ALLEEN MAAR LEUK, DUS…

.

“Hi, beetje stil hier, hè?”
“Ja, en?”
“Heb je helemaal niks te vertellen dan?”
“Oh, best wel, maar het meeste is niet leuk, dus…”
“Je kunt toch wel over de leuke dingen vertellen.”
“Dat kan, maar ik heb een beetje lastig brein, dat kan zich maar op één ding tegelijk concentreren en zo lang de niet leuke dingen overheersen wordt het een beetje zeuren en daar heb ik geen zin in…”
“Jeetje, mens, stel je niet zo aan. Ga zitten bij je lapje en schakel dat brein gewoon uit. Waar is je echt?”
“We hebben net koffie gedronken en nu is hij lekker aan het klooien in de tuin.”
“Mooi, dan heb jij de tijd om even wat leuke dingen te vertellen, oké?”
“Ja, maar…”
“Niks geen gemaar. Doen! Nu!”
“Woef! Ik ga al.”
“Good girl, ik lees straks wel wat het geworden is. Doei.”

Leuke dingen dus. Drie maanden geleden vertelde ik dat zoon R en schoondochter N een tweede kindje verwachten. Nog een paar weken en dan is het zo ver. Kleinzoon B was gisteren jarig. Hij is nu drie en hij verheugt zich op een “bloer”. De r na de b is een beetje lastig.

Zoon X en schoondochter L verwachten eveneens een tweede kindje. Kleindochter Z heeft het met haar ruim anderhalf al regelmatig over “bibi”, alleen moet zij nog even wachten tot begin december. Misschien wordt het wel een mooi Sinterklaas cadeautje. Dat zou wel heel bijzonder zijn.

En toen was daar nog een grote verrasing. Zoon L en schoondochter A verwachten hun eerste kindje. Als alles goed gaat komt dat rond de jaarwisseling.

Echtgenoot heeft op de verjaardag van oudste kleinzoon een foto gemaakt van drie zwangere buiken naast elkaar. Is heel leuk geworden en ik zou hem best hier bij willen voegen, maar het lukt me niet om foto’s geplaatst te krijgen. Gebruik maar even eigen fantasie en stel je voor: een toeter, een bol buikje en een licht gewelfde buik.

Drie zwangere schoondochters, hoe mooi is dat! De vierde schoondochter is al moeder van de twee oudste kleinkinderen en voelt zich niet geroepen om een vierde zwangere buik toe te voegen. Toch wel een beetje jammer.

Oudste kleinzoon D is dus 12 geworden en verruilt na de schoolvakantie de basisschool voor de middelbare. Hij heeft Havo/Vwo advies gekregen, dus wij zijn apetrots op hem. We zijn er van overtuigt dat hij het heel goed gaat doen.

Zo, dat is eigenlijk best wel veel leuk nieuws. Het minder leuke nieuws bewaar ik nog maar even. Net zo lang tot ik dat ook leuk kan maken. Dus…

.

GELUK

.

Er staat een aantal nare berichten over ziekte op diverse logs. Gelukkig krijgen de schrijvers daarvan een heleboel steun uit hun eigen omgeving, maar ook uit de logwereld. En dat, lieve mensen, vind ik wonderbaarlijk mooi. Het afgelopen jaar heb ik het zelf ook meegemaakt en geloof me, het doet een mens goed om te lezen hoe iedereen met je mee leeft en aan je denkt. Ik wens hier de betrokkenen dan ook heel veel sterkte de komende tijd.

Tussen nare berichten passen op z’n tijd ook mooie berichten, dus….zal ik eens iets leuks vertellen? Vooruit dan.

Echtgenoot en ik mogen over een paar maanden ons vijfde kleinkind verwelkomen. Zoon R en schoondochter N verwachten hun tweede kindje. Niet alleen zij zelf, maar ook wij zijn daar super blij mee. Alles gaat gelukkig goed, N is inmiddels over de helft en draagt met trots haar buikje. Kleinzoon weet inmiddels dat er een baby in de buik van mama zit, maar begrijpen doet hij het natuurlijk nog niet. We hebben wel weer een heel fijne oppasdag met hem gehad vorige week vrijdag. We zijn met hem naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Prachtig weer en een baby olifantje, wat wil een mens nog meer? Oh ja, het dinobos. We waren al drie en een half uur in de dierentuin, toen kleinzoon aangaf naar de bruine auto van opa te willen. Hij was moe. Niet gek als je bedenkt dat hij al die tijd heeft gelopen, hij wilde niet in het karretje zitten. Voor we naar buiten gingen, dook ik nog even de winkel in. De speelgoed dino’s sprongen me tegemoet. Oeps. Op de één of andere duistere manier hadden we het dinobos compleet gemist. Jammer, maar dat doen we dan de volgende keer. We waren nog geen vijf minuten op de terugweg of hij sliep. De door hem in de winkel uitgezochte olifant (nee, geen dino) stevig in zijn armen geklemd. Heerlijk om naar te kijken.

