EVEN

.

Vanochtend zijn we “even” naar het ziekenhuis geweest. Ja, tussen aanhalingstekens, want dat “even” liep uit tot zo’n vijf kwartier. En dat alleen om een paar buisjes bloed af te laten tappen en een beetje urine in te leveren. Ik had heel veel wachtenden voor me. Alle stoelen in de wachtkamer waren bezet en ook de gang stond vol met, al dan niet, geduldig wachtende mensen. En ik moest nog nuchter zijn ook. Joepie.

De urine moest eerste ochtendurine zijn. Gisteravond had ik het opvangpotje dus al klaar gezet, want ’s morgens is de nood zo hoog, dat ik daar eigenlijk geen tijd aan kan verspillen. Hoe moeilijk is het helemaal om een beetje urine op te vangen? Nou, dat kan toch knap lastig zijn, zo vroeg op de ochtend. Vooral als je het opvangpotje ook nog eens in de grote pot laat vallen. En dat deed ik. Zo’n mooi resultaat en dan kan je het niet gebruiken. Ik heb het potje opgevist, schoongemaakt en weer terug gezet. Later nog maar eens proberen. Ik mocht niets eten, dus de urine die later kwam, was in mijn ogen nog steeds ochtendurine. Oké, het was niet echt de eerste ochtendurine. Het was het toetje, zal ik maar zeggen. En het was weinig. Ze moeten het er maar mee doen, dacht ik.

Bij de wachtkamer moet je eerst een nummertje trekken en daarbij meteen aangeven waarvoor je komt. Daarna mag je gaan zitten wachten en naar een soort televisie staren waar op aangegeven wordt, dat je je mag melden bij de balie. Daarna mag je weer verder wachten en staren tot je eindelijk aan de beurt bent om je te laten prikken. Ik trok nummer X335 en toen werd net nummer X300 naar binnen gebeld. Dus 35 mensen voor mij, dacht ik. Als je nou denkt dat de wachtkamer en gang wel leeg zouden zijn tegen de tijd dat ik eindelijk naar binnen mocht, heb je het mis. Het was er nog steeds vol. Dat niet alleen, er waren ook nog V-nummers en W-nummers. Die moesten ook allemaal. Die 35 mensen voor me hadden dus allemaal een X-nummer. In feite waren er dus veel meer wachtenden voor me.

De grapjes als: het is gratis vandaag, en ja, we hebben vandaag speciale aanbieding, vlogen over en weer. Tot mijn verbazing werd er nauwelijks gemopperd. Er kwam een meneer die eigenlijk uitleg nodig had bij het nummersysteem. Hij keek even rond en zei: “Vertel het me de volgende keer maar”. Hij draaide zich om en verdween meteen weer. Ja, dat kan ook natuurlijk, maar een volgende keer zou het wel eens net zo druk kunnen zijn.

En toen was ik opeens aan de beurt. De prikjuffrouw schoof soepel de naald in mijn arm en nam genoegen met drie buisjes bloed. Over de hoeveelheid urine zei ze niets, dus ik neem aan dat dat kleine beetje meer dan genoeg was. Nu maar hopen dat er geen ongerechtigheden worden gevonden. Om half tien konden we eindelijk ontbijten.

.

7 thoughts on “EVEN

  1. Wij hebben hier tegenwoordig gelukkig een soort “filiaal” van het ziekenhuis lab in de dokterseenheid. Dachten vorige keer 6 mensen voor ons te hebben maar 4 ervan wachtte voor iets anders, zo waren we in 10 minuten weg, wél zo lekker als je nuchter moet zijn

  2. Ik heb ook eens in een potje moeten plassen. Voor een man valt dat nog mee maar voor een vrouw is dat moeilijker. Gelukkig kan ik goed tegen wachten en die borden met die cijfer en nummer combinaties zijn me bekend. Er was ook een tv in de wachtruimte die een natuurfilm vertoonde dus dat leidde wel af. Een goede uitslag gewenst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s