GELUK

.

Er staat een aantal nare berichten over ziekte op diverse logs. Gelukkig krijgen de schrijvers daarvan een heleboel steun uit hun eigen omgeving, maar ook uit de logwereld. En dat, lieve mensen, vind ik wonderbaarlijk mooi. Het afgelopen jaar heb ik het zelf ook meegemaakt en geloof me, het doet een mens goed om te lezen hoe iedereen met je mee leeft en aan je denkt. Ik wens hier de betrokkenen dan ook heel veel sterkte de komende tijd.

Tussen nare berichten passen op z’n tijd ook mooie berichten, dus….zal ik eens iets leuks vertellen? Vooruit dan.

Echtgenoot en ik mogen over een paar maanden ons vijfde kleinkind verwelkomen. Zoon R en schoondochter N verwachten hun tweede kindje. Niet alleen zij zelf, maar ook wij zijn daar super blij mee. Alles gaat gelukkig goed, N is inmiddels over de helft en draagt met trots haar buikje. Kleinzoon weet inmiddels dat er een baby in de buik van mama zit, maar begrijpen doet hij het natuurlijk nog niet. We hebben wel weer een heel fijne oppasdag met hem gehad vorige week vrijdag. We zijn met hem naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Prachtig weer en een baby olifantje, wat wil een mens nog meer? Oh ja, het dinobos. We waren al drie en een half uur in de dierentuin, toen kleinzoon aangaf naar de bruine auto van opa te willen. Hij was moe. Niet gek als je bedenkt dat hij al die tijd heeft gelopen, hij wilde niet in het karretje zitten. Voor we naar buiten gingen, dook ik nog even de winkel in. De speelgoed dino’s sprongen me tegemoet. Oeps. Op de één of andere duistere manier hadden we het dinobos compleet gemist. Jammer, maar dat doen we dan de volgende keer. We waren nog geen vijf minuten op de terugweg of hij sliep. De door hem in de winkel uitgezochte olifant (nee, geen dino) stevig in zijn armen geklemd. Heerlijk om naar te kijken.

Geluk ligt vaak voor het grijpen.

.

Advertenties

DOWN EN UP

.
Oeps, ik constateer net dat het al drie weken en een dag geleden is, sinds ik mijn laatste stukje schreef. Best wel lang eigenlijk, maar eerlijk gezegd, mijn hoofd stond er ook niet naar. Dat dwarsliggen van mijn lijf hakt er toch wel behoorlijk in. Niet verder vertellen, hoor, maar ik was redelijk nerveus voor al die onderzoeken. En dan dat wachten op de uitslagen. Pffff, dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Ook niet in je warme kleren trouwens. Helemaal niet in kleren zelfs. Het nestelt zich in je kop en blijft daar zitten. Kijk, kouwe of warme kleren kun je gewoon uittrekken en naast je neer leggen, dan ben je alles wat daarin zit meteen kwijt. Dat wat zich eenmaal in je kop heeft genesteld krijg je er niet zo snel weer uit.
De afgelopen weken heb ik meer bezoekjes aan het ziekenhuis gebracht, dan in de voorgaande jaren samen. En ik ben er nog niet, want ik mag ook nog naar de orthopeed. Was een ideetje van de neuroloog. Op de scan van de onderrug was namelijk wel een uitstulping te zien die klachten zou kunnen geven, maar niet de klachten die ik heb. Ik had natuurlijk kunnen zeggen dat bij mij altijd alles anders gaat dan zou moeten, maar daar schiet ik ook niets mee op. De orthopeed dus, volgende week donderdag. Ik mag me wel goed voorbereiden op het leren zeggen van het woordje “nee”, want ik heb begrepen dat die graag snijdt en dat zie ik dus echt niet zitten. Nee. Dus.
Ik realiseer me opeens dat ik helemaal ben vergeten te vragen naar de uitslag van de hersenscan. Zal wel niets bijzonders zijn geweest anders had ze het wel gemeld, toch? Of ze is zo geschrokken van wat ze daar zag, dat ze het niet durfde zeggen. Kan ook natuurlijk. De uitslagen van de cardioloog krijg ik pas de 28ste, dus dat wordt nog elf dagen zweten en niks weten. Alleen voelen. Angst en optimisme leveren dagelijks strijd. Optimisme wint vaak, tot ik weer eens probeer om een stukje te lopen. Dan slaat de angst weer toe. Het onvermogen om mijn been vooruit te krijgen moet toch ergens vandaan komen.
Hoewel hij liever niet heeft dat ik over hem schrijf, ga ik het hier toch zeggen. Ik wil namelijk ook iets leuks te vertellen hebben. Mijn zoon is zwanger. Althans, zijn vrouw draagt de baby, maar samen zijn ze zwanger. Afgelopen zaterdag mochten echtgenoot en ik mee voor het maken van een “pretecho”. Wauw, wat was dat een schitterende ervaring. De baby keek ons recht aan en ik zweer het, (ik ga nog niet verklappen wat het is) het lachte naar ons. Dat was zo bijzonder. Het is zo te zien een kind met alles derop en deran, zoals dat heet. Super!
Gelukkig komt er na elke down weer een up. Zoals het nou eenmaal gaat in het leven.
.