THE LUCKY ONE

.

Oké, de scan is geweest en de eerste afspraken voor de bestralingen heb ik binnen. Ik begin op 1 maart en ben er dan de hele maand zoet mee. Als alles naar wens verloopt ben ik daarna klaar en mag ik in mei terug naar het ziekenhuis voor een controle. Punt. Meer wil ik niet.

Dat een mens niet altijd iets te willen heeft, blijkt uit het volgende. Min of meer tegelijkertijd met het begin van de heisa rond mijn borst, werd er bij mijn buurvrouw ook iets dergelijks geconstateerd. Maar bij haar was het al een stadium verder en werd het gevondene echt kanker genoemd. Met als gevolg dat zij nu al aan haar derde rit van de chemo zit. Voorlopig is ze daar nog wel even mee bezig, pas daarna wordt besloten over een operatie en bestraling. Voor haar is dit absoluut geen fijne tijd, want haar prachtige dikke haar valt uit en ze voelt zich behoorlijk beroerd van die gore troep die ze binnen krijgt. Bovendien leeft ze toch ook in onzekerheid, want…wat als de chemo niet aanslaat? En mag / kan ze haar borst behouden? Komt haar haar weer net zo mooi terug als het was? Allemaal vragen die nu nog niet met zekerheid kunnen worden beantwoord.

Dan is er nog een buurman aan de andere kant die, eveneens rond die zelfde tijd, werd geconfronteerd met een vrij bijzondere vorm van kanker aan de dunne darm. Ook hij is het komende half jaar bezig met chemo kuren en ook hij leeft in onzekerheid.

Ik kan dus nu wel roepen dat ik niets meer wil, maar ook ik heb niets te willen. Voorlopig is wat mij overkwam een stuk minder erg, dan wat mijn beide buren overkwam. Ik woon precies tussen hen in en voel me min of meer, ja, ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet omschrijven. Schuldig is niet het juiste woord, want ik kan er natuurlijk niets aan doen dat het bij mij redelijk goed uitpakte. Onbehaaglijk is misschien een beter woord, maar van ons drieën voel ik me toch zeker the lucky one.

.

7 thoughts on “THE LUCKY ONE

  1. Ja ik begrijp jouw dubbele gevoelens wel, in de tijd dat Henk darmkanker had (hij was toen 65 jaar) worstelde een véél te jonge moeder uit mijn omgeving óók met die ziekte. Ze heeft jarenlang geknokt en haar kinderen nog tieners te zien worden, voor ze stierf maar het heeft z’n stempel op het hele gezin gedrukt.
    Dan voel je toch iets van onbehaaglijkheid dat het haar niet gegund om,net als wij, van het grootouderschap te mogen genieten .

  2. Ik begrijp jouw dubbele emotie heel goed…. mede natuurlijk gezien de mensen met die ziekte om me heen in het laatste anderhalf jaar, en hen van wie ik daardoor definitief afscheid moest nemen.

    Iets als dit maakt je weer bewust van de betrekkelijkheid van het ‘dagelijks bestaan’… wat het, bij mij althans, ook doet is het je doen inzien dat ‘druk maken’ om futiliteiten irritatie oplevert…

    hoe dan ook… ik wens hen alle goeds toe natuurlijk maar ook jou!

    -x-♥

  3. Logisch dat je je zo voelt, maar je mag je gelukkig prijzen dat het er voor jou gunstig uitziet. Blijf positief (makkelijker gezegd dan gedaan), en je mag in deze heel egoïstisch zijn. Jijzelf bent nu het belangrijkste, wat niet wil zeggen dat je buren dat niet zijn. Volg je gevoel! Sterkte en succes met de bestralingen. Dikke X!

  4. Tjonge, wat een narigheid in de buurhuizen ook!
    Ik hoop dat je er ook echt met een maandje vanaf bent! Zoja ben je toch een bofbips. En nee, natuurlijk wil je niet meer, maar heb je er niks over te vertellen… Sterkte XXX

  5. Gelukkig een goed bericht wat jou betreft. Helaas dat van je buren minder. Je hoort het veel, te veel. Soms bekruipt je de angst als je het allemaal hoort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s