VOLLE WEEK

.

Er zijn van die weken die simpelweg voortkabbelen en dan opeens is er een week waar van alles tegelijk in gebeurt. Afgelopen week dus.

Het begon al op zaterdag met een babyshower voor schoondochter A. Zij wist van niets en was op stap met twee nichtjes, naar P.renatal. Rond drie uur zouden die nichtjes ervoor zorgen dat ze weer thuis kwam, alwaar dan een heleboel vrouwen op haar zaten te wachten. Oké, ze waren iets later thuis, maar de kamer was gevuld met twintig vrouwen en vijf kinderen. Haar mond viel open en ze kon zich wel voor de kop slaan, omdat ze helemaal niets gemerkt had van de voorbereidingen. Het werd een buitengewoon gezellige middag en schoondochter is ongelooflijk verwend met allerlei leuke babydingetjes. Missie geslaagd.

Maandag moesten we vroeg op om vanaf negen uur bij zoon R en schoondochter N op Bjorn en Mats te passen. De hele dag, met in ons achterhoofd de gedachte aan schoondochter L, die zich diezelfde ochtend vroeg in het ziekenhuis moest melden om te kijken hoe het stond met de zwangerschap. Of ze al dan niet ingeleid zou worden en ja, dat maakt zo’n dag toch extra spannend. Hoewel ik bang was dat die dag erg lang zou duren, (want hoe houd je een driejarige en een baby de hele dag rustig terwijl je toch regelmatig met je hoofd ergens anders bent?) is hij omgevlogen. Het was slecht weer en Bjorn gaat graag met opa naar buiten om te wandelen, maar dat ging even niet. En toch hebben we ons heel erg vermaakt met van alles en nog wat en voor we er erg in hadden, was het vijf uur en kwam schoondochter thuis. Wederom missie geslaagd.

En dan een heel spannende dinsdag. Al vroeg had ik contact met zoon X die zich met schoondochter L in het ziekenhuis bevond. Bij de geboorte van Zoë waren we aanwezig, maar deze keer wilden ze de bevalling met z’n tweeën beleven. Volkomen begrijpelijk, maar hé, ik wilde van elke cm ontsluiting op de hoogte zijn. Goed, dat is natuurlijk niet helemaal gelukt, maar wij zaten eigenlijk al vanaf het eerste berichtje die dag in de startblokken om naar het ziekenhuis te gaan. Wasmachine aanzetten wilde ik niet, want veronderstel dat… Heb ik al eens verteld hoe slecht ik ben in wachten? Vast wel en ook deze dinsdag ging het me slecht af. De hele ochtend kwam L niet verder dan twee cm ontsluiting. Damn! Dat schoot niet echt op. Toch maar thuis een boterham eten dan, want het kon nog wel een tijd duren. Boterhammen op en echtgenoot ging een rondje lopen met Renner. Hij was amper de deur uit toen X belde met de mededeling: “Stap maar in de auto.” Yes! Maar nu moest ik nog wachten tot echtgenoot weer terug kwam, pfff, volgens mij duurde het rondje deze keer extra lang. Eindelijk was het zover, we mochten mee naar de afdeling. X en L wilden eerst even samen met Zoë bij de baby zijn en toen mochten de oma’s en opa mee. Wat een mooi poppetje lag daar bij een stralende mama op bed. Het laatste half uur was het opeens heel erg snel gegaan en om 11.54uur is ze geboren: Xenna-Mae Noëmi. Een bijzondere naam voor een bijzonder kind. Ook deze missie is geslaagd.

Om de week nog even vol te maken, donderdag was echtgenoot jarig. Hij was echter, net als ik, behoorlijk moe van de voorgaande dagen en had absoluut geen zin in bezoek die dag. Ik vond het prima, dat gaf ons mooi de gelegenheid om ’s middags even naar X en L te gaan. We wilden graag nog een keer onze nieuwe kleindochter bewonderen en uiteraard beschuit met muisjes eten. Dat is gelukt en echtgenoot was volledig tevreden met deze invulling van zijn verjaardag. Al met al een zeer geslaagde week dus.

.

Advertenties

TIME FLIES

.

Even if you don’t have fun, zeggen wij er dan altijd achteraan. Gelukkig hebben we hier fun genoeg tegenwoordig, met een groeiend aantal kleinkinderen en een jonge hond. Mijn hartje, wat wil je nog meer? Ben ik nou zo’n oud mens aan het worden, die alleen maar over kleinkinderen en huisdieren kan praten? “Nee toch”, zou kleinzoon Bjorn dan roepen. Zie je, daar ga ik weer, maar ik kan er niets aan doen, hij wordt steeds leuker, zeker nu hij ook al echte gesprekken kan voeren. Afgelopen zaterdag waren we bij zoon R op bezoek en we hadden Renner mee. Renner is natuurlijk zelf nog een jonge hond en behoorlijk enthousiast in het begroeten. Bjorn vond dat niet zo fijn en klom meteen op de eettafel. Van een veilige hoogte kon hij zo dat wilde beest in de gaten houden. Samen met opa ging hij stickers plakken op een mooi gekleurd stuk papier. En op zijn wangen en voorhoofd. En bij opa op wangen en voorhoofd. Oh wacht, het kon ook bij oma. Op een gegeven moment was hij even vergeten dat Renner in de buurt was en wilde hij met opa een grote toren bouwen. Op de grond. Superleuk, dacht Renner en wilde daar ook bij zijn. Oeps. Het is toch wel griezelig als er zo’n beest om je heen springt en af en toe blaft. Gelukkig was opa dichtbij om Renner onder controle te houden. Voor zover die dat toestaat dan, hè. Eindelijk stond ie dan de toren. Nog één blokje. Pats boem, daar ging ie om. Broertje Mats die bij zijn papa lag te slapen, schrok van het geluid en begon te huilen.

“Oh, Mats huilt”, riep Bjorn.

“Ja, hij is een beetje geschrokken, hè”, zegt papa.

Bjorn kijkt naar opa en zegt: “Mats schrikt. Dat is niet de bedoeling.”
Zo lief. Ik smelt als ik dan naar dat koppie kijk. Even later, als opa met Mats aan het brabbelen is, onderbreekt Bjorn hem.

“Nee opa, dat moet zo”. Hij maakt allerlei geluidjes tegen Mats en dan mag opa weer. Uiteraard probeert die zijn kleinzoon precies na te doen.
“Nee, niet boos kijken”, roept Bjorn, “lief kijken, opa”. Opa trekt een grijns en probeert het nog eens. Dat wordt gelukkig goed gekeurd.

Dan is het tijd om te eten. Renner gaat in de bench en wij genieten van een broodje kroket. Hoewel Bjorn blij is dat ie zonder problemen over de vloer kan, vindt hij het toch zielig voor Renner. Na het eten wil hij dan ook dat de bench weer open gaat. Hij mag het zelf doen en meteen is hij minder bang. Gelukkig.

.