HERRIE

.

Het gezeur met Word blijft bestaan en dat houdt me een beetje tegen om vaker een stukje te plaatsen. Er komen zoveel irritante dingen voorbij, dat ik iedere keer hulp nodig heb van echtgenoot om te komen waar ik wil zijn. Maar goed, vandaag is het dan toch weer gelukt.

Er is weer het een en ander gebeurd de afgelopen weken. Mijn laatste KNO arts, die in eerste instantie dacht dat ze God was, heeft toegegeven dat ze het niet zeker meer weet. Er moest dus een scan van mijn oor gemaakt worden. Nadat ze die bekeken had, vertelde ze dat ze me door wilde sturen naar weer een andere KNO arts, één die echt alles van oren weet. Daarvoor moet ik dan naar Utrecht, alleen is nog niet duidelijk wanneer. Ze zou hem een brief sturen met daarbij de foto van de scan. Daarop is te zien dat het sponsachtige bot achter mijn oor gevuld is met ontsteking in plaats van met lucht. Ze zou zelfs vermelden dat enige spoed is vereist. De arts waar het om gaat is echter zo druk door het hele land, dat niet duidelijk is wat enige spoed inhoudt. Wat bij de één een reactie oproept als: kom meteen vanmiddag, kan bij de ander betekenen: over een maand in plaats van over drie maanden. Ze gaf me een afspraak voor over twee weken en toen ik vroeg of ik dan al in Utrecht was geweest, keek ze bedenkelijk en zei: “Ik denk het niet.” Dat schiet natuurlijk niet echt op. Inmiddels loop ik al twee en een halve maand met oorontsteking. Echtgenoot doet trouw drie maal daags druppeltjes in mijn oren en zo blijven we “geduldig” wachten op een oproep uit Utrecht.

Dat het niet goed zit met mijn oor werd duidelijk toen we vorige week met zoon, schoondochter en kleinzoon een dagje naar Wildlands in Emmen gingen. Eerst bezochten we het koude gedeelte en daarna gingen we de jungle in. Achteraf bezien was dat geen goede keus, want voor een groot gedeelte overdekt, zodat geluid niet echt weg kan, maar weerkaatst. De herrie die daar op me af kwam, het krijsen van de vogels, de schrikreacties van mensen als zo’n vogel op hun hoofd of schouder ging zitten, het harde gelach van toeschouwers, plus het normale geroezemoes, het was allemaal teveel. Ik dacht dat ik gek werd. Het is lang geleden dat ik zo hard gelopen heb om weer buiten te komen.

Dan was ik ook nog jarig afgelopen maandag. Ik had de jongens en de familie doorgegeven dat ik het vieren een jaartje oversloeg i.v.m. mijn oor. Daar had iedereen begrip voor en na de ervaring in Emmen was ik blij dat ik dat gedaan had. Niet dat mijn familie krijst, maar lachen en praten doen ze wel graag en veel. Alleen mijn zusje en zwager kwamen, maar dat vond ik eigenlijk alleen maar fijn. Eén op één kan ik aan en zo had ik toch een beetje feestelijk gevoel en werd het nog heel gezellig die dag.

.

SIMPEL

.

Een simpele oorontsteking is zo verholpen. Zegt men. Inmiddels ben ik drie huisartsen en twee KNO artsen verder. In totaal ben ik, in zeven en een halve week tijd, vier keer bij een huisarts geweest en zeven keer bij een KNO arts. Vier antibiotica kuren heb ik weggewerkt. Kuren waarvan alleen de bijwerkingen het goed deden. Al twee weken loop ik met een volgepropt oor, volgepropt met een lang lintje, waarop een tube ontstekingsremmend middel is leeg gespoten. En dat voelt prettig…niet dus. En nog is het niet klaar. Maandag moet ik weer en dan krijg ik weer een andere KNO arts. Oh, joepie! Hoezo simpel? Het begint meer en meer op een never ending story te lijken. Ik kan me verdorie nauwelijks herinneren hoe een goede nachtrust voelt.

Een simpele borst besparende operatie, gevolgd door een maand even simpele bestralingen, dacht ik nog begin dit jaar. Helaas pakte ook dat niet even goed uit. Gisteren had ik een controle bij de bestralingsarts. Al vanaf het begin is mijn borst rood en hard en pijnlijk en dat heb ik bij eerdere controles ook duidelijk aangegeven. Van verschillende kanten kreeg ik toen te horen dat dat wel anderhalf jaar kon duren. Daar was ik natuurlijk niet blij mee, maar het betekende ook dat ik niet tussendoor om een afspraak ging vragen. Nu blijkt dat er te veel vocht in mijn borst zit en moet ik een afspraak maken met een in oedeemmassage gespecialiseerde fysiotherapeut. Jemig! Zeg dan niet tegen patiënten dat zoiets anderhalf jaar kan duren, dan loop je ook niet de kans dat patiënten zoals ik, er te lang mee rondlopen.

Al de jaren dat ik logjes schrijf, is dat heel simpel gegaan. Ik tikte mijn stukjes in Word en plakte ze dan gewoon op de plaats van bestemming, klikte op publiceren en hup, daar stond het dan. Maar dat lukt nu niet meer zomaar. Al een paar weken kon ik nergens meer bij op mijn site. Wilde ik kijken naar de statistieken, waar trouwens niet veel te zien is, omdat ik altijd maar weinig bezoekers heb, dan kreeg ik slechts een wit scherm met een grote blauwe W in het midden. Wilde ik naar de berichten of een ander onderdeel, kreeg ik precies hetzelfde. Hoe moest ik nu nog stukjes geplaatst krijgen? Geen idee. Ik ben niet zo van het uitzoeken en al helemaal niet van de updates. Elke dag kreeg ik wel een berichtje in beeld, maakte niet uit wat ik aan het doen was, dat er een nieuwe update van Word beschikbaar was en op advies van echtgenoot, heb ik dat vanochtend dus aan- in plaats van weg geklikt. Ik snap niet hoe het werkt, maar ik kon daarna wel weer gewoon alles bekijken op mijn site. Yes! Meteen een stukje schrijven dus, voor het weer mis gaat. Simpel, dacht ik. Maar nee.

Ik ga naar Word, maar krijg een klein schermpje en daar wordt gevraagd naar mijn initialen. Huh, waar slaat dat nou op? Maar ik gehoorzaam. Zo ben ik nou eenmaal. Meteen daarna krijg ik een iets groter schermpje met allerlei ingewikkelde vragen. Ik roep om hulp. Echtgenoot zegt waar ik op moet klikken. Oké, doe ik. Weer een scherm en weer doe ik wat me wordt gezegd. Oh, ik ben zo volgzaam. Ondertussen heb ik de neiging om lapje zijn nek om te draaien. Na veel vijven en zessen krijg ik een lijst met al mijn bestanden te zien. Op zoek naar waar ik mijn dagelijkse beslommeringen beschrijf, kom ik langs een ongelooflijke hoeveelheid stukjes, verhaaltjes en gedichten. Maar dan heb ik de juiste te pakken en kan ik eindelijk aan de slag. Hoezo simpel? Als dat in het vervolg elke keer zo moet, ben ik daar niet echt blij mee. Voorlopig is dit in ieder geval gelukt.

Het leven kan zo simpel zijn. Zolang er geen rare dingen gebeuren, tenminste.

.