GEVOLGD

.
Schichtig kijk ik over mijn schouder. Ik sta stil, loopt er iemand achter me? Twee kletsende vrouwen lopen me lachend voorbij. Op de hoek van de straat zie ik nog net een man wegduiken achter een auto. Wie is dat en waarom volgt hij mij? Ik wil het weten en loop kordaat op hem af. Niet tonen dat je bang bent, Neel, niet tonen dat je bang bent. Als ik bij de auto ben, zie ik de man op zijn knieën liggen.
“Als u mij zoekt, daar lig ik niet, hoor.”
Verbaasd kijkt hij op, wat is dat nou voor domme opmerking?
“Ik heb mijn autosleutel laten vallen, maar dat ding is meteen van de aardbodem verdwenen.”
Ik schaam me dood en mompel een nog dommere opmerking, voor ik snel doorloop. En toch weet ik het zeker, ik wordt gevolgd. Maar door wie? Stom eigenlijk, dat ik dacht dat het die man kon zijn. De hele weg naar huis spookt het door mijn hoofd. Ik kijk goed om me heen voor ik de sleutel in het slot steek. Niemand te zien. Snel naar binnen, jas op de kapstok en de computer aan. Daar kreeg ik het namelijk door, dat ik sinds gisteren gevolgd word. Ik zoek het betreffende mailtje en lees het nog eens goed door. Het staat er echt.
“U wordt vanaf nu gevolgd door vrouwenpraktijken.”
Wie of wat zijn vrouwenpraktijken en waarom vinden ze het nodig om mij te volgen? Ik breek er mijn hoofd over, maar kom er niet uit. Ik heb er vannacht gewoon niet van kunnen slapen. Dit kan toch niet zomaar. Als ze iets van me willen, kunnen ze dat toch gewoon vragen? Besluiteloos staar ik naar het scherm. Ach, ik flikker dat mailtje gewoon weg en doe net of ik gek ben. Moet niet al te moeilijk zijn. Mijn vinger aarzelt boven de deleteknop, wel of niet? En dan, met een ferme druk, is het mailtje opeens verdwenen. Opgelucht haal ik adem. Je hebt een kop thee verdiend, Neel, beloof ik mezelf. Terwijl ik naar de keuken loop, realiseer ik me dat ik nog steeds niet weet wat ik me moet voorstellen bij die vrouwenpraktijken. Ik vul de ketel en zet hem op het gas. Wat zijn dat nou eigenlijk precies, die vrouwenpraktijken? Is het geroddel over vrouwen door vrouwen? Is het het organiseren van breimiddagen? Koffieleuten? Ziekenbezoekjes? Samen afwassen?
De ketel fluit. Ik doe het gas uit en pak mijn beker, hang er een zakje thee in en loop naar de kamer. Terwijl ik me op de bank laat vallen, denk ik: ik vind het wel goed, zolang volgen geen stalken wordt, zoeken ze het maar uit, die vrouwenpraktijken.
.