RS VIRUS

.

Pasgeboren baby’s zijn kwetsbaar, dat weet iedereen. Als een baby al een iets moeilijker start heeft dan is hij/zij extra kwetsbaar. Onze kleindochter Julia doet het goed, ze groeit, eet en poept als de beste, maar bij kleindochter Noëmi loopt het allemaal niet zo lekker. Ze had natuurlijk al een paar weken minder buiktijd, dat geeft al een kleine achterstand, maar ze werd al snel verkouden.

“Dat gaat wel weer over”, zei de dokter. Dokters weten echter ook niet alles en het ging niet over, het werd alleen maar erger. Afgelopen zaterdag belde zoon X om te laten weten dat Noëmi in het ziekenhuis lag en een nachtje moest blijven ter observatie. Dat was wel even schrikken. Zondag werd ze echter al ontslagen, de nacht was redelijk goed verlopen en met wat medicijnen moest het thuis ook goed gaan.

Maar het ging niet goed. Gisteren belde X weer om te vertellen dat ze wederom in het ziekenhuis lag en nu wat langer moest blijven. Alleen niet in het ziekenhuis in Almere, want daar was opeens geen plaats voor haar, maar in een ziekenhuis in Blaricum. Daar is ze met een ambulance naartoe gebracht. Ze blijkt het RS virus te hebben. Hoe lang het gaat duren, weet ik niet, in ieder geval een aantal dagen.

Ik heb begrepen dat dat virus vanzelf overgaat, dat wil zeggen, bij een milde vorm. Een kindje hoeft dan ook niet naar het ziekenhuis. Bij Noëmi is een milde vorm over gegaan in een niet zo milde vorm. Zoon heeft de nacht in het ziekenhuis doorgebracht en maar weinig geslapen natuurlijk, maar hij zei dat Noëmi redelijk door de nacht was gekomen. Ik had liever gehoord dat ze de nacht goed was door gekomen, maar helaas, lieverkoekjes worden niet gebakken, zei mijn moeder altijd. Voorlopig is afwachten het enige wat we nu kunnen doen.

.

Advertenties

WACHTEN

.

Wat een prachtige dag is het vandaag. Een volle zon aan een lichtblauwe hemel maakt de dag heerlijk licht. Ik denk dat de baby heeft gewacht tot het weer zou opknappen, want op 5 januari in alle vroegte is geboren: Julia Roos. Een heel mooi meisje van bijna zeven pond. Zoon L en schoondochter A zijn de superblije ouders van dit kindje. En wij zijn natuurlijk de superblije grootouders. Julia is ons zevende kleinkind. Hoe rijk kan een mens zijn?

Onze oudste kleindochter viert vandaag haar achtste verjaardag. Ze is eigenlijk in december al jarig geweest, maar dan is het altijd al zo’n drukke periode. Vanmiddag gaan we dus gezellig naar haar feestje.

Jaren geleden heb ik het maken van goede voornemens voor een nieuw jaar afgeschaft. Er kwam toch nooit iets van terecht. Als je besluit dat er iets moet veranderen of verbeteren dan moet je dat meteen doen en niet wachten tot 1 januari. Dit jaar ben ik daar toch van afgeweken door me voor te nemen alleen nog voor controles een arts te bezoeken. Wel, dat voornemen is al volkomen mislukt. Misschien dat ik daar later op terug kom.

Nu eerst maar even een boterham eten en daarna richting Almere.

.

OVER EN UIT

.

Nog ruim twaalf uur en dan is het jaar 2017 achter de rug. Afgelopen. Voorbij. Oud nieuws. Over en uit. Terugkijken kan leuk zijn, maar vooruitkijken lijkt me leuker. Wat staat ons komend jaar te wachten? Niemand kan dat met zekerheid zeggen, gelukkig. Zelf kijk ik enorm uit naar de ontwikkeling van de nieuwe kleinkinderen en de komst van het nieuwste kleinkind, dat nu echt elke dag zou kunnen komen. Voorlopig is de buik van mama nog heerlijk warm en veilig. Van die grote buitenwereld moet je dat nog maar afwachten. Nieuw leven, ik blijf het iedere keer weer een bijzondere ervaring vinden. Mijn zoons, die gisteren nog kleine kinderen waren, zijn nu opeens zelf vader. De snelheid van het leven is niet te bevatten. Ik hoop van harte dat alle jonge ouders de tijd nemen om van hun kinderen te genieten en niet uitsluitend bezig zijn met carrières e.d.

