MAMMOGRAFIE STEREOTACTISCHE PUNCTIE

.

Een heel duur woord voor iets waarvan ik me van tevoren niet echt een voorstelling kon maken. In gedachten zag ik mezelf op een smalle brancard met een gat er in, waar doorheen mijn borst bungelde. Daaronder op zijn knieën lag dan een dokter te turen over zijn brilletje waar hij de naald er in zou steken. Echt heel ver zat ik er niet naast. De brancard bleek zo breed als een tafel en de dokter lag niet op zijn knieën, maar zat op een krukje. Of hij over zijn brilletje zat te turen kon ik niet zien. Mijn borst, vastgeklemd tussen twee platen, kreeg een verdovingsprik. Althans, dat zei de dokter. Van het effect van die verdoving heb ik niet veel gemerkt. Alles was goed voelbaar en behoorlijk pijnlijk. Er zouden een paar hapjes worden genomen was mij verteld, maar de dokter had zeker honger, het werden acht hapjes. De houding waarin ik moest liggen was voor mij geheel onnatuurlijk en het duurde dan ook niet lang of ik begon te trillen. Eerst zachtjes, maar naar mate ik langer lag, steeds heviger. De dokter werd er een tikje nerveus van, maar ik kon er niets aan doen. Er werd me steeds gevraagd of het goed met me ging. Uuuhhh, wat denk je zelf? Maar natuurlijk zei ik ja. Het enige wat ik wilde, was uit die klem en overeind komen. Toen ik eindelijk dacht dat het hele gebeuren klaar was, volgde er onverwacht nog een venijnige prik. “Oh, shit!” Het was er uit voor ik er erg in had. Er moest nog een marker geplaatst worden. Na dik anderhalf uur ging eindelijk de klem los, maar ik moest toch nog blijven liggen. Het bloeden wilde namelijk niet stoppen. Ik mocht inmiddels wel weer een beetje bewegen, al ging dat moeilijk. Na vijf minuten vroeg ik of het niet beter zou zijn als ik zou zitten, want zo hangend loopt het bloed er natuurlijk sneller uit. Nee, dat mocht dus niet. Weer vijf minuten later werd besloten de chirurg erbij te halen, die zou wel weten hoe het bloeden gestopt moest worden. Het eerste wat die bij binnenkomst zei, was: “Laten we mevrouw eerst maar eens overeind helpen.” Dank u, dokter. Puntje voor mij.

Het overeind komen ging moeizaam en ik zat nog niet rechtop of ik dreigde meteen onderuit te gaan. Aan alle kanten werd ik tegen gehouden. Nadat het bloeden eindelijk minder werd, werd ik in mijn beha geholpen en mocht van de tafel af. Mijn benen weigerden echter dienst en ik werd snel op een inmiddels naar binnen gehaalde rolstoel gezet. De chirurg greep verder in en zei: “Ik neem mevrouw mee naar mijn afdeling en houd haar daar een half uur in de gaten. Als het goed gaat, mag ze daarna naar huis.” Ik vond alles goed, mijn hoofd en benen voelden vreemd en ik zat nog steeds te shaken in de stoel. Echtgenoot zat zich inmiddels zorgen te maken in de wachtkamer, want zag en hoorde dat de chirurg werd opgeroepen en dat er een rolstoel naar binnen werd gebracht.

De chirurg was een doortastend man, duwde echtgenoot mijn spullen in handen en duwde zelf mijn rolstoel. Hij installeerde me in een prachtige kamer op zijn afdeling, zorgde voor koffie en verzekerde zich ervan dat het goed met me ging. Na tien minuten kwam een verpleegster even kijken hoe de zaken ervoor stonden. Inmiddels moest ik ongelooflijk nodig plassen, dus ik vroeg haar waar een wc was. Ze legde het uit, maar het klonk als een pittige wandeling. Oké, dat moest dan maar wachten tot we naar huis gingen. We dronken onze koffie en langzamerhand voelde ik me steeds beter, het shaken was sterk verminderd en ik durfde op zoek te gaan naar de wc. Ik verzekerde echtgenoot dat er waarschijnlijk een noodknop zou zijn, mocht het fout gaan. Het bleek slechts een klein stukje lopen en dat ging gelukkig goed, want er was geen noodknop o.i.d. Opgelucht liep ik terug. Ik wilde wel naar huis. Echtgenoot ging op zoek naar de verpleegster om nog even te laten controleren hoe het stond met het bloeden. Ik mocht mee naar een andere kamer, één die afgesloten kon worden. Zij was tevreden, haalde het bebloede gaas weg en deed er een nieuw op. Wat haar betreft mocht ik gaan. In de tijd dat ik bij de verpleegster was, kwam de chirurg nog even bij echtgenoot informeren hoe het met mij ging. Echtgenoot vertelde waar ik was en toen was ook hij tevreden en ik mocht naar huis. Super aardige mensen allemaal.

We waren nog geen vijf minuten thuis toen ik door het ziekenhuis gebeld werd. Maandag om half twaalf moet ik even terug komen om te controleren of de marker die ze in mijn borst hebben achter gelaten op de juiste plek zit. Oh joepie, als ik dan maar niet weer in de klem hoef, want mijn borst heeft inmiddels vijftig tinten rood/paars.

Voor nu wilde ik even mijn ei kwijt, maar na woensdag, als ik weet hoe de zaken ervoor staan, ben ik van plan om de bij jullie gelegde eieren te lezen. Tot dan. Dus.

.

7 thoughts on “MAMMOGRAFIE STEREOTACTISCHE PUNCTIE

  1. Ach mens toch, wát een martelgang! Ze dóen maar met je “voor je bestwil” dan ook nog natuurlijk! Laten we hopen dat ze dán goed nieuws voor je hebben en het hierbij kan blijven!

  2. aachhh nee toch arme ziel, wat een gedoe, *knuffelt effe extra sterk ter troost*
    Afwachten maar weer nu, dat is ook verre van fijn. Sterkte hoor, denk aan je ! xxx

  3. Dat was dus geen pretje.
    Gelukkig dat ze in het ziekenhuis zo behulpzaam en vriendelijk zijn. Dat haalt niet de pijn weg maar maakt het wel iets aangenamer.
    Sterkte! X

  4. Ben het helemaal met X eens! Ik heb de hele dag aan je gedacht. Heel vervelend dat je niet dezelfde dag de uitslag kan krijgen, dus nog een paar zenuwslopende dagen. Sterkte X!

  5. Tsjonge, dat viel niet mee. Hoop dat je een goede uitslag krijgt en dat ik dat hier mag lezen. Sterkte voor nu want wachten op een uitslag is altijd spannend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s