MAAND

.

En dan zijn we zo maar opeens een maand verder. Vraag me nou niet waar die maand is gebleven, want dat weet ik gewoon niet. Er is wel van alles gebeurd, dat dan weer wel. Het trieste nieuws was, dat ik kort na elkaar twee neven ben kwijtgeraakt. De eerste was 68 jaar, een zoon van een broer van mijn vader. Hij is overleden aan een hersentumor. De tweede was de oudste zoon van de jongste broer van mijn moeder. Hij was net 60 jaar geworden, in de bloei van zijn leven. Hij had een totaal verkankerd lichaam, maar wist dat niet. Eind mei ging hij naar de dokter, omdat hij wat kleine, maar toch irritante, klachten had. Twee maanden later was hij dood. Mijn tante heeft dus in korte tijd afscheid moeten nemen van een dochter, haar man en haar oudste zoon. Ze had het afgelopen vrijdag, bij de afscheid ceremonie dan ook erg zwaar. Hij was erg geliefd, mijn neefje, de kerk was compleet vol, er stonden zelfs mensen buiten en ik vond het zeer indrukwekkend. Uit de verhalen die over hem verteld werden heb ik veel over hem geleerd en ik realiseerde me, hoe jammer het is dat neven en nichten in hun volwassen leven hun eigen weg gaan. Zo hoort het natuurlijk ook, maar het onderlinge contact verdwijnt op die manier toch en dat is jammer. Voor mij voelde het als een gemiste kans.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen gebeurd. De verjaardag van kleinzoon was geweldig, de taart heeft hij gegeten zoals het hoort: met zijn handen en zijn hele gezicht. Hij straalde. En wij ook.

Jongste zoon en zijn vriendin genieten in ons hutje, of eigenlijk daarbuiten natuurlijk, van het mooie weer en alles wat de natuur daar te bieden heeft. Hoewel vriendin eigenlijk bang is voor vogels, spoort ze zoon wel aan om alle bakjes op tijd weer te vullen. Dat gaat de goede kant op dus. Ze waren in eerste instantie van plan om uiterlijk donderdag weer naar huis te gaan, maar er komt net een berichtje binnen dat ze zaterdag gaan. Ze hebben groot gelijk, want het is daar gewoon heerlijk.

Om de maand vol te maken kan ik ook nog vertellen dat mijn jongste zusje gisteren 65 jaar mocht worden. We hebben een buitengewoon gezellige dag doorgebracht met schitterend weer en ik heb me prima vermaakt met haar twee kleindochters van 4 en 6 jaar. Zo kon ik mooi wat oefenen voor als Bjorn en ons nog te komen kleinkind straks wat groter zijn. We zijn naar de speeltuin geweest en we hebben gezellig samen gezongen. Dat zingen deden we o.a. tijdens het eten, maar met je mond vol mag je niet zingen, dus werd er gemmmd. Daar werden de nodige gekke gezichten bij getrokken natuurlijk en de kinderen vonden dat prachtig. Stralende snoetjes en dat is precies wat we willen op zo’n dag. Bij oma mag je sowieso al meer dan bij papa en mama en als er dan ook nog eens een bonus oma bijkomt die bereid is gek te doen, ja, dan is het helemaal feest natuurlijk.

Al met al een bijzondere maand.

.

Advertenties

GETROUWD?

.

Jaaaaa, het is gelukt. Oudste zoon is gisteren getrouwd. Of wacht even…nee, hij is niet getrouwd. Of toch wel? Hoe zit dat nou precies?
Tegenwoordig zijn er zo veel verschillende vormen van samenwonen mogelijk, het is voor een normaal mens gewoon niet meer bij te benen. Ik ga ze hier niet allemaal uitleggen, want de helft begrijp ik zelf niet eens, maar zoonlief is dus gisteren getrouwd en toch ook weer niet. Hij en zijn vriendin zijn officieel geregistreerde partners geworden. Dat wil zeggen dat ze getrouwd zijn, maar het wordt niet zo genoemd. De ceremonie op het stadhuis is exact hetzelfde, met alles deropenderan, alleen de benoeming is aangepast. Zoon wil namelijk een trouwerij met alle toeters en bellen die maar mogelijk zijn en daar is geld voor nodig. Heel veel geld. En dat hebben ze nu niet. Er moet natuurlijk in huis veel veranderd worden nu er een baby op komst is en ook dat kost geld. Ze willen echter wel dat de baby zonder allerlei kunstgrepen officieel hun beider kind is en op deze manier is dat mogelijk. Zodra de financiële mogelijkheid er is, kunnen ze het geregistreerd partnerschap om laten zetten in een huwelijk en gaat het uitgebreid gevierd worden.

