BEZIG

.

Twee jaar geleden was het een spannende dag op 18 oktober, maar die spanning resulteerde in een prachtige dochter voor zoon X en zijn vrouw L. En wij kregen er een prachtige kleindochter bij. Prachtig is ze nog steeds en zal ze in onze ogen ook altijd blijven.

Afgelopen zaterdag werd haar verjaardag gevierd en ze is weer mateloos verwend. Aan de oproep van zoon om iets voor haar te schrijven of tekenen is enthousiast gehoor gegeven. Mijn bijdrage heeft zich tot nu beperkt tot het schrijven van een gedicht voor de tweejarige Zoë, maar ik zeg er meteen bij dat een brief voor de achttienjarige Zoë in de maak is.

Het was heerlijk weer zaterdag en veel gasten waren dan ook in de tuin. Ik was daar ook en zat met kleinzoon Bjorn aan een mini tuintafel. Achter mij lag Zoë languit op de grond, zich totaal niet bekommerend om het schoonhouden van haar kleren.

“Zoë, wat ben je aan het doen?” vroeg ik.

“Ik ben bezig” was het parmantige antwoord.

“Oh, oké, waar ben je mee bezig?”

Ze liet me een minuscuul klein steentje (ja, dat is driedubbel op, maar het was dan ook niet groter dan haar vingertopje) zien en zei “kijk” en begon te graven in de aarde. Graven is natuurlijk een groot woord in dit geval, maar twee tellen later hield ze triomfantelijk een superdun takje van zo’n drie centimeter lang omhoog. Haar gevonden schat. Ze probeerde het rechtop in de grond te duwen, wat niet meteen lukte natuurlijk. Ze gooide het aan de kant met een blik van “nou, dan niet” en ging verder met haar graafwerk. Even later had ze er genoeg van, veegde haar handjes schoon aan haar broek en ging naar binnen. Ze kwam terug met haar mooiste verjaardagcadeau, een step, versierd met afbeeldingen van Woezel en Pip. Vrolijk lachend stepte ze de tuin door.

Nog zestien jaar steppen tot ze achttien is. Ik hoop van harte dat wij erbij mogen zijn als het zover is. Dan zijn echtgenoot en ik allebei zesentachtig jaar. Dat moet haalbaar zijn, toch?

.

Advertenties

RENNER EN MEER

.

WOW! Ben ik even snel. Al na negen dagen weer een nieuw stukje. Goed bezig, hè?

Het gaat goed met Renner, hij is al aardig gewend bij ons en reageert goed op zijn naam. Dat betekent echter niet dat hij ook meteen komt als ie wordt geroepen. Nee, hij blijft op twee meter afstand afwachtend naar je kijken met een blik van: wat wil je van me. Hij vindt het (nog) niet echt fijn om opgepakt te worden en dat vind ik dan weer heel erg jammer. Het is zo lekker om door die zachte vacht te woelen, terwijl hij rustig op je schoot ligt, maar dat wil dus nog niet erg lukken. Terwijl ik hier nu bij mijn lapje zit, ligt hij naast me op de grond, rustig om zich heen kijkend en af en toe plat met de oogjes dicht.

Jongste zoon heeft eindelijk de sleutels van zijn nieuwe huis en is anderhalve week druk bezig geweest met schilderen en vloeren leggen. Het is een prachtig huis geworden al zijn er nog wat dingetjes niet helemaal goed afgeleverd, maar dat komt uiteindelijk vast wel goed. Vandaag vindt de grote verhuizing plaats. Hij is echt super blij. Tien maanden bij je schoonvader wonen, gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Zelfs niet als je goed met elkaar overweg kunt. Maar het fijnst is toch als je samen met je vrouw in je eigen huis kan trekken en daar de komst van je eerste kindje mag afwachten. Nog ruim tweeëneenhalve maand en dan is het zover.

