VOLLE WEEK

.

Er zijn van die weken die simpelweg voortkabbelen en dan opeens is er een week waar van alles tegelijk in gebeurt. Afgelopen week dus.

Het begon al op zaterdag met een babyshower voor schoondochter A. Zij wist van niets en was op stap met twee nichtjes, naar P.renatal. Rond drie uur zouden die nichtjes ervoor zorgen dat ze weer thuis kwam, alwaar dan een heleboel vrouwen op haar zaten te wachten. Oké, ze waren iets later thuis, maar de kamer was gevuld met twintig vrouwen en vijf kinderen. Haar mond viel open en ze kon zich wel voor de kop slaan, omdat ze helemaal niets gemerkt had van de voorbereidingen. Het werd een buitengewoon gezellige middag en schoondochter is ongelooflijk verwend met allerlei leuke babydingetjes. Missie geslaagd.

Maandag moesten we vroeg op om vanaf negen uur bij zoon R en schoondochter N op Bjorn en Mats te passen. De hele dag, met in ons achterhoofd de gedachte aan schoondochter L, die zich diezelfde ochtend vroeg in het ziekenhuis moest melden om te kijken hoe het stond met de zwangerschap. Of ze al dan niet ingeleid zou worden en ja, dat maakt zo’n dag toch extra spannend. Hoewel ik bang was dat die dag erg lang zou duren, (want hoe houd je een driejarige en een baby de hele dag rustig terwijl je toch regelmatig met je hoofd ergens anders bent?) is hij omgevlogen. Het was slecht weer en Bjorn gaat graag met opa naar buiten om te wandelen, maar dat ging even niet. En toch hebben we ons heel erg vermaakt met van alles en nog wat en voor we er erg in hadden, was het vijf uur en kwam schoondochter thuis. Wederom missie geslaagd.

En dan een heel spannende dinsdag. Al vroeg had ik contact met zoon X die zich met schoondochter L in het ziekenhuis bevond. Bij de geboorte van Zoë waren we aanwezig, maar deze keer wilden ze de bevalling met z’n tweeën beleven. Volkomen begrijpelijk, maar hé, ik wilde van elke cm ontsluiting op de hoogte zijn. Goed, dat is natuurlijk niet helemaal gelukt, maar wij zaten eigenlijk al vanaf het eerste berichtje die dag in de startblokken om naar het ziekenhuis te gaan. Wasmachine aanzetten wilde ik niet, want veronderstel dat… Heb ik al eens verteld hoe slecht ik ben in wachten? Vast wel en ook deze dinsdag ging het me slecht af. De hele ochtend kwam L niet verder dan twee cm ontsluiting. Damn! Dat schoot niet echt op. Toch maar thuis een boterham eten dan, want het kon nog wel een tijd duren. Boterhammen op en echtgenoot ging een rondje lopen met Renner. Hij was amper de deur uit toen X belde met de mededeling: “Stap maar in de auto.” Yes! Maar nu moest ik nog wachten tot echtgenoot weer terug kwam, pfff, volgens mij duurde het rondje deze keer extra lang. Eindelijk was het zover, we mochten mee naar de afdeling. X en L wilden eerst even samen met Zoë bij de baby zijn en toen mochten de oma’s en opa mee. Wat een mooi poppetje lag daar bij een stralende mama op bed. Het laatste half uur was het opeens heel erg snel gegaan en om 11.54uur is ze geboren: Xenna-Mae Noëmi. Een bijzondere naam voor een bijzonder kind. Ook deze missie is geslaagd.

Om de week nog even vol te maken, donderdag was echtgenoot jarig. Hij was echter, net als ik, behoorlijk moe van de voorgaande dagen en had absoluut geen zin in bezoek die dag. Ik vond het prima, dat gaf ons mooi de gelegenheid om ’s middags even naar X en L te gaan. We wilden graag nog een keer onze nieuwe kleindochter bewonderen en uiteraard beschuit met muisjes eten. Dat is gelukt en echtgenoot was volledig tevreden met deze invulling van zijn verjaardag. Al met al een zeer geslaagde week dus.

.

Advertenties

DUIMZUIGEN

.

Afgelopen zaterdag was ik dus jarig. Het verhaaltje dat ik die dag schreef, is op de eerste zin na, compleet uit de duim gezogen. Hoewel….ik heb nog nooit op mijn duim gezogen, ook niet als kind. Maar daar kwam dat verhaaltje dus wel vandaan en dat kwam zo.

De donderdag voor mijn verjaardag liet één van de zonen weten dat hij niet zou komen, want hij had een afspraak in Rotterdam en die stond al een tijd in de planning. Ik was uitermate teleurgesteld, want het betekende ook dat ik kleinzoon niet zou zien en daar verheug ik me iedere keer weer enorm op. Hij verandert nog dagelijks en wordt steeds leuker en ondernemender. Het grappige is dat je dat bij een kleinzoon meer ziet dan wanneer je eigen kinderen klein zijn. Dat komt natuurlijk doordat je je kleinkind niet dagelijks meemaakt. En daarom is het zo jammer als hij dan onverwacht niet komt. Gelukkig zouden de andere zonen wel komen.

Mijn verdere familie had ik gezegd dat mijn verjaardag niet uitgebreid gevierd zou worden, omdat ik in de startblokken wil zitten voor als ons nieuwe kleinkind zich aanmeldt. Schoondochter heeft namelijk gevraagd of ik bij de bevalling aanwezig wil zijn. Eerlijk gezegd heb ik daar een beetje dubbel gevoel bij. Aan de ene kant vind ik het geweldig dat ze me dat gevraagd heeft en aan de andere kant vind ik het ook een beetje eng. De enige bevallingen waar ik bij aanwezig was, waren die van mijzelf. Ik heb dus geen flauw idee hoe dat zal zijn bij een ander, ook al is die ander een heel lieve schoondochter. We zien wel hoe het loopt. Voor het zelfde geld roept ze tijdens de bevalling opeens, dat iedereen de verloskamer uit moet. Dus….

Maar goed, vanuit dat gevoel van teleurstelling kwam dus het voorgaande verhaaltje voort. Terwijl ik de laatste zin aan het tikken was, riep echtgenoot opeens de naam van zoon. Ik dacht dat hij misschien een berichtje van hem kreeg en vroeg wat er aan de hand was. Nou, niets dus, hij stond gewoon voor de deur. Zoonlief had me simpelweg in de maling genomen! Ik had toen echter geen tijd meer om een korte verklaring onder het verhaaltje te zetten en heb het stukje zonder toelichting meteen geplaatst. Kleinzoon eiste al mijn aandacht op. Oké, zoon en schoondochter natuurlijk ook. Een beetje.

.