SWINGEND

.

Gisteravond ben ik met Melody naar Jeans geweest. Ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten, het enige wat ik wist, was dat het om muziek ging. Echtgenoot had het gegoogled en daar kwam uit dat het GEEN musical was, GEEN revue, GEEN cabaret en GEEN popconcert. Maar wat is het dan wel? Het is zegt men: The One and Only Super Spectacular Song and Dance Show. Met de grootste hits aller tijden. Oké, maar eigenlijk wist ik toen nog niks. Want wie heeft die hits uitgezocht en waren dat voor mij ook hits? Geen idee.

Ik heb me volledig laten verrassen en verrassend was het zeker. Verschillende genres muziek werden op aanstekelijke en swingende manier gebracht door vier dames en vier heren. Begeleid door een uit vier man bestaande band. Je had gewoon de neiging om mee te swingen en zingen. Zelf durf ik dat dan niet, want mijn stem is tegenwoordig niet zo geschikt meer om te zingen, maar mee bewegen ging, tot op zekere hoogte, dan weer wel. Ik kreeg nog een verrassing, want met een onverwacht mooie stem zong Mel met bijna alle nummers mee. Hoewel de muziek vanaf het podium (wij zaten op de eerste rij) behoorlijk luid was, was zij voor mij toch goed te horen. En ook daar heb ik van genoten, net als van de mensen op het podium.

Er werden nummers gebracht die ik uiteraard kende, maar ook nummers die ik niet kende en zelfs nummer die ik niet meteen herkende, omdat ze in een Jeans jasje waren gestoken. Voor mij is lang niet alle muziek te coveren, omdat de originele versies niet te overtreffen zijn. Dan heb ik het o.a. over de songs van Queen. De stem van Freddy Mercury was zo uniek, de muziek zo geraffineerd, daar moet je gewoon van afblijven. Vind ik. Toch hebben de mensen van Jeans zich aan één nummer gewaagd en, eerlijk is eerlijk, dat deden ze niet eens slecht.

Al met al heb ik een zeer plezierige avond gehad, die beslist voor herhaling vatbaar is. Dank je wel, Mel.

Dan even iets heel anders. Het weer van de afgelopen week was in het grootste deel van het land mooi met redelijk veel zon. Hier, in ons hutje was het grijs en koud. Nu werd ons een mooi weekend voor het hele land beloofd en daar verheugde ik mij enorm op. Vanochtend gaf Weeronline de plek waar ons hutje staat een 10, met de tekst: zonnig na ochtendmist. Nu zit ik met een prangende vraag.

Hoe lang duurt een ochtend tegenwoordig?

.

Advertenties

MEISJE

.

Vandaag om 10.15uur werd de wereld een beetje mooier.

Wij mochten het wonder van de geboorte meemaken.

Haar naam is
Xanne-Lynn Zoë.

Ze weegt 3895 gram en is 52cm lang.

Ze is zo mooi.

Het ging niet echt van een leien dakje, maar schoondochter is heel erg dapper en sterk geweest.

We zijn ontzettend blij, trots en dankbaar.

.

CONTROLE EN HYPO

.

Afgelopen vrijdag moest schoondochter voor de veertig-weken-controle. ’s Morgens schoot de gedachte door me heen, dat zoon ons misschien zou vragen of we het leuk vonden om die, waarschijnlijk laatste, controle mee te maken. Dat zou toch leuk zijn, nietwaar? Ik stuurde hem een berichtje met de vraag: “All quiet on the delivery front?” Nog geen twee minuten later ging de telefoon en ik zat meteen rechtop, liet mijn spelletje voor wat het was en nam snel de telefoon van echtgenoot over.

“En? Vertel”, riep ik enthousiast. Zoon lachte.

“Geen paniek, er is nog niets aan de hand, maar hebben jullie zin om mee te gaan naar de controle vanmiddag?” Nou, dat hoefde hij natuurlijk geen twee keer te vragen. Hij zelf had nog niet één keer een controle gemist, maar nu kon hij er helaas niet bij zijn, omdat hij op zijn werk dingen moest voorbereiden voor als hij er niet was in verband met de bevalling en de dagen daarna.

De controle verliep goed, er is nog voldoende vruchtwater in voorraad, de baby ligt keurig ingedaald en is nog behoorlijk beweeglijk. Maar schoondochter heeft het zwaar de laatste tijd, haar buik zit behoorlijk in de weg en van slapen komt ook niet veel. Ze heeft lichte aanvallen van misselijkheid en krampen. Toch maakt de verloskundige zich geen zorgen en schoondochter krijgt gewoon weer een nieuwe afspraak voor komende vrijdag.

Halverwege het onderzoek voel ik me opeens niet goed worden en ga snel op een kruk zitten. Er komt een hypo aan, maar op dat moment zijn schoondochter en baby iets belangrijker. Rustig blijven zitten, Neel, straks ben jij aan de beurt. Mijn handen beginnen te shaken en ik begin te zweten. Shit, dit is buitengewoon vervelend. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te houden en veeg tersluiks het zweet van mijn voorhoofd. Echtgenoot heeft het in de gaten en vraagt of ik iets bij me heb. Dat heb ik, maar het moet nog maar even wachten tot we klaar zijn. En dat is snel, gelukkig. In de hal waar schoondochter haar nieuwe afspraak bevestigd moet krijgen val ik op een stoel. Met bevende handen haal ik iets zoetigs uit mijn tas, maar krijg het papier er niet af. Echtgenoot springt in.

