OPROEP

.

Nee nee, niet meteen roepen: Wat fijn dat je nu al een oproep uit Utrecht hebt.

Die oproep is er namelijk nog steeds niet. Ik wacht nu al drie weken. Ik vermoed dat ze daar geen idee hebben wat “enige spoed” betekent. Vorige week beloofde mijn KNO arts hier in het dorp, dat ze er achteraan zou gaan. Intussen vond ze dat ik weer een antibioticum kuur nodig had. Geen gewone van een dag of zeven of tien, maar één van zes weken! Natuurlijk, dokter, ik slik wel en ik ga gewoon genieten van alle bijwerkingen.

Langzaamaan begin ik echt gek te worden. Af en toe staat mijn oor open, maar ook dan raast het geluid van een snelweg gewoon door. Afgelopen zaterdag was mijn kleine broertje jarig, hij werd 64. Van tevoren stuurde ik hem een berichtje met felicitaties en de vraag of zijn huis vol zat. Dat was niet het geval, dus gingen we naar hem toe. Een half uurtje ging het goed en was het heel gezellig. Daarna kwamen mijn twee zussen en een zwager. Dat maakte het al een stuk moeilijker om een gesprek te voeren of te volgen. Toen wederom de bel ging en nog meer mensen binnen kwamen, hebben echtgenoot en ik snel gedag gezegd en zijn op huis aan gegaan. Het is toch te gek voor woorden, dat ik niet eens leuk bij een drukke verjaardag kan zijn. Volgende week wordt onze kleindochter één jaar en ik zou daar oh zo graag bij zijn, maar ik vrees met grote vreze. Dan zit ik trouwens al drie maanden met een ontstoken oor, waarvan tot nu toe elke arts, huis- of KNO, gezegd heeft dat het wel goed komt.

Grote vraag is: wanneer???