EN TOEN…

.

…zei de ene arts tegen de andere arts:

“Ik vind dar er geopereerd moet worden.”

“Dat is mijn afdeling, dus dat bepaal ik en ik vind dar er eerst nog een scan (met een heel mooie naam, maar die weet ik even niet meer, kan ik ook niet opzoeken nu, want we zijn in ons hutje) moet plaatsvinden.”

Oh, die boodschap kreeg ik door en ik verheugde me er zeer op om weer met mijn kop in die gezellige smalle opening te mogen liggen. Niet dus.

Ik mocht gedurende vier uur voor de scan niet eten en drinken, met uitzondering van een slokje water. Nou, dat is lekker dan. Goed gedaan om tegen een diabeet te zeggen de lunch over te slaan. De scan was om kwart over drie gepland. Ik meldde me keurig op tijd en vroeg meteen waarom ik nuchter moest blijven. Het antwoord verbaasde me zeer en als ik die reden had geweten, had ik normaal op tijd mijn middagbroodje gegeten. Ze waren namelijk bang dat ik misselijk zou worden van de vloeistof die me zou worden ingespoten en dat ik daarna de boel onder zou kotsen.

“Ik ben niet van de kotserige soort”, was mijn antwoord.

Nee, maar toch, voor de zekerheid, hè. Oh, en die vloeistof kon me ook het gevoel geven dat ik heel erg nodig moest plassen en dat ik het of warm of koud kon krijgen. Leuke dingen bedenken ze toch tegenwoordig. Ik werd er niet warm of koud van en kreeg ook niet het gevoel dat ik nodig moest plassen, het leek eerder alsof mijn blaas vanzelf leegliep. Gelukkig was dat slechts een gevoel.

De afspraak voor de uitslag liep niet helemaal als gepland. De neuroloog kon me nog niets vertellen, want ze kreeg maar geen contact met de vaatchirurg. Waarom bel je me dan niet even, had ik gewoon thuis kunnen blijven. Onverrichter zake weer naar huis. Ze zou me bellen zodra ze wat wist. Dat telefoontje kwam toen we niet thuis waren, op een zaterdag. De vaatchirurg zou contact met me opnemen zodra mijn geval in de groep gegooid was. In ieder geval na woensdag. Helaas zei ze er niet bij welke woensdag. We hoorden dus niets en na een paar weken hebben we zelf maar contact gezocht.

Ja, nee, de dokter gaat u bellen.

Leven in onzekerheid is zo niet fijn!

Eindelijk kwam het verlossende telefoontje. Ik hoef voorlopig niet geopereerd te worden. De tia was al te lang (twee maanden) geleden en omdat die operatie niet zonder risico is, wachten ze gewoon op een volgende tia. Is dat fijn? Of is dat fijn?

Inmiddels was ik ook al twee keer voor borstcontrole in het ziekenhuis geweest. Eerst bij de afdeling chirurgie en daarna bij de bestralingsarts. Beiden hebben me voorlopig goedgekeurd, al moet ik vijf jaar lang onder controle blijven. Het eerste jaar elke drie maanden, daarna twee keer per jaar.

Ondertussen was echtgenoot door gestuurd naar de uroloog in verband met een oude mannen kwaal. Niet dat echtgenoot oud is, maar toch. Die uroloog houdt echt van zijn werk en wilde echtgenoot een zeer onprettig onderzoek laten ondergaan. Dat is vorige week gebeurd en dat onderzoek is gelukkig gunstig afgelopen. Tenzij eerder klachten ontstaan hoeft hij pas volgend jaar terug te komen. En dat is uiteraard zeer goed nieuws.

.

8 thoughts on “EN TOEN…

  1. Wat een drama om een paar antwoorden te krijgen.
    Gelukkig is alles op dit moment onder controle en kunnen jullie weer wat rustiger ademen en genieten van het weer in je hutje!!

  2. Jemig wat een gedoe allemaal he maar achteraf is het wel te verteren met zulk goed nieuws, dat is jullie van harte gegund. Nu maar heerlijk en op jullie eigen tempo weer bijtanken …genietend op een prachtig plekje!

    xxx

  3. Gelukkig zijn de uitslagen voorlopig goed, maar wat een drama om zulke lakse artsen aan je broek te hebben hangen. Dat zorgt voor zoveel onnodige stress.
    Je man heeft vermoedelijk een cystoscopie gehad. Is niet leuk. Daar weet ik over mee te praten. Ik kan me niet heugen hoe vaak ik dat sinds 2012 al niet heb gehad.
    Sterkte en rust wens ik jullie.

  4. Ja zodra je in een ziekenhuis “in de molen zit” ontdek je al snel dat je ondanks alle mooie woorden over aandacht voor de patiënt bla bla gewoon een nummer bent waar niémand zich druk om maakt. Geen énkel begrip voor waar mensen soms doorheen moeten. Jullie hebben nu eigenlijk wel even je portie gehad.

  5. Nee, het is allemaal echt niet leuk of fijn, zeker die onzekerheid niet. En nee, echt efficiënt werkt het ook al niet altijd in zo’n ziekenhuis. Geen operatie en verder gelukkig goed nieuws geeft de burger moed hoop ik! En die tia? Ach, die blijft hopelijk gewoon weg… Toch sterkte hoor met alles.. Dikke knuffel!

  6. Nu lekker relaxen in jullie ‘Belle Villa’ 😉 ! Is het niet weer tijd om je af te reageren in een gezellig dagje winkelen 😃? 😘

  7. Hopelijk blijf je (jullie)van verdere narigheid verschoond en kunnen jullie genieten van een mooie zomer zonder ziekenhuizen en alles wat erbij hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s