Op die schitterende dag die het gisteren was, hebben zij dus hun jawoord gegeven. In slechts een klein gezelschap, bestaande uit ouders, broers en een paar vrienden. De ceremonie was eenvoudig, de ambtenaar kwam sympathiek over, maar maakte helaas toch een paar foutjes. Ik mocht één van de getuigen zijn en daarom werd mijn volledige naam ook een paar keer genoemd. Helaas noemde de man steeds een verkeerde naam. Het scheelde maar één letter, maar toch. In een officieel stuk moeten alle namen goed gespeld zijn. Bij de slotwoorden van de ambtenaar kreeg zoonlief opeens een heel andere naam toebedeeld, Peter. Ter verontschuldiging zei de ambtenaar dat hij door het noemen van al die namen een beetje in de war was. De naam Peter kwam echter helemaal nergens voor en ik kwam tot de conclusie dat hij gewoon zijn eigen naam (Pieter) belangrijker vond. Het is echter goed afgelopen. Op mijn verzoek heeft hij mijn naam in alle stukken gecheckt en bood daarna zijn excuses aan, omdat hij gewoon niet goed gelezen had, maar mijn naam was wel goed geschreven. Toch wel een beetje slordig.

Dat mocht de pret verder niet drukken. Zoon en schoondochter zijn zielsgelukkig met elkaar en na de felicitaties zijn we met zijn allen naar hun huis gegaan om een klein feestje te vieren. Het werd een ontzettend warme, maar heel erg leuke dag. De naam Peter kwam nog regelmatig langs, maar gelukkig is zoon een zeer relaxed mens, die daar allerminst moeilijk over doet en vrolijk om de grap meelacht. Er hing een zeer positieve sfeer deze dag en volgens zoon heeft dat er ook toe bijgedragen, dat er bij de vier kinderen, variërend in leeftijd van 11 maanden tot 9 jaar, die de hele dag aanwezig waren geen traan of lelijk woord is gevallen. Waar kom je dat nog tegen?

Lieve zoon en schoondochter, ik wens jullie alle geluk van de wereld en ik hou van jullie.

.

KOFFERTJE

.
Wat hebben we toch een mazzel met dit mooie voorjaar. Mens en dier genieten met volle teugen. Hier in ons hutje is het echt heel mooi, de plantjes lopen al helemaal uit en de vogels zijn al druk bezig met sjansen. Hopelijk blijven ze een beetje in de buurt met hun nest zodat we ook het kleine spul kunnen zien opgroeien. Vanochtend cirkelden er drie schreeuwende roofvogels boven ons hoofd, ook zij verheugen zich op een heleboel jonge vogels. Dat betekent voor hen dat er voldoende voedsel is om hun eigen jongen groot te brengen. Zo zit de natuur nou eenmaal in elkaar. We zien wel hoe het loopt.

Afgelopen maandag kwamen mijn jongste zus en haar man op bezoek. Ze hadden een koffertje bij zich. Het koffertje was van mijn broer. Zus wilde graag samen met mij uitzoeken wat er allemaal inzat. De mannen vertrokken na de lunch naar Drachten, op zoek naar een zwarte ibis. Zus en ik zaten samen in de zon, het koffertje voor ons op tafel.

“Zullen we dan maar?” stelde ik voor. Zus knikte. Ik klikte het koffertje open.

Het eerste wat ik zag, was een stapeltje foto’s. Bovenop lag een foto van een heel jonge vrouw met een baby op haar arm. Mijn moeder met haar eerstgeborene, mijn broer. Ze was best een mooie vrouw, mijn moeder. Ik heb haar nooit gezien als een vrouw, ze was gewoon mijn moeder en zoals zij er uit zag was het goed. Zo hoorde mijn moeder er uit te zien. Voor een kind is het sowieso niet belangrijk hoe zijn/haar moeder eruit ziet. Nu, met deze foto in mijn hand, kon ik met andere ogen kijken. Ze was echt een mooie vrouw.

Er zat natuurlijk nog veel meer in dat koffertje, o.a. heel veel medailles van door hem gelopen wandeltochten. Hij was langeafstand wandelaar en bovendien bestuurslid van de wandelsportbond. We vonden programma