de Margriet, genietend van mijn eerste bakkie van de dag. Echtgenoot gaat zitten op de bank, maar staat meteen weer op en loopt naar de kast waar zijn telefoon ligt. Ik draai mijn hoofd om.
“Is er nog wat binnengekomen vannacht?”
“Nee, nog niet.”

Wat verwachten we dan midden in de nacht? Nee, geen telefoontje over een te vroege bevalling, alsjeblieft. Maar wel foto’s, filmpjes en berichtjes uit Amerika. Zoon en schoondochter zijn met kleinzoon op vakantie naar het Yellowstone National Park en Teton National Park, beiden gevestigd in Amerika dus. Gisternacht had ik zeer onrustig geslapen en achteraf gezien denk ik dat dat kwam door het getingel van een continue stroom van foto’s en filmpjes. Als zij klaarwakker en druk zijn in Amerika, liggen wij meestal lekker te slapen. Er is een tijdverschil van acht uur.

Gisteravond, we wilden net gaan eten, ging de telefoon. Zoonlief. We spraken even snel af, om na een kwartiertje te bellen via Facetime. What the heck is that? Echtgenoot had snel zijn bord leeg en begon meteen te klooien op zijn telefoon om te kijken hoe dat werkt.
“Oh, kijk”, riep hij, “er staat al een icoontje van”.
Dat betekent echter niet dat hij ook weet hoe het werkt. Veel tijd om het uit te zoeken kreeg hij niet, want zoon belde al.
“Oh, shit! Hoe werkt dat?” Na een aantal swipes en “hallo’s” hoorden we eindelijk iets en oh, kijk dan toch, er was ook beeld. Onze prachtige kleinzoon keek met een stralende, maar ook verbaasde glimlach in de camera. We luisterden maar half naar de woorden en genoten van de beelden. Opeens kregen we door dat kleinkind niet ons zag, maar de tv op de achtergrond. Hè? Hoe kan dat nou weer?
“Je hebt hem verkeerd om opgenomen”, zegt zoon. Hoe kan je een telefoon nou verkeerd om opnemen? Als wij onszelf aan kleinzoon willen laten zien, staren we naar de achterkant van de telefoon. Dat is niks, we willen Bjorn zien. Schoondochter showt ons dat hij al bijna los kan lopen. Hij houdt haar handen stevig vast en stapt vrolijk rond. Onze “oh’s” en “ah’s” zijn niet van de lucht. Dan laat ze een handje los, hij doet nog twee pasjes en ploft dan op de grond, geheel tevreden met zichzelf.
“Dat duurt niet lang meer” roepen wij in koor.

Daarna zien we nog even een kleine worstelpartij, want hij moet een schone luier. Voor hen gaat de dag net beginnen en ze gaan uiteraard weer op stap. Ze hebben daar prachtig weer trouwens. Bofkonten. We wensen ze heel veel plezier en sturen kusjes. Wij gaan aan de koffie, aan Masterchef Australië en genieten van een rustige avond in de wetenschap, dat zij het met z’n drietjes ontzettend naar de zin hebben.

Heerlijk.

.

REGEN EN ZO

.

Nee, ik heb het nog niet gevonden, dat knopje, maar ik geef niet op, ik blijf zoeken. Maar stel nou dat ik het vind, hè, moet ik het dan wel bekend maken? Ik bedoel, als iedereen ervan weet, kan ook iedereen er op elk door hem/haar gewenst moment op drukken. Dat zou zomaar eens een geweldige chaos op kunnen leveren. Dat lijkt me niet echt wenselijk, dus daar denk ik nog even over na.

Gisteren zou mijn moeder 98 jaar geworden zijn, als ze nog geleefd had. Helaas is ze al vijf en een half jaar niet meer onder ons. Ik heb haar even een fijne verjaardag toegewenst en de hoop uitgesproken dat ze daar, waar ze nu is, ook haar verjaardag mag vieren. Vind ik eigenlijk wel een fijne gedachte.

Echtgenoot komt net binnen met een nieuwe voorraad pinda’s en vetbolletjes voor de vogels en gaat ze meteen even blij maken. Het is een beetje raar weer hier bij ons hutje, het ene moment krijg je een bui op je kop (als je buiten bent) of op je dak (als je binnen bent) en het volgende moment staat de zon weer vrolijk stralend aan de hemel. Eerlijk gezegd, vind ik dat laatste toch het leukst. Het maakt dat de wereld er een stuk vrolijker uitziet. Dat kan die wel gebruiken op het ogenblik. Terwijl ik dit tik, verdwijnt de zon en begint het weer te regenen. Volgens mij kan het jaar 2015 echt niet meer te boek als het droogste jaar sinds weet ik veel wanneer. De afgelopen weken is er meer dan genoeg water gevallen. Echtgenoot komt binnen en klaagt dat het gras één grote plas water is. Ja, dat verbaast me dus niks. De vogels zijn in ieder geval reuze blij en komen met tientallen tegelijk op het verse voer af. Zij laten zich niet afschrikken door een “beetje” regen. Ik wel. Ik blijf binnen.

.