Geluk ligt vaak voor het grijpen.

.

VREEMD EN STIL

.

Als je zo’n 45 jaar honden, vogels en vissen hebt gehad, is het een vreemde gewaarwording als je huis opeens ontdaan is van alle dierenleven.

Hoe het was de laatste jaren.

Wakker worden, naar het toilet gaan en bij de kamerdeur al het nodige gesnuif van de honden horen. De deur openen en met zwappende staarten en gesnuffel begroet worden. Ontbijten met croissantjes en een eitje betekende eerst: drie eitjes extra koken, toen twee en daarna nog maar één. De beestjes moesten altijd wachten tot ik mijn eitje tikte, maar dan gingen ze ook helemaal los. Echtgenoot werd besprongen en min of meer naar de keuken gestuurd. Eitjes pellen, baas. En, geloof het of niet, ook de vogel begon dan te roepen van “he, ik hoor er ook bij”. Daarna keerde de rust terug. Iedereen voldaan. ’s Avonds, zo rond kwart voor negen, werden ze een beetje onrustig, want met gespitste oren wachtten ze op die ene vraag van echtgenoot aan mij: “wil je wat drinken?” Zodra die vraag was gesteld stoven ze alle drie naar de keuken, want er kwam iets lekkers voor ze tevoorschijn. De laatste paar maanden ging het er iets rustiger aan toe. Bindi werd namelijk ook doof. Als de vraag gesteld was, keek ik naar de bank waar ze altijd achter lag. Kwam ze meteen tevoorschijn, dan reageerde ik met: “ja, graag”. Kwam ze niet, dan aarzelde ik en zei iets van “nou, ik weet het niet” of “ik denk het niet, maar doe toch maar”. De laatste weken kwam af en toe alleen haar kop omhoog, opstaan ging dan niet. Dan werd haar lekkers keurig bij haar gebracht en met smaak opgegeten.

Hoe het nu gaat.

Wakker worden, naar het toilet gaan en luisteren of ik iets hoor. Het blijft doodstil. De deur openen en in een lege ruimte stappen en stiekem toch even lijken of er niet ergens een beestje ligt. Ontbijt met croissantjes en een eitje betekent nu: slechts twee eitjes koken. Als ik mijn eitje tik, gebeurt er niks, de vogel is namelijk drie weken voor Bindi al gaan hemelen. Dus ook echtgenoot kan in alle rust zijn eitje eten. ’s Avonds als de vraag gesteld wordt, kijk ik naar de bank. Er beweegt niets. Nu antwoord ik simpel met “ja, doe maar”.

Het is zo stil in huis en af en toe voel ik me gewoon een tikkeltje vreemd, het lijkt dan of ik de vogel hoor en of ik een zwappende staart tegen de bank hoor slaan.

Maar het is stil. Doodstil.

.

AFSCHEID

.

Bijna vijftien is ze nu, Bindi, onze laatste hond. Ze heeft al heel lang problemen met haar achterpoten, die werken niet altijd even lekker mee. Sinds augustus vorig jaar is ze continu aan de pijnstillers. In eerste instantie werkten die goed en fleurde ze weer helemaal op. Toen stortte ze weer in en kreeg ze zwaardere pillen. Maar het wil niet meer. Ze kan niet meer zelf opstaan en haar ontlasting onder controle houden lukt ook niet al te best. ’s Nachts ligt ze te piepen en janken van frustratie en pijn, omdat ze dan niet bij haar drinkbak kan komen. Gisteren schrok ik echt toen ze opeens hapte naar echtgenoot. Hij wilde haar helpen overeind te komen, maar waarschijnlijk was de pijn te hevig, vandaar de hap. Dit is geen leven voor een hond. Wat het extra moeilijk maakt, is dat ze nog zo graag wil. Zodra ze je ziet begint haar staart heen en weer te zwiepen. Normaal gesproken springt ze dan enthousiast op en loopt je tegemoet. Nu blijft het bij een zwiepende staart en een droevige blik.

