ONVERWACHT

.

Jongste zoon had afgelopen vrijdag een groot feest, zijn schoonmoeder ging trouwen. Ergens in de provincie Groningen. Hij wist dus nog niet of hij zaterdag bij de verjaardag van zijn neefje, onze kleinzoon, zou zijn. Zijn schoonfamilie is namelijk heel goed in het vieren van feestjes en zij kunnen tot diep in de nacht doorgaan.

Donderdag kregen we een berichtje: “Zal ik eens iets leuks vertellen?”
Wij houden wel van leuke berichtjes dus was het antwoord: “Nou, doe maar dan.”

Oh wacht, er kwam ook nog een foto door. Die was echter niet heel duidelijk en echtgenoot en ik zaten te puzzelen wat dat nou kon zijn. Toen kwam het tweede berichtje: “Ik ga morgen op mijn knieën.”

WAT??? Dat was wel het laatste wat we hadden verwacht. Op de foto stond een ring en dat hadden we dus echt niet gezien. Met zijn schoonmoeder had hij afgesproken, dat ze haar bruidsboeket aan haar dochter zou geven, waarna zoon op zijn knieën zou gaan. Spannend! We vroegen hem om ons meteen te laten weten wat ze had gezegd, maar wisten eigenlijk al dat ze ja zou zeggen. Maar hé, je weet het nooit, nietwaar? Ze zijn al vier jaar samen, al zegt dat tegenwoordig helemaal niets. Zoon beloofde dat te doen.

De hele vrijdag hebben we in spanning gezeten en om de haverklap vroeg ik echtgenoot om zijn telefoon te checken. Er kwam geen bericht. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, zo rond half twaalf, hadden we nog steeds niets gehoord en ik begon te twijfelen. Zou ze nee hebben gezegd?

De volgende ochtend kreeg ik de telefoon van echtgenoot onder mijn neus geduwd.

“Ze zei Jaaaaaaaaaaaa!!!!”

Het bericht was om even voor half één verstuurd. Yes!
‘s Middags bij de verjaardag van kleinzoon, die trouwens heel gezellig verliep, kwamen ze toch nog langs. Uiteraard wilde ze haar ring laten zien. Er was een filmpje van het hele gebeuren gemaakt en ik schaam me niet om te zeggen dat ik daar met tranen in mijn ogen naar heb zitten kijken. Ik ben zo ontzettend blij voor ze.

.

NATTIG

.

Het is een beetje nattig vandaag en wat kun je dan beter doen dan een stukje schrijven? Oké, mogelijkheden genoeg, zoals mijn boek uitlezen, of mijn kleurpotloden tevoorschijn halen, of zoals echtgenoot momenteel doet: een beetje in de tuin klooien, maar dat is niet echt mijn hobby, (zeker niet met dit weer) al ben ik wel goed in het vertellen hoe het moet. Ach, hij kan alleen maar nat worden, toch? En een tikkie modderig. En als het lang duurt misschien zelfs een tikkie sacherijnig, maar dat laatste zie ik niet zo snel gebeuren. Nee, ik houd het maar bij een stukje schrijven.

Vorige week maandag hebben we een heerlijke oppasdag gehad met onze kleinzoon. Hij wordt steeds leuker, begint ook steeds meer woorden na te zeggen en zo. Over ruim twee weken wordt hij twee. Het is vreemd, maar met kleinkinderen lijkt de tijd nog sneller te gaan. Zaterdag stuurde zoon een paar foto’s van hem door. Hij zit onder de waterpokken en niet zo’n klein beetje. Zelfs de dokter had het nooit eerder zo hevig gezien. Nu maar hopen dat hij niet al te veel jeuk krijgt en aan al die wondjes, want dat zijn het, gaat krabben. Als hij ook maar een klein beetje op zijn vader lijkt, moet dat lukken. Die was namelijk heel goed in het negeren van de jeuk.

Echtgenoot is inmiddels weer binnen, het werd hem toch een beetje te nattig. Ik schrijf nog even door.

Ik kan bijna niet beschrijven hoe het voelt om niet meer op uitslagen van vervelende onderzoeken te wachten. Het is rustig in mijn hoofd en dat is fijn. In september heb ik pas weer een controle, dus ik heb nog drie maanden “vrij”. Dat is best lekker.

