VAN PRIKKEN EN SNIJDEN

.

Allereerst mijn dank aan allen die voor mij hebben geduimd en/of aan me hebben gedacht. Het heeft geholpen, want het is me reuze meegevallen. Het wachten was nog het ergste. Ik weet niet wat het is, maar ik kan er gewoon niet zo goed mee omgaan, word er ongedurig van en soms zelfs een beetje balorig. Ik krijg dan de neiging om gekke dingen te doen, maar ja, in een ziekenhuis kan dat natuurlijk niet.
Omdat ik diabeet ben, kreeg ik meteen een infuus. Jemig wat een feest. Mijn aders liggen diep, dus was het lastig iets te vinden waar de naald in kon. Het ging dan ook fout en mijn eerste pleister was een feit. Iemand anders moest het maar proberen. De tweede zuster was een expert werd me verzekerd. Ze hadden gelijk.
Na twee uur wachten mocht ik eindelijk naar de röntgenafdeling. Er zou een draadje ingebracht worden, dat voor de chirurg duidelijk moest maken waar hij moest zijn. Ik was daar huiverig voor, want verwachtte dat ik in de zelfde houding moest als voor het biopt. De arts die de handeling zou verrichten bleek degene die met graagte de hapjes had genomen. Omdat hij geen herhaling wilde van de vorige keer, ging hij het nu anders doen en wel in een voor hem vrij lastige houding. Beter hij dan ik. En hij deed het perfect. Hoewel ik het niet echt aardig vond klinken, zei hij na afloop, dat hij me nooit meer wilde zien. Met een grote glimlach gaf hij me een hand. Eerst nog twee controle foto’s en ik mocht terug naar de afdeling.
Uiteindelijk, na in totaal vier uur wachten, werd ik richting operatiekamer gebracht. Voor de tiende keer die dag werden mijn gegevens gecontroleerd. Deze keer door een anesthesist. Mijn bloedsuiker werd gecontroleerd, die was 7.0 en er werd besloten het infuus af te sluiten. Om half vier ging ik eindelijk de operatiekamer in.
Erg gezellig daar, er liepen wel zes mensen rond. Iedereen wilde me een hand geven en zijn naam noemen. Alsof ik dat later nog zou weten. Een donkere dame stelde zich voor als de anesthesist. Alweer een ander. Ze begon over het lastig intuberen en zei: “Doe uw mond eens wijd open.” Ze keek twee tellen en zei: “Ik snap het.” Oh, oké, ik niet, vertel… Maar nee. De chirurg kwam met een big smile de kamer binnen en vroeg of ik er zin in had. Nou, dat was niet het woord dat ik er voor gekozen zou hebben. Ik kreeg een kapje met zuurstof over mijn mond en neus.
“De narcose gaat deze keer via het infuus.”
En dat voelde ik.
“Mijn hand staat in de fik”. Zo voelde het echt. Hij vroeg nog of het beter ging, maar ik was al helemaal van de wereld.
Een uur later begon ik wakker te worden. Ik was compleet uitgedroogd. Een verpleegster kwam vragen hoe ik me voelde. “Droge mond”, fluisterde ik. Ik kreeg slechts één klein slokje water. Anders werd ik misschien misselijk. Help, ik ben niet misselijk, ik ben uitgedroogd, drinken, geef me alsjeblieft drinken. Maar ik kreeg niets. Even later werd ik opgehaald en naar de afdeling gebracht. Ik werd al wakkerder en ik barstte inmiddels van de honger en dorst. Het duurde even, eerst moest ik zeggen of en hoeveel pijn ik had. Op een schaal van 1 tot 10. Een schamel tweetje gaf ik de pijn. Ze vonden me maar vreemd, zo snel bij de les na de narcose, niet misselijk en nauwelijks pijn. En dat terwijl een vrouw, die een uur voor mij was geopereerd, nog steeds op apegapen lag. Uiteindelijk kreeg ik een kan water, twee boterhammen en een beker thee. Meteen zeggen als u misselijk wordt. Ik werd niet misselijk en het was niet genoeg, ik wilde meer. Nou vooruit, nog twee beschuitjes dan. Ik begon me weer mens te voelen. Echtgenoot was gebeld en kwam binnen nadat ik de beschuitjes net op had. Inmiddels had ik vier glazen water en twee bekers thee gedronken en nog voelde het alsof het niet genoeg was. Ik zat nog steeds vast aan een infuus, maar wilde eigenlijk meteen naar huis. Het infuus mocht er niet af zo kort na de operatie. Hoe kan ik dan naar huis? Samen met echtgenoot heb ik twee rondjes door de gangen van de afdeling gelopen. Geen probleem. Echtgenoot ging nogmaals vragen of ik naar huis mocht. Nou, ze dacht van niet, maar zou overleggen met de dienstdoende chirurg. Geen idee wie dat was, maar ik vond hem meteen aardig, want hij gaf toestemming op voorwaarde dat bloeddruk e.d. gecontroleerd werden en goed bevonden. Duhhuh, natuurlijk was alles goed. En toen mocht opeens wel het infuus eraf. Ik moest nog wel een prik tegen trombose. Oké, kom maar op.
Gauw aankleden en weg wezen, voor ze zich zouden bedenken. Om 9uur was ik thuis en voelde me prima. Geloof het of niet, maar de meeste last heb ik gehad van de tromboseprik, waarschijnlijk een spiertje geraakt. Nu is het afwachten tot komende vrijdag, dan mag ik op controle en krijg ik de uitslag. Al ben ik nu snel moe, ik voel me verder kiplekker. En mijn borst? Die is bijna tweemaal zo groot in plaats van gehalveerd. Al zal dat waarschijnlijk niet blijvend zijn.

.

7 thoughts on “VAN PRIKKEN EN SNIJDEN

  1. Dappere dodo. Fijn dat je iets van je laat horen. Ik zat echt ongerust te wachten.
    Ik hoop dat je snel opknapt en vrijdag heel goede berichten krijgt.
    En de masseur mag je natuurlijk lenen.😉

  2. Fantastisch, dat het duimen zó goed geholpen heeft. ( al denk ik stiekem dat je zó in de rats hebt gezeten dat het alleen mee kón vallen)
    Nergens prettiger dan lekker thuis hé, dat geneest het best! Fijn dat je het ook even laat weten en héél veel beterschap. Ik blijf voor alle zekerheid nog maar even duimen voor een mooie uitslag.

  3. Ik moest wel lachen om je verslag hoor, heerlijk relativerend verteld… het is ook niet anders hè. Maar je hebt het dan maar mooi weer doorstaan! Wel vervelend dat je toch weer een week moet wachten op die uitslag. Sterkte de komende week dan! X

  4. Gelukkig ben je er van af en goed om te lezen dat je je nu lekker voelt. Wachten in onzekerheid is ook niet mijn sterkste kant. Ik heb zeker aan je gedacht en ben blij je blog gelezen te hebben dat prettig leesbaar is.

  5. Mooi verslag van een Tumultueuze dag.
    Ik heb precies het zelfde na een narcose, nooit last van en meteen honger en dorst.
    volgens mij heb ik dat van mijn moeder…
    Nu even afwachten op de uitslag.

  6. Een goed begin is het halve werk, ga zo door. Mijn tukker lag in een deuk toen ik je verslag voorlas, ze hebben je humor en relativerend vermogen gelukkig laten zitten. Ik heb ook nooit ergens last van na een narcose, alleen van honger en dorst, het zal wel in de genen zitten. 😘😘😘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s