Komende woensdag wordt kleindochter Zoë twee jaar en dat gaan we a.s. zaterdag al vieren. Zoon heeft aan iedereen gevraagd om een soort brief aan haar te schrijven, of een gedichtje. Een tekening maken mag natuurlijk ook, maar dat is zeker niet mijn sterkste punt. Het is de bedoeling dat alle briefjes in een kistje gaan en dat krijgt ze dan als ze achttien wordt. Je kan dus iets doen voor de tweejarige Zoë of iets voor de achttienjarige Zoë. Of beide. Ik zit met verschillende ideetjes in mijn hoofd, moet ze alleen nog op papier zien te krijgen. Dat gaat vast wel lukken. Hoop ik.

.

GEWOON GOED

.

Tsjongejonge, wat was de vorige titel goed gekozen. Het heeft weer behoorlijk lang geduurd voor er weer een stukje verscheen, maar bij deze. Ik ben bar weinig productief bezig geweest dit jaar, maar het jaar is nog niet voorbij, er kan nog van alles gebeuren, nietwaar.

En er is weer het één en ander gebeurd, de laatste maanden. Mijn echtgenoot en ik en mijn beide broers hebben een darmonderzoek ondergaan. Echtgenoot en oudste broer ivm het bevolkingsonderzoek, jongste broer en ik vanwege medische problemen, dat waren dus uitgebreide onderzoeken. Eén ding is zeker, we hebben geen van allen kanker. Dat is in ieder geval een opsteker. Of de medische problemen van mijn broertje inmiddels zijn opgelost weet ik niet, die van mij nog zeker niet. Mijn darmen zijn te veel beschadigd door het langdurige gebruik van antibiotica tijdens mijn 4 maanden durende oorontsteking vorig jaar. Met de opwekkende mededeling dat herstel hiervan wel een jaar of twee kan duren, ben ik nu aangewezen op het tweemaal daags slikken van Imodium. Doe ik dat niet, dan kom ik de deur niet meer uit.

Mijn zusje had ook een kleine cancerscare, (even het Engelse woord gebruikt, omdat het in het Nederlands heel vervelend klinkt) maar ook dat heeft uiteindelijk gunstig uitgepakt. Gelukkig.

Afgelopen dinsdag was ik jarig en nu zit ik tien jaar lang vast aan de zeven in mijn leeftijd. Dat cijfer is nooit mijn geluksgetal geweest, dus hoe deze jaren gaan verlopen, is nog een grote vraag. Heb ik een beetje geluk, dan red ik het tot de tachtig zonder al te veel problemen. Gaat het net zo als de jaren met een zes, dan hou ik mijn hart vast. Maar… ik heb een ontzettend leuk verjaardagscadeau gekregen. Na het overlijden van Bindi, onze laatste hond, hadden we gezegd geen huisdieren meer te willen. Het vervelende was dat ik het ontzettend miste, ik bleef elke dag verwachten dat ze er stiekem toch nog was. Mijn cadeau heeft dus vier pootjes en huppelt hier vrolijk rond. Het is een mini-doodle en hij heet Renner, een zeer toepasselijke naam kan ik zeggen, want rennen kan en doet hij graag.

Bij Rietepietzz had ik gezien dat haar dochter (of kleindochter, dat weet ik niet meer) een doodle had aangeschaft en dat daar verder geen voorwaarden aan vast zaten. Bij de officiële rasvereniging kun je alleen een pup aanschaffen als hij/zij binnen een paar maanden gecastreerd/gesteriliseerd wordt. Wij hebben die rasvereniging dus ook links laten liggen, zo doende hebben wij nu ook een niet verharend hondje in huis. Ik ben er superblij mee en hoop dat hij bij ons een lang en gelukkig leven mag hebben. Ik ga zelfs een puppycursus met hem doen. Na veertig jaar honden wordt dit de eerste cursus die ik ga doen. Een mens is tenslotte nooit te oud om te leren, toch?

Kleinzoon Mats is vandaag twee maanden oud en groeit de pan uit. Niet letterlijk natuurlijk, er is überhaupt geen pan waar hij nog in zou passen, maar hij doet het geweldig goed en zijn grote broer Bjorn “leest” hem verhaaltjes voor uit zijn favoriete boekjes, zoals zijn papa en mama dagelijks doen bij hem.

Al met al kan ik zeggen: alles gaat gewoon goed.

.