Er zijn in logland zo links en rechts aardig wat vervelende gezondheidstoestanden voorgekomen in het afgelopen jaar. Ook bij mij, al ben ik er dit jaar niet al te diep op ingegaan. Het komende jaar wil ik doktersbezoek uitsluitend afleggen voor de nodige controles, niet voor nieuwe ongemakken, maar zoals gezegd: niemand weet wat er staat te gebeuren. In ieder geval hoop ik dat alle mensen die het afgelopen jaar problemen hadden, het komende jaar een stuk gezonder mogen doorbrengen.

Echtgenoot en ik gaan het nieuwe jaar verwelkomen bij zoon R en schoondochter N. We blijven slapen zodat echtgenoot een lekker glaasje whiskey kan drinken. Zelf drink ik niet, maar rijden kan ik ook niet, dus… Ik ben benieuwd hoe Bjorn en Mats (en natuurlijk ook Renner) op het vuurwerkgeweld zullen reageren. Voorlopig lijkt het er op dat Renner niet echt bang is en dat is een hele verademing na onze angstige hond Bindi.

Rest mij nog u allen een heerlijke avond en een relaxed begin van het nieuwe jaar te wensen. Moge 2018 u alles brengen wat u er van verwacht.

.

VAN UITSLAG TOT KERST

.

Afgelopen dinsdag naar het ziekenhuis geweest voor mijn uitgestelde afspraak met de chirurg. Let wel, niet ik, maar het ziekenhuis had de afspraak verzet. Wat denk je? Kom ik toch bij een andere arts terecht, want de betreffende chirurg was niet aanwezig. Geen reden, hij was er gewoon niet. Buitengewoon irritant als je op een uitslag wacht. Gelukkig waren de foto’s helemaal goed en heb ik weer een jaar vrij.
..
Zaterdag waren we op zoek naar een kerstboom, maar slaagden er niet in een fatsoenlijk boompje voor een fatsoenlijke prijs te vinden. Ik had dode vingers van de ijzige wind en was inmiddels door en door koud. Zoon X gebeld, die woont op een paar minuten van het tuincentrum, en gelukkig was hij thuis en had wel iets warms voor ons te drinken. Meteen weer even kunnen genieten van de kleindochters. Natuurlijk bleven we langer hangen dan de bedoeling was, we kwamen dus zonder kerstboom thuis. Zondag nieuwe poging. De P.raxis had niet veel en wat er stond was achterlijk duur. De G amma had alleen het spandoek waarop stond dat ze kerstbomen verkochten. Verkochten ja, want er was niets meer. Nou, dat ging lekker. Op naar I.ntratuin. Kerstbomen zat, maar bijna allemaal met pot en dat wilden we niet. Ergens achteraf stonden en lagen nog wat kluitloze bomen. Echtgenoot pakt er een en, wow, mooi model, niet te groot, maar ook niet te ielig. Inpakken en wegwezen. Maandag hebben we hem mooi aangekleed. Geen ruzie met de lampjes en alleen rode kerstversiering. Eigenlijk wilde ik hem dit jaar helemaal wit, maar we konden de witte piek niet vinden, dus werd het rood. Ik moet zeggen, hij staat er perfect bij. Renner blijft er netjes bij vandaan en ik ga er vanuit dat maandag ook de kleinkinderen geen ballen willen plukken. Voor de kleinkinderen hebben we cadeautjes gekocht, maar die moet ik nog wel even inpakken en onder de boom leggen. Dan, als ook de tafels feestelijk zijn opgesierd, zijn we helemaal klaar voor de kerstbrunch. We moeten natuurlijk nog wel voor iets te eten zorgen anders wordt het zo’n karige bedoening.
..
Er was de intentie voor een kerstverhaal, maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken. We wachten ook nog in spanning op ons nieuwe kleinkind en ik vind het lastig om me te concentreren. Dus. Maar wie weet, komt er onverwacht een berg inspiratie op me af en ontstaat er toch nog iets moois. Dan plaats ik dat wel op zondagavond of kerstochtend. Voor het geval het niet lukt, wens ik nu alvast iedereen heel gezellige dagen met veel warmte en liefde.

.

GEZOND

.

