UITGEVLOERD

.

We hebben een heerlijk druk lang weekend achter de rug. Het begon al op vrijdag met het doen van de boodschappen. We zouden op zondag de verjaardag van echtgenoot vieren, dus moesten we ook denken aan allerlei lekkere hapjes. Dat is aardig gelukt, mag ik wel zeggen. Volgens mij hadden we genoeg voor een weeshuis. Omdat we heel erg veel in ons hutje zijn geweest het afgelopen jaar, is het bijhouden van ons echte huis er een tikkeltje bij ingeschoten. Als je dan een huis vol verwacht, wil je natuurlijk dat alles er ook netjes uitziet. Ken je dat? Het werd dus niet een kwestie van even snel alles afstoffen en wat rommel weggooien, maar het werd min of meer een grote schoonmaak. Het resultaat was wel dat we weer konden zien wie er op de foto’s staan. De foto’s die staan uitgestald op het dressoir. Ja, wij hebben nog een ouderwets dressoir. We hebben dus echt hard gewerkt de hele zaterdag en ’s avonds hingen we compleet uitgevloerd op de bank. Maar het zag er weer goed uit.

Zondag vierden we dus de verjaardag van echtgenoot, die eigenlijk op maandag jarig was. Hij is 69 geworden. Alle jongens waren er met vrouw en kleinkinderen. Dan hebben we al meteen een huis vol, 14 personen. Mijn zus kwam met twee zwagers. Nee, zij heeft slechts één echtgenoot, maar de andere zwager is de weduwnaar van mijn in 2007 overleden zusje. Ze wonen dicht bij elkaar in Amsterdam, dus hij rijdt altijd met zus en zwager mee. Het werd een buitengewoon gezellige drukte. Toen ’s avonds iedereen weer naar huis was, zaten wij wederom uitgevloerd op de bank.

Het weekend was nog niet voorbij, want op maandag kwamen mijn jongste zusje en zwager. Zij waren zondag verhinderd, omdat hun schoondochter die dag haar verjaardag vierde. Mijn zusje had gezegd dat ze het zo jammer vond er zondag niet bij te kunnen zijn, ze wilde zo graag onze nieuwe kleindochter zien. Toen schoondochter dat hoorde, bood ze onmiddellijk aan om maandag langs te komen, tussen de voedingen door. Superleuk! Uiteraard heb ik niets tegen zusje gezegd. Het moest wel een verrassing blijven. Zusje had drie cadeautjes meegenomen, één voor echtgenoot, één voor mij voor als de kleine meid bij ons zou zijn en één voor de baby zelf. Dat laatste cadeautje had ik op tafel gelegd, zeggende dat ik dat wel de eerstvolgende keer zou geven. Het gezicht van zusje was prachtig, toen tot haar doordrong wie er ‘s middags opeens binnen kwam. Ook deze dag was dus zeer geslaagd. En ’s avonds? Precies.

Na een redelijk rustige dinsdag heb ik vandaag een echte rustdag. Ik hoef niks, geen boodschappen, geen was, helemaal niks. Echtgenoot mag echter wel weer aan de slag. Als het goed is wordt er straks haardhout gebracht en dat moet natuurlijk wel in de opslag terecht komen. Hoewel ik bereid ben in kabouters te geloven, heb ik nooit daadwerkelijk iets van hun bestaan gemerkt. Ik vermoed trouwens dat die blokken hout voor die kleine kabouters een beetje te zwaar zijn. Het opstapelen wordt dus mannenwerk. En vanavond? Precies, maar dan alleen echtgenoot. Denk ik. Hoewel…van een hele dag niets doen kun je ook best heel moe worden. Toch?

.

PRISCILLA – 2

.

Geen rottigheid en geen mannen met baarden, hoewel ik daar eigenlijk helemaal niet op gelet heb. Vanaf het moment dat we het theater binnen gingen, was elke gedachte aan narigheid verdwenen. Ik ging volledig voor een avondje genieten. En dat is gelukt. Het werd een spetterend heerlijk over de top geheel met een publiek dat enthousiast reageerde. Niet alleen de drie hoofdrolspelers waren goed, maar ook de andere spelers deden het geweldig. Deze uitvoering was met Jason Donovan. Kent u hem nog? Hij speelde vroeger in de beginjaren van de soap Neighbours. Vanaf die tijd heb ik hem min of meer gevolgd, want ook toen al vond ik hem leuk en sympathiek. In de musical wordt ook even naar die jaren gehint. Toen wij in Londen naar Priscilla gingen zou Jason ook daar spelen, maar juist de avond dat wij er waren, was hij er niet. Bummer!