We zijn deze weken wel druk met heen en weer rijden van huis naar hutje en weer terug. Een paar dagen thuis en dan weer hier. Vorige week was het omdat we gingen oppassen, daar ga ik graag voor naar huis. Dat hebben we toen maar meteen gecombineerd met een grote beurt voor de auto. Vrijdag gaan we weer naar huis, want zaterdag wordt oudste kleinzoon elf. De dinsdag daarna is één van de zonen jarig. Die zaterdag daarna hebben we een vijftigjarige bruiloft van een broer van echtgenoot en de week daarop wordt jongste kleinzoon twee. Ja. We hebben het er maar druk mee. Normaal gesproken geeft ik niet zo’n uitgebreid verslag van onze agenda, maar hé, zoals ik al eerder zei, het is een beetje nattig buiten en wat kun je dan beter doen dan een stukje schrijven. Dus….

.

EN TOEN…

.

…zei de ene arts tegen de andere arts:

“Ik vind dar er geopereerd moet worden.”

“Dat is mijn afdeling, dus dat bepaal ik en ik vind dar er eerst nog een scan (met een heel mooie naam, maar die weet ik even niet meer, kan ik ook niet opzoeken nu, want we zijn in ons hutje) moet plaatsvinden.”

Oh, die boodschap kreeg ik door en ik verheugde me er zeer op om weer met mijn kop in die gezellige smalle opening te mogen liggen. Niet dus.

Ik mocht gedurende vier uur voor de scan niet eten en drinken, met uitzondering van een slokje water. Nou, dat is lekker dan. Goed gedaan om tegen een diabeet te zeggen de lunch over te slaan. De scan was om kwart over drie gepland. Ik meldde me keurig op tijd en vroeg meteen waarom ik nuchter moest blijven. Het antwoord verbaasde me zeer en als ik die reden had geweten, had ik normaal op tijd mijn middagbroodje gegeten. Ze waren namelijk bang dat ik misselijk zou worden van de vloeistof die me zou worden ingespoten en dat ik daarna de boel onder zou kotsen.

“Ik ben niet van de kotserige soort”, was mijn antwoord.

Nee, maar toch, voor de zekerheid, hè. Oh, en die vloeistof kon me ook het gevoel geven dat ik heel erg nodig moest plassen en dat ik het of warm of koud kon krijgen. Leuke dingen bedenken ze toch tegenwoordig. Ik werd er niet warm of koud van en kreeg ook niet het gevoel dat ik nodig moest plassen, het leek eerder alsof mijn blaas vanzelf leegliep. Gelukkig was dat slechts een gevoel.

De afspraak voor de uitslag liep niet helemaal als gepland. De neuroloog kon me nog niets vertellen, want ze kreeg maar geen contact met de vaatchirurg. Waarom bel je me dan niet even, had ik gewoon thuis kunnen blijven. Onverrichter zake weer naar huis. Ze zou me bellen zodra ze wat wist. Dat telefoontje kwam toen we niet thuis waren, op een zaterdag. De vaatchirurg zou contact met me opnemen zodra mijn geval in de groep gegooid was. In ieder geval na woensdag. Helaas zei ze er niet bij welke woensdag. We hoorden dus niets en na een paar weken hebben we zelf maar contact gezocht.

Ja, nee, de dokter gaat u bellen.

Leven in onzekerheid is zo niet fijn!

Eindelijk kwam het verlossende telefoontje. Ik hoef voorlopig niet geopereerd te worden. De tia was al te lang (twee maanden) geleden en omdat die operatie niet zonder risico is, wachten ze gewoon op een volgende tia. Is dat fijn? Of is dat fijn?

Inmiddels was ik ook al twee keer voor borstcontrole in het ziekenhuis geweest. Eerst bij de afdeling chirurgie en daarna bij de bestralingsarts. Beiden hebben me voorlopig goedgekeurd, al moet ik vijf jaar lang onder controle blijven. Het eerste jaar elke drie maanden, daarna twee keer per jaar.

Ondertussen was echtgenoot door gestuurd naar de uroloog in verband met een oude mannen kwaal. Niet dat echtgenoot oud is, maar toch. Die uroloog houdt echt van zijn werk en wilde echtgenoot een zeer onprettig onderzoek laten ondergaan. Dat is vorige week gebeurd en dat onderzoek is gelukkig gunstig afgelopen. Tenzij eerder klachten ontstaan hoeft hij pas volgend jaar terug te komen. En dat is uiteraard zeer goed nieuws.

.