BINNENVETTER

.

Ik kan een hoop hebben, maar soms wordt het zelfs mij te veel.

Bij de laatste diabetescontrole bleek dat er weer eiwitten in de urine zaten. De dokter had als advies een medicijn aangeraden, zo vertelde mij de praktijkondersteuner. De dokter zelf heb ik in verband met mijn diabetes al in geen jaren gesproken. Na veel gepraat stemde ik er in toe om dat medicijn te gaan gebruiken. Thuis kwam ik erachter dat het pillen tegen hoge bloeddruk zijn, dezelfde pillen die echtgenoot al jaren slikt. Ik heb GEEN hoge bloeddruk. Nooit gehad ook, zelfs niet tijdens mijn zwangerschappen. Ik snapte het niet. Met tegenzin begon ik toch met innemen, mede door de zeer lage dosering. Maar het zat me niet lekker. Al snel vergat ik dat ding. Toen kwam die verkoudheid er over heen en ik vergat hem nogmaals. Ik voelde me bepaald niet lekker, had zelfs koorts, iets wat ik in geen jaren heb gehad. De praktijkondersteuner had me gezegd haar te bellen als het niet lekker liep. Dus ik belde afgelopen woensdag.

Ons gezondheidscentrum werkt met een keuzemenu als je belt. Ik koos optie 1.

“Waar belt u voor?” Ik legde het uit.

“Als u dan even opnieuw belt en kiest voor optie 3 dan krijgt u mij ook aan de telefoon, maar dan kan ik kijken wat ik voor u kan doen.” Hè, kon dat nu niet dan? Een beetje in de war hing ik op en koos even later voor optie 3.

“Waar belt u voor?” Nam ze me nou in de maling? Dat had ik net toch al verteld? Dus zeg ik zo duidelijk en vriendelijk als op dat moment mogelijk, “Mevrouw P heeft gezegd, dat als het niet zo lekker liep, ik haar moest bellen. Het loopt niet zo lekker, dus ik bel. Punt.”

“Ja, als u het niet wilt vertellen, weet ik ook niet waar ik u neer moet zetten, onderaan of bovenaan de lijst.” Het is dat mijn hoofd niet helemaal goed werkte, anders had het gesprek vast op een pittige discussie uitgedraaid. Ik ben in ieder geval op de lijst terecht gekomen, want donderdag werd ik gebeld. Ook dat gesprek liep niet helemaal lekker, maar ik kreeg uiteindelijk een afspraak met de huisarts. Daar kon ik vrijdagmiddag terecht.

Ik ben al 45 jaar diabeet en daar heb ik geen probleem mee. Ik spuit vier maal per dag en kan daar prima mee leven. Ik heb altijd geroepen dat dat wat mij betreft meer dan genoeg was. Ik wilde er geen andere ziektes of medicijnen bij. Maar een mens wordt ouder en toen kwam daar eerst een pilletje bij om het cholesterol omlaag te krijgen. Oké, dat kon ik nog hebben. Toen kwam daar vorig jaar opeens een bloedverdunner bij van de vaatchirurg. En dan willen ze me nu ook nog eens een bloeddrukverlagend middel laten slikken, omdat er eiwitten in de urine zitten. Ik begin langzaam een medicijn verwerkend fabriekje te worden. En dat zit me niet lekker. Het zijn geen dingen waar ik over praat, maar wel dingen die constant door mijn hoofd spoken. Een hoofd dat bovendien nog steeds geplaagd wordt door hoest hoofdpijnen, waarvoor ik niet eens een pijnstiller durfde te nemen.

Het gesprek met de huisarts verliep daardoor een beetje emotioneel en voor ik er erg in had zat mijn keel dicht geknepen en rolden de tranen over mijn wangen. Maar ze begreep gelukkig hoe ik me voelde, heeft alles heel uitgebreid uitgelegd en me aangeraden om even rustig aan te doen, alles goed te overdenken en dan volgende maand bij haar terug te komen. Dan praten we verder.
.
Mijn hoofd stond en staat nog steeds niet naar het lezen van vrolijke en gezellige verhaaltjes, maar ik beloof zo snel mogelijk weer langs te komen.

.

9 thoughts on “BINNENVETTER

  1. De gezondheidszorg is ondertussen ook een fabriek geworden, alleen al die telefoonmenuutjes zijn gekmakend en te gék voor woorden. Even een afspraak maken levert je al een keer de doopceel lichten op, én je kwalen vetellen aan de assistente die dan zélf gaat beslissen of je de dokter wel nodig hebt.
    Práát me er niet van, ik ga alleen nog bij calamiteiten naar een dokter want in dit soort circus heb ik totáál geen zin.

  2. zuchtttt,,,,,,waarom worden mensen zonder ‘mensen-eigenschappen’ in de toch al idioter wordende regels-banen in de zorg geplaatst?!

    Jouw frustratie is herkenbaar dus ik snap maar al te goed hoe je je voelt.

    Kop op hoor… ophouden is geen optie, dat weet jij ondertussen net zo goed als ik.

    -x-

  3. Je gaat lekker, he (not). Ik ben echt heel blij met onze huisartsenpraktijk, die van jullie is een ramp. Hou je taai, sterkte en vooral beterschap! 😘😘😘

  4. Zo vaak kom ik niet bij je langs, maar juist nu weer wel. Een dikke knuffel van mij, niks meer en niks minder!

  5. Wat een dom wicht aan de telefoon. dan snap je het echt niet.
    Ik heb ook geen probleem (meer) bij onze praktijk waar je vroeger soms 2 dagen moest wacht alvorens je geholpen werd kan je tegen woordig al binnen een uur terecht. dat zijn tenminste de laatste ervaringen daar. Moet ik er wel bij zeggen dat ik meteen om 08:00 uur bel.
    Sterkte en Dikke X van X, L en Z.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s