Gisteravond dus wel en hij stelde me niet teleur. De musical zelf wel een beetje, want ik miste stukjes die we in Londen wel gezien hebben, maar hier niet en dat was wel jammer. In Londen werden we tijdens de show verrast met uit de lucht vallende pingpongballetjes, waarvan ik er één heb gevangen, maar helaas gebeurde dat hier niet. Hier kwamen ze slechts beperkt op het podium voor. Ik herinner me nog dat echtgenoot en ik in Londen aan het napraten waren en we waren het erover eens, dat wat we gezien hadden die avond, in Nederland, hoewel toch redelijk tolerant en vrij denkend, niet zo zou kunnen. Waarschijnlijk dachten ze dat in Engeland ook, want de show was naar mijn gevoel, best wel aangepast. Maar evengoed nog heel erg leuk. De cast kreeg aan het eind van de avond een staande ovatie, die minutenlang aanhield. Volledig verdiend.

Toen echtgenoot de reservering boekte, heeft hij ook meteen een parkeerplaats in de Carré garage geboekt. Dat kan ik iedereen die ooit nog eens naar dat theater gaat beslist aanraden. Je hoeft dan niet te zoeken naar een parkeerplaats en je auto staat veilig. Vanaf de garage is het slechts drie minuten lopen naar de ingang van Carré. Ideaal.

Wij hebben absoluut geen spijt dat we naar Amsterdam zijn gegaan, hebben ons niet gek laten maken, maar genoten van een heerlijk ontspannen muziekspektakel. Een aanrader. De musical staat nog tot en met 22 november. Ik heb geen idee of er nog kaarten verkrijgbaar zijn, het was gisteravond ook behoorlijk vol, maar wie er zin in heeft gekregen zou ik willen zeggen: probeer het. Het is zeker de moeite waard.

.

PRISCILLA

.

Al tientallen jaren gebeuren er de meest verschrikkelijke dingen in de wereld en meestal is dat een vervanmijnbedshow. Je leest erover in de krant of hoort het bij de nieuwsuitzending op tv. En dat is het dan. De laatste jaren echter gebeuren die dingen niet alleen maar in verweggistan, nee, ze gebeuren steeds dichterbij. Wat afgelopen vrijdag in Parijs gebeurde, is bijna met geen pen te beschrijven. En gisteravond vreesde men voor zo’n zelfde actie in Hannover. Het dagelijks leven wordt totaal ontwricht en heel veel mensen durven geen leuke dingen meer te ondernemen, want je weet nooit welke gek dan weer meent nieuwe rottigheid uit te moeten halen. Angst neemt de overhand.

Zelf word ik er ook een beetje huiverig van, maar in principe bezoek ik geen grote evenementen en al helemaal geen voetbalwedstrijden. Echtgenoot en zonen willen echter nog wel eens naar een voetbalwedstrijd gaan. Eehh, doe maar even niet. Voorlopig.

Een aantal maanden geleden kwam er opeens iets voorbij op tv in reclametijd. Nou let ik daar doorgaans niet op, maar opeens hoorde ik iets en ik dacht: WAT??? Maar ik was te laat. Ook echtgenoot had niet opgelet. Een paar dagen later zag ik het op tijd en was meteen verkocht. De musical Priscilla Queen of the Dessert kwam naar Nederland, in november met de originele Engelse cast. In Carré nog wel. Ik ben een absoluut fan van de film en de musical heb ik een paar jaar geleden gezien in Londen. Geweldig! Ik wilde dus naar Carré. Echtgenoot is meteen naar de site gegaan, we hebben een datum en stoelen uitgezocht en gereserveerd. Maanden heb ik er naar uitgekeken en vandaag is de dag, vanavond gaan we. Toch?

Iedereen die het verhaal van de film en musical kent, weet dat het bij de mensen uit het Oosten, niet echt een gewaardeerd verhaal is of ooit zal zijn. Twee travestieten en een transgender die dwars door Australië reizen in een oude aftandse bus? Dat ligt niet lekker bij die mensen. Het is dus in feite een ideaal doelwit en echtgenoot vroeg zich gisteravond opeens af of we wel moeten gaan. Ja, ik krijg ook last van vervelende kriebels en buikkrampen van de zenuwen, maar ik wil mijn leven niet laten beheersen door angst. Wat is wijsheid?

Ik wil er heen. We gaan er heen. Als iemand vervelend wil doen, laat ie dat dan aan het eind van de avond doen, zodat wij en de andere bezoekers in ieder geval een leuke avond hebben gehad.

We gaan. Punt.

.

BLAADJES

.

“Zo, dat was de koffie”, zeg ik terwijl ik mijn sigaret uitdruk en opsta.
“Ja, ik ga maar weer even verder”, zegt echtgenoot en trekt zijn werkhandschoenen aan.
“Oké, dan ga ik kijken of ik even een stukkie kan schrijven. Doe je wel voorzichtig alsjeblieft?”