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Wie zit daar nou op te wachten? Ik niet en ook echtgenoot niet. Ik ken wel een paar mensen die het heerlijk vinden en vaak al bij de eerste dunne laag sneeuw naar buiten rennen om sneeuwballen te gooien. Ik snap dat niet, want sneeuw betekent koud en koud is onbehaaglijk en daar houd ik dus niet van. Geef mij maar voorjaar en zomer, graadje of 23 en ik ben helemaal happy. Maar nu moeten we het dus doen met sneeuw. Het vervelende is, dat sneeuw geen sneeuw blijft, maar verandert in een smerige blubber. Jak, jak en nog eens jak.

Over tien dagen hebben we de kortste dag en in principe worden de dagen daarna weer langer al merk je daar in het begin niet veel van. Pas in Januari krijg je af en toe het idee dat het iets langer licht blijft. Maar eerst krijgen we nog Kerst en Oud en Nieuw. En de geboorte van een kindje. Ons zevende kleinkind is bijna klaar om geboren te worden en dat maakt deze tijd extra spannend. Zullen zoon L en schoondochter A bij de kerstbrunch aanwezig kunnen zijn? Of zitten we dan met z’n allen in het ziekenhuis? Of moeten we nog een week langer wachten, moeten we eerst roepen: Duurt lang! Wie het weet mag het zeggen.

Afgelopen woensdag heb ik weer controle mammo’s gehad en eerlijk gezegd, ik was er niet gerust op. Een maand geleden kreeg ik al een brief dat de afspraak met de arts een week later zou zijn dan gepland. Dat betekent dat ik pas volgende week hoor dat alles in orde is. Ik mag toch aannemen dat er bij een fout beeld op de foto’s eerder contact opgenomen zal worden. Ik wil deze week dus absoluut niets horen van uit het ziekenhuis. Een gezonde Kerst, dat is wat ik wens. Meer heb ik niet nodig. Of wacht, een gezond kleinkind zou ook heel fijn zijn.

.

VOLLE WEEK

.

Er zijn van die weken die simpelweg voortkabbelen en dan opeens is er een week waar van alles tegelijk in gebeurt. Afgelopen week dus.

Het begon al op zaterdag met een babyshower voor schoondochter A. Zij wist van niets en was op stap met twee nichtjes, naar P.renatal. Rond drie uur zouden die nichtjes ervoor zorgen dat ze weer thuis kwam, alwaar dan een heleboel vrouwen op haar zaten te wachten. Oké, ze waren iets later thuis, maar de kamer was gevuld met twintig vrouwen en vijf kinderen. Haar mond viel open en ze kon zich wel voor de kop slaan, omdat ze helemaal niets gemerkt had van de voorbereidingen. Het werd een buitengewoon gezellige middag en schoondochter is ongelooflijk verwend met allerlei leuke babydingetjes. Missie geslaagd.

Maandag moesten we vroeg op om vanaf negen uur bij zoon R en schoondochter N op Bjorn en Mats te passen. De hele dag, met in ons achterhoofd de gedachte aan schoondochter L, die zich diezelfde ochtend vroeg in het ziekenhuis moest melden om te kijken hoe het stond met de zwangerschap. Of ze al dan niet ingeleid zou worden en ja, dat maakt zo’n dag toch extra spannend. Hoewel ik bang was dat die dag erg lang zou duren, (want hoe houd je een driejarige en een baby de hele dag rustig terwijl je toch regelmatig met je hoofd ergens anders bent?) is hij omgevlogen. Het was slecht weer en Bjorn gaat graag met opa naar buiten om te wandelen, maar dat ging even niet. En toch hebben we ons heel erg vermaakt met van alles en nog wat en voor we er erg in hadden, was het vijf uur en kwam schoondochter thuis. Wederom missie geslaagd.