Het werkt niet zo snel als limonade, maar na een minuut of tien gaan we naar beneden. Ik sta nog wat wankel op mijn benen en ben nog steeds aan het zweten en shaken, maar in het ziekenhuis restaurant gaan we zitten en eten en drinken iets. Al snel voel ik me weer beter en gaan we op weg naar huis. Ik mag straks wel zorgen dat ik mijn spuiten en voldoende eten en drinken bij me heb, want zo’n eerste bevalling verloopt doorgaans niet zo snel en daar kan ik echt geen hypo bij gebruiken.

Ik ben er inmiddels achter dat bij blije stress mijn bloedsuiker vrij snel naar beneden kukelt en dat negatieve stress juist het tegenovergestelde teweeg brengt. Wat zit een mens toch raar in elkaar.

.

WACHTEN

.

Het is maandag vandaag, vijf, tien, vijftien. Best een leuke datum om geboren te worden, vind ik. Vorige week heb ik dan ook indringend gefluisterd tegen de dikke buik van schoondochter: “Vijf oktober, vijf oktober, vijf oktober”. Vandaag dus, maar de baby heeft nog geen zin en we moeten maar afwachten wanneer het wel zover is. Praten tegen de buik helpt dus niet, of het is zo lekker warm en intiem in de buik van mama, dat de lust om uit te breken totaal ontbreekt.

Het is niet alleen dat ik de datum leuk vind, nee, er is nog iets waardoor ik het leuk zou vinden als de baby vandaag komt. Echtgenoot en ik zijn vandaag namelijk samen 50.000 dagen oud. Hoeraaaaa! Hoe ik dat weet? Nou oudste zoon is best slim en bovendien in het bezit van een slimme telefoon. Twee slimmigheidjes bij elkaar dus. Samen zijn ze aan het rekenen geslagen en daaruit kwam deze dag naar voren. Grappig, hè?

Morgen vind ik stiekem ook wel een leuke dag, want precies veertig jaar geleden, leerde ik echtgenoot kennen. Het was mijn eerste werkdag op het kantoor waar echtgenoot werkte. Niet op dezelfde afdeling weliswaar, maar hij kwam zich netjes voorstellen toen hij binnenkwam. Het heeft wel een paar jaar geduurd voor we een relatie kregen, maar toen was het ook meteen raak. Over twee weken zijn we 36 jaar getrouwd en het bevalt nog steeds, dus….

Pffft, als de baby nou maar niet wacht tot die datum…..

.

DUIMZUIGEN

.

Afgelopen zaterdag was ik dus jarig. Het verhaaltje dat ik die dag schreef, is op de eerste zin na, compleet uit de duim gezogen. Hoewel….ik heb nog nooit op mijn duim gezogen, ook niet als kind. Maar daar kwam dat verhaaltje dus wel vandaan en dat kwam zo.

De donderdag voor mijn verjaardag liet één van de zonen weten dat hij niet zou komen, want hij had een afspraak in Rotterdam en die stond al een tijd in de planning. Ik was uitermate teleurgesteld, want het betekende ook dat ik kleinzoon niet zou zien en daar verheug ik me iedere keer weer enorm op. Hij verandert nog dagelijks en wordt steeds leuker en ondernemender. Het grappige is dat je dat bij een kleinzoon meer ziet dan wanneer je eigen kinderen klein zijn. Dat komt natuurlijk doordat je je kleinkind niet dagelijks meemaakt. En daarom is het zo jammer als hij dan onverwacht niet komt. Gelukkig zouden de andere zonen wel komen.

Mijn verdere familie had ik gezegd dat mijn verjaardag niet uitgebreid gevierd zou worden, omdat ik in de startblokken wil zitten voor als ons nieuwe kleinkind zich aanmeldt. Schoondochter heeft namelijk gevraagd of ik bij de bevalling aanwezig wil zijn. Eerlijk gezegd heb ik daar een beetje dubbel gevoel bij. Aan de ene kant vind ik het geweldig dat ze me dat gevraagd heeft en aan de andere kant vind ik het ook een beetje eng. De enige bevallingen waar ik bij aanwezig was, waren die van mijzelf. Ik heb dus geen flauw idee hoe dat zal zijn bij een ander, ook al is die ander een heel lieve schoondochter. We zien wel hoe het loopt. Voor het zelfde geld roept ze tijdens de bevalling opeens, dat iedereen de verloskamer uit moet. Dus….

Maar goed, vanuit dat gevoel van teleurstelling kwam dus het voorgaande verhaaltje voort. Terwijl ik de laatste zin aan het tikken was, riep echtgenoot opeens de naam van zoon. Ik dacht dat hij misschien een berichtje van hem kreeg en vroeg wat er aan de hand was. Nou, niets dus, hij stond gewoon voor de deur. Zoonlief had me simpelweg in de maling genomen! Ik had toen echter geen tijd meer om een korte verklaring onder het verhaaltje te zetten en heb het stukje zonder toelichting meteen geplaatst. Kleinzoon eiste al mijn aandacht op. Oké, zoon en schoondochter natuurlijk ook. Een beetje.

.