Dat is geen overbodige vraag, want hij is met een lastig klusje bezig. Een hutje in een bosrijke omgeving is natuurlijk heel erg fijn, maar er kleeft ook een nadeel aan. Veel bomen hebben namelijk de vervelende eigenschap hun blad te verliezen in de herfst. Hoewel dat natuurlijk nodig is om in de lente weer opnieuw groen te kleuren met verse blaadjes, vallen al die blaadjes naar beneden. Raar hè? Ze zullen nou nooit eens gewoon in de lucht verdwijnen, nee, het grasveld wordt er mee bezaaid en de dakgoten worden ermee gevuld. En dat is niet fijn. De meeste blaadjes kunnen van het gras geblazen worden, niet allemaal, want het natte spul blijft gewoon liggen. En er is best wel veel nat spul, wat dan wel weer een mooi mozaïek oplevert. De dakgoten moeten echter met de hand leeggehaald worden en omdat die goten meestal wat hoger zitten dan de mens lang is, is daar een ladder bij nodig. Kijk, daarom maan ik echtgenoot tot voorzichtigheid. Zelf heb ik hoogtevrees, maar daar heeft echtgenoot gelukkig geen last van.

Bij het begin van dit stukje, toen ik de datum intikte, realiseerde ik me opeens dat het vandaag vrijdag de dertiende is. Niet dat ik bijgelovig ben, maar je weet het nooit, nietwaar? Zou ik hem er op attent moeten maken? Nee, dat bezorgt misschien alleen maar extra spanning. Ik ga er maar vanuit dat echtgenoot voorzichtig is, dat is hij tenslotte altijd. Bijna altijd. Er gaat natuurlijk ook wel eens iets mis, maar dan nooit op vrijdag de dertiende. Denk ik.

Tussendoor loop ik even naar het raam en zie verschillende hopen kletsnatte bladeren verschijnen. Zo hé, er lag behoorlijk wat blad in dus. Twee weken geleden had echtgenoot die goten ook al een keer leeggehaald, maar toen kwam er lang niet zoveel uit. Nou ja, de bomen zijn inmiddels bijna kaal, dus heel veel meer zal er niet meer komen, hoop ik.

Trouwens, ook wel leuk om even te vertellen, we zien nu al voor de tweede keer deze week een prachtig natuurverschijnsel. De zon! Jawel, hij laat zich zien. Is dat mooi of is dat mooi?

.

EVEN

.

Vanochtend zijn we “even” naar het ziekenhuis geweest. Ja, tussen aanhalingstekens, want dat “even” liep uit tot zo’n vijf kwartier. En dat alleen om een paar buisjes bloed af te laten tappen en een beetje urine in te leveren. Ik had heel veel wachtenden voor me. Alle stoelen in de wachtkamer waren bezet en ook de gang stond vol met, al dan niet, geduldig wachtende mensen. En ik moest nog nuchter zijn ook. Joepie.

De urine moest eerste ochtendurine zijn. Gisteravond had ik het opvangpotje dus al klaar gezet, want ’s morgens is de nood zo hoog, dat ik daar eigenlijk geen tijd aan kan verspillen. Hoe moeilijk is het helemaal om een beetje urine op te vangen? Nou, dat kan toch knap lastig zijn, zo vroeg op de ochtend. Vooral als je het opvangpotje ook nog eens in de grote pot laat vallen. En dat deed ik. Zo’n mooi resultaat en dan kan je het niet gebruiken. Ik heb het potje opgevist, schoongemaakt en weer terug gezet. Later nog maar eens proberen. Ik mocht niets eten, dus de urine die later kwam, was in mijn ogen nog steeds ochtendurine. Oké, het was niet echt de eerste ochtendurine. Het was het toetje, zal ik maar zeggen. En het was weinig. Ze moeten het er maar mee doen, dacht ik.

Bij de wachtkamer moet je eerst een nummertje trekken en daarbij meteen aangeven waarvoor je komt. Daarna mag je gaan zitten wachten en naar een soort televisie staren waar op aangegeven wordt, dat je je mag melden bij de balie. Daarna mag je weer verder wachten en staren tot je eindelijk aan de beurt bent om je te laten prikken. Ik trok nummer X335 en toen werd net nummer X300 naar binnen gebeld. Dus 35 mensen voor mij, dacht ik. Als je nou denkt dat de wachtkamer en gang wel leeg zouden zijn tegen de tijd dat ik eindelijk naar binnen mocht, heb je het mis. Het was er nog steeds vol. Dat niet alleen, er waren ook nog V-nummers en W-nummers. Die moesten ook allemaal. Die 35 mensen voor me hadden dus allemaal een X-nummer. In feite waren er dus veel meer wachtenden voor me.

De grapjes als: het is gratis vandaag, en ja, we hebben vandaag speciale aanbieding, vlogen over en weer. Tot mijn verbazing werd er nauwelijks gemopperd. Er kwam een meneer die eigenlijk uitleg nodig had bij het nummersysteem. Hij keek even rond en zei: “Vertel het me de volgende keer maar”. Hij draaide zich om en verdween meteen weer. Ja, dat kan ook natuurlijk, maar een volgende keer zou het wel eens net zo druk kunnen zijn.

En toen was ik opeens aan de beurt. De prikjuffrouw schoof soepel de naald in mijn arm en nam genoegen met drie buisjes bloed. Over de hoeveelheid urine zei ze niets, dus ik neem aan dat dat kleine beetje meer dan genoeg was. Nu maar hopen dat er geen ongerechtigheden worden gevonden. Om half tien konden we eindelijk ontbijten.

.