JAMMER

.

Dat doe ik wel even, dacht ik heel naïef. Wat is nou een maand op een heel mensenleven? Niets toch? Maar dat valt toch wel een beetje boel tegen. Elke dag heen en weer naar het ziekenhuis in Almere rijden is best vermoeiend. Vermoeiender dan ik van tevoren had ingeschat. Bovendien hoorde ik van de dokter dat de bestralingen, hoewel je er in principe niets van voelt, ook energie vreten. Ik ben nog niet eens halverwege, maar voel het al goed, heb de neiging om ’s middags in slaap te vallen en ’s avonds is het helemaal een gevecht om bij de les te blijven. Beetje jammer. Wat ook jammer is: ik heb totaal geen inspraak over de tijden van de afspraken. Elke week krijg ik een lijst met daarop aangegeven wanneer ik moet komen. Alle afspraken zijn in de ochtend, maar variëren van tien tot twaalf uur. Eén keer in de week moet ik daarna nog langs bij de dokter. Op mijn nieuwe lijst staat voor maandag ook nog een scan in gepland. Waarom? vraag ik me af. Als er al geen kanker zat, kun je op een scan toch ook niet zien dat de bestralingen hun werk doen? Hoe je het ook bekijkt, een maand blijft een maand, maar alle dagen zijn gebroken, de fut is uit mijn lijf verdwenen en er komt weinig tot niets uit mijn handen. Ik heb wat concentratieproblemen en mijn borst blijft rood, gezwollen en zeer gevoelig. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen of dat ooit nog goed komt en wanneer dat dan zal zijn. Al met al kun je zeggen dat de nasleep van de operatie beroerder is dan de operatie zelf.

“Kom op, meid,” spreek ik me zelf toe, “waar is je positieve instelling gebleven?”

Die is er vast nog wel. Ergens. Ik kan hem alleen niet altijd vinden.

.

7 thoughts on “JAMMER

  1. Het wordt inderdaad zwaar onderschat. Bestralingen matten je ontzettend af. Ik had ook niet veel inspraak, maar ik voelde me sowieso een zombie in 2007. Dat kwam onder meer door alle pijnstillers. Manlief sjouwde wat af met mij. Spuugbakje op schoot en hobbelen maar.
    Heel veel sterkte.

  2. Het is inderdaad een heel gedoe… en het gevoel dat moeheid overweldigt en dus overheerst maakt het nog moeilijker.

    Ik wens je alles toe dat je, juist nu, zo nodig hebt. Dat elk lichtpuntje maar een stralende ster mag zijn om jou bemoedigt en kracht geeft.

    {knuffel}

  3. Aan de ene kant is een maand gelukkig goed te overzien, bij chemokuren ben je vaak een half jaar of langer bezig. Maar voor dagelijks bestralen is een maand bést lang en het is niet gek dat je daar hondsmoe van wordt.
    Waarom zou niét in de middag een dutje doen, je lichaam heeft het nodig en dan ben je in avond misschien wat fitter. Heel veel sterkte want inderdaad het is niét niks.

  4. Het valt niet mee, he. Maar je bent nu al (bijna) op de helft en dan kan je aftellen. En wat is er op tegen om ’s middags een dutje te doen? T kan je na een bepaalde tijd wakker maken, dat doe ik ook bij J. Nog steeds en hij vaart er wel bij. Dan trek je het toch iets makkelijker en je positiviteit komt dan ook langzaam maar zeker weer terug. Ik blijf je positieve energie sturen, net als veel anderen! 😘😘😘

  5. Dat hakt er behoorlijk in en dan merk je hoe kwetsbaar het lichaam is. Dat deze maand maar gauw om mag gaan en je de draad weer op kunt pakken. Sterkte voor nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s