Vanochtend heeft echtgenoot de dierenarts gebeld en na goed overleg is besloten om Bindi aan het eind van de middag in te laten slapen. We hebben de hele dag om aan het idee te wennen en afscheid van haar te nemen. Het zal vreemd zijn opeens zonder honden verder te moeten, maar we gunnen Bindi haar rust en wij zullen wel weer wennen aan een leeg huis. Hoop ik.

Misschien bestaat er wel een hondenhemel en komt ze daar Stubby en Sheelah weer tegen. Dat zal een geweldig weerzien zijn, denk ik zo maar eens.

.

VAN HOUT TOT EEN MATJE

.

Het zou me niets verbazen als straks weer enthousiast wordt geroepen dat we een zeer warme winter achter de rug hebben. Ik zeg nu alvast dat ik het daar beslist niet mee eens zal zijn. Ik vond het maar bar koud en we hebben dan ook elke avond de open haard, die niet echt open is, want er zit een deurtje voor, aan gehad. Daar komt tenminste echte warmte vanaf. Ik kan je verzekeren dat 22 graden via de cv een stuk minder aangenaam voelt dan 22 graden via de kachel. Vorige week dreigde het hout op te raken en dus werd er nieuw besteld. Vanochtend om kwart over zeven werd het gebracht. Jawel, akelig vroeg. Achteraf gezien wel fijn, omdat er een fikse hoeveelheid regen werd voorspeld. Volgens de buienradar zou die regen ons al om negen uur bereiken. Het is inmiddels bijna tien uur en het is nog steeds droog. Nu komt het over tien minuten. Zegt de buienradar. Echtgenoot is dus druk bezig om het hout op de daarvoor bestemde plaats te krijgen. Daarvoor moet hij steeds dwars door de schuur met een kruiwagen. Hout uit de pallet in de kruiwagen en door de schuur naar de houtopslag. En weer terug met een lege kruiwagen. Dat is ongelooflijk veel werk en zal hem de rest van de dag een pittige hoeveelheid pijn aan de spieren en rug opleveren. Maar voor een gezellig en warm vuurtje heeft hij veel over. En ik ben hem daar uiterst dankbaar voor. Het is nu tien uur en nog geen spatje regen in zicht. Ik ga eerst maar even een bak koffie voor mijn harde werker maken. Met een flink stuk (door hem zelf gemaakte) appeltaart. Dat heeft hij wel verdiend. Tot straks.

Zo, het is half elf geweest en nog steeds is het droog. Of de weermannen hebben echt geen verstand van het weer, of de weergoden zijn echtgenoot goed gezind. Ik denk dat het een combinatie van beiden is. Echtgenoot is in ieder geval weer druk doende om al het hout op z’n plek te krijgen. De komende tijd zitten wij er weer warmpjes bij.

Mijn borstenmevrouw is uitermate tevreden en we hebben dan ook besloten dat deze week de laatste week is dat ik twee keer naar haar toe ga. Vanaf volgende week nog maar één keer in de week. Wel heeft ze een soort matje voor me besteld. Ik noem het een matje, want toen ze me een afbeelding liet zien, vond ik dat het er uit zag als een rubbermat, zo een met van die nopjes. Het is in ieder geval iets speciaals. Het wordt op maat gesneden en in de bh geplaatst. Het heeft een masserende werking bij elke beweging die je maakt. Het is dan ook echt bedoeld voor oedeemborsten. Ik ben benieuwd of dat gaat helpen. Ik kan tenslotte niet de hele dag zelf mijn borst lopen masseren. Dat staat ook een beetje raar, maar dat matje gaat dat nu dus wel voor me doen. Hoop ik. We zien wel, maar we gaan duidelijk de goede kant op.

Nog even dit: volgens de buienradar zitten we al een kwartier en ook de komende uren midden in de regen. Eh, hallo weermensen, het is echt nog helemaal droog en het ziet er ook niet naar uit dat er op korte termijn iets aan nattigheid komt. Wat een baan! Constant foute dingen verkondigen en toch betaald worden. Kan ik solliciteren?

.

OPPASSEN, UPDATE EN ANDERE ZAKEN

.

We hebben weer een drukke week achter de rug. Afgelopen woensdag mochten we onverwacht een paar uur op onze kleindochter passen. Zoon X en schoondochter waren een beetje bang dat ze lastig zou zijn, maar daar hebben wij niets van gemerkt. Ligt ze bij het verschonen door schoondochter geen seconde stil, ik had geen enkel probleem, zei gewoon dat ze rustig moest blijven liggen tot ik klaar was. Eigenlijk wilde ik haar even een uurtje in bed leggen, want ze was duidelijk erg moe, maar ze zette een keel op toen ik die beweging maakte. Oké, zei ik, dat gevecht voer je straks dan maar met je moeder. Al met al was het super leuk en wij houden ons aanbevolen voor een volgende keer.