En dan een heel spannende dinsdag. Al vroeg had ik contact met zoon X die zich met schoondochter L in het ziekenhuis bevond. Bij de geboorte van Zoë waren we aanwezig, maar deze keer wilden ze de bevalling met z’n tweeën beleven. Volkomen begrijpelijk, maar hé, ik wilde van elke cm ontsluiting op de hoogte zijn. Goed, dat is natuurlijk niet helemaal gelukt, maar wij zaten eigenlijk al vanaf het eerste berichtje die dag in de startblokken om naar het ziekenhuis te gaan. Wasmachine aanzetten wilde ik niet, want veronderstel dat… Heb ik al eens verteld hoe slecht ik ben in wachten? Vast wel en ook deze dinsdag ging het me slecht af. De hele ochtend kwam L niet verder dan twee cm ontsluiting. Damn! Dat schoot niet echt op. Toch maar thuis een boterham eten dan, want het kon nog wel een tijd duren. Boterhammen op en echtgenoot ging een rondje lopen met Renner. Hij was amper de deur uit toen X belde met de mededeling: “Stap maar in de auto.” Yes! Maar nu moest ik nog wachten tot echtgenoot weer terug kwam, pfff, volgens mij duurde het rondje deze keer extra lang. Eindelijk was het zover, we mochten mee naar de afdeling. X en L wilden eerst even samen met Zoë bij de baby zijn en toen mochten de oma’s en opa mee. Wat een mooi poppetje lag daar bij een stralende mama op bed. Het laatste half uur was het opeens heel erg snel gegaan en om 11.54uur is ze geboren: Xenna-Mae Noëmi. Een bijzondere naam voor een bijzonder kind. Ook deze missie is geslaagd.

Om de week nog even vol te maken, donderdag was echtgenoot jarig. Hij was echter, net als ik, behoorlijk moe van de voorgaande dagen en had absoluut geen zin in bezoek die dag. Ik vond het prima, dat gaf ons mooi de gelegenheid om ’s middags even naar X en L te gaan. We wilden graag nog een keer onze nieuwe kleindochter bewonderen en uiteraard beschuit met muisjes eten. Dat is gelukt en echtgenoot was volledig tevreden met deze invulling van zijn verjaardag. Al met al een zeer geslaagde week dus.

.

TIME FLIES

.

Even if you don’t have fun, zeggen wij er dan altijd achteraan. Gelukkig hebben we hier fun genoeg tegenwoordig, met een groeiend aantal kleinkinderen en een jonge hond. Mijn hartje, wat wil je nog meer? Ben ik nou zo’n oud mens aan het worden, die alleen maar over kleinkinderen en huisdieren kan praten? “Nee toch”, zou kleinzoon Bjorn dan roepen. Zie je, daar ga ik weer, maar ik kan er niets aan doen, hij wordt steeds leuker, zeker nu hij ook al echte gesprekken kan voeren. Afgelopen zaterdag waren we bij zoon R op bezoek en we hadden Renner mee. Renner is natuurlijk zelf nog een jonge hond en behoorlijk enthousiast in het begroeten. Bjorn vond dat niet zo fijn en klom meteen op de eettafel. Van een veilige hoogte kon hij zo dat wilde beest in de gaten houden. Samen met opa ging hij stickers plakken op een mooi gekleurd stuk papier. En op zijn wangen en voorhoofd. En bij opa op wangen en voorhoofd. Oh wacht, het kon ook bij oma. Op een gegeven moment was hij even vergeten dat Renner in de buurt was en wilde hij met opa een grote toren bouwen. Op de grond. Superleuk, dacht Renner en wilde daar ook bij zijn. Oeps. Het is toch wel griezelig als er zo’n beest om je heen springt en af en toe blaft. Gelukkig was opa dichtbij om Renner onder controle te houden. Voor zover die dat toestaat dan, hè. Eindelijk stond ie dan de toren. Nog één blokje. Pats boem, daar ging ie om. Broertje Mats die bij zijn papa lag te slapen, schrok van het geluid en begon te huilen.

“Oh, Mats huilt”, riep Bjorn.

“Ja, hij is een beetje geschrokken, hè”, zegt papa.

Bjorn kijkt naar opa en zegt: “Mats schrikt. Dat is niet de bedoeling.”
Zo lief. Ik smelt als ik dan naar dat koppie kijk. Even later, als opa met Mats aan het brabbelen is, onderbreekt Bjorn hem.

“Nee opa, dat moet zo”. Hij maakt allerlei geluidjes tegen Mats en dan mag opa weer. Uiteraard probeert die zijn kleinzoon precies na te doen.
“Nee, niet boos kijken”, roept Bjorn, “lief kijken, opa”. Opa trekt een grijns en probeert het nog eens. Dat wordt gelukkig goed gekeurd.

Dan is het tijd om te eten. Renner gaat in de bench en wij genieten van een broodje kroket. Hoewel Bjorn blij is dat ie zonder problemen over de vloer kan, vindt hij het toch zielig voor Renner. Na het eten wil hij dan ook dat de bench weer open gaat. Hij mag het zelf doen en meteen is hij minder bang. Gelukkig.

.