HUSSELTJE

.

Er valt zo veel te vertellen, dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen, wat in detail kan en mag en wat ik beter oppervlakkig houd. Eerst mijn oor maar even onder handen nemen. Het gaat goed. Zo goed dat Utrecht voorlopig in de ijskast staat. Niet dat dat veel verschil maakt, want ze zijn daar niet zo snel met reageren, maar toch. Ik moet nog steeds druppelen, maar de zes weken antibioticum kuur is eindelijk afgelopen. De snelweg in mijn oor ligt wat verder weg, maar de ruis is er dus nog steeds. Echter, het allerbelangrijkste: de pijn is helemaal weg. Donderdag mag ik weer naar de KNO arts, even horen wat ze mij dan kan vertellen.

Tussendoor mocht ik naar de internist. Zij mat o.a. mijn bloeddruk, vond die aan de hoge kant en besloot dat ik een half uur aan zo’n apparaat mocht hangen. Ik heb nog nooit hoge bloeddruk gehad, zelfs niet tijdens mijn zwangerschappen, maar oké, ik ben de beroerdste niet, dus vorige week woensdag meldde ik mij keurig op tijd bij de balie. Ik moest even wachten, want er lag nog iemand vast. Even later zat ik zelf vast en werd elke vijf minuten mijn bovenarm afgekneld en weer vrij gelaten. Wat nou hoge bloeddruk? De hoogste stand was de beginstand, 153 over 67. Daarna zakte het alleen maar en de laagste stand was 127 over 52. Keurig netjes, zou ik zeggen, niks mis mee. Woensdag gaat de internist me bellen over het resultaat. Kan ze me gelijk feliciteren, want woensdag is echtgenoot jarig. Hij wordt 70. We beginnen nu toch echt bij de oudjes te horen, geloof ik.

Vrijdag mag ik dan naar de oogarts. Jaja, ik word gelijk weer even helemaal doorgelicht. Ach ja, dan hebben we dat ook maar weer gehad.

Na de meting woensdag hebben we de spullen ingepakt om even een paar dagen rust te zoeken in ons hutje. Er werd behoorlijk slecht weer voorspeld, maar dat kon me niet schelen, ik wilde er gewoon even tussenuit. Gelukkig viel het reuze mee met het weer, het bleef voornamelijk droog, maar somber. Gisteren de hele dag harde wind, met af en toe wat regen. Echt heel rustig was het niet, want afgelopen vrijdag zijn naast ons hutje twee kavels klaar gemaakt voor het plaatsen van nieuwe hutjes. Dat betekende een hoop herrie. Er heeft een complete kaalslag plaatsgevonden, er zijn tig bomen omgezaagd en in plaats van naar groen, kijken we nu rechtstreeks naar de hutjes die al verderop staan. Beetje jammer. Heel veel vogels zijn hun rust- en nestplekken kwijt geraakt. Zo zonde. Ook de eekhoorntjes zullen in het vervolg een omweg moeten maken om bij onze voederplaatsen te komen. Ik vind het niet leuk, maar er zat vanochtend wel opeens een buizerd op de vrijgemaakte grond. Voor hem is het wel gunstig, want hij heeft nu beter zicht op muizen en ander klein spul. We zullen er wel aan wennen, denk ik. Hoop ik. Morgen gaan we weer naar huis.

Er is nog meer te vertellen, maar dan wordt dit stuk zo lang, dus dat bewaar ik voor een volgende keer.

.

Advertenties