Voor we op gingen passen moest ik eerst naar het zieken huis voor mijn lang verwachte gehoortest. De dokter had in eerste instantie gezegd dat die test wel een uurtje kon duren. De eigenlijke afspraak was op 19 januari, maar nadat we daar toen een half uur hadden zitten wachten, de baliemevrouw zei dat de test een half uur zou duren en ik daarna nog naar de dokter moest en ik kort daarna naar de borstenmevrouw moest, hebben we alsnog een nieuwe afspraak gemaakt. En die was dus woensdag. De test duurde slechts een kwartier! Het wachten op de dokter echter bijna drie kwartier. Maar de uitslag was goed. Volgens de dokter heb ik het gehoor van een veertigjarige. Wow, dat is in ieder geval heel mooi. Nu de rest van mijn lijf nog, want dat neigt echt meer naar een tachtigjarige.

Vrijdag vroeg zoon R of we gezellig langs kwamen en bleven eten. Ja, natuurlijk doen we dat, kunnen we mooi weer even met kleinzoon spelen. Twee kleinkinderen in drie dagen tijd zien is helemaal geweldig. Dat thuis de was zich opstapelde en ik verder nergens aan toe kwam, kon me echt niks schelen. Er komen nog genoeg dagen om huishoudelijk werk te verrichten. Kinderen en kleinkinderen zijn een stuk belangrijker dan een stapel wasgoed.

Dan even iets heel anders. Bij sommige blogs is het lastig, of soms zelfs onmogelijk, om te reageren. De stukjes lezen is geen probleem, maar als ik op reageren druk, zegt lapje regelmatig hoewel niet altijd, dat ie de pagina niet kan vinden. Of ik krijg lastige puzzeltjes voorgeschoteld, waardoor ik, na twee mislukte pogingen die op te lossen, de hele reactie maar laat lopen. Andere keren verdwijnt mijn reactie helemaal zodra ik op publiceren druk. Waarschijnlijk zweeft ie dan ergens in cyber space, of hij komt in de spam terecht. Als je daar niet regelmatig kijkt dan zie je dat niet natuurlijk. Eerlijk gezegd, kijk ik zelf ook niet zo vaak of er misschien iets bij de spam terecht is gekomen. Ik ga proberen mijn leven op dat gebied te verbeteren en regelmatig even te checken. Doen jullie dat dan ook?

.

KLEINZOON, ZONEN

.

Het vorige weekend is buitengewoon goed verlopen. De housewarming party was druk en gezellig. Kleinzoon ging ‘s avonds zonder problemen met ons mee, want “opa autorijden” vindt hij prachtig. Hij heeft pas één keer eerder bij ons in de auto gezeten en keek een beetje vreemd toen wij aan het zingen waren, maar al snel deed hij mee. Deze keer begon kleinzoon al te zingen nog voor we wegreden. Heerlijk. Het is zo leuk om te zien hoe snel die kleintjes iets oppikken en ook onthouden. Hij heeft uiteraard wel even geprotesteerd in bed, maar sliep uiteindelijk toch nog redelijk snel. De volgende ochtend werd hij om vijf over half zeven wakker, dus dat was keurig. Aan het begin van de middag hebben we hem weer naar huis gebracht. Hoe lief hij opa en oma ook vindt, hij was reuze blij weer bij papa en mama te zijn. En zo hoort het ook.

Zei ik vorige keer dat oudste zoon en schoondochter beiden moesten darten dit weekend, kwam ik er gisteren achter dat schoondochter dit jaar niet mee zou doen. Dit in verband met kleindochter, want de mogelijkheid bestond dat ze eventueel tegelijker tijd zouden moeten gooien en dan was er natuurlijk een probleem geweest. Zoon lag er trouwens al snel uit, maar hij heeft wel genoten van zijn jongste broer die ook meedeed. Deze logeerde echter bij zijn schoonmoeder in Siddeburen, dat is niet zo gek ver van Assen vandaan. Jongste deed het heel erg goed. Er waren in totaal zo’n 4000 deelnemers aan het toernooi begonnen en jongste kwam tot de laatste 64. Super knap. Helaas heeft hij vannacht waarschijnlijk te veel na kunnen denken over het feit dat hij zo ver was gekomen, want hij had vanochtend erg veel last van zenuwen. Hij heeft de wedstrijd van vandaag dan ook niet gewonnen. Heel erg jammer, maar wij zijn ontzettend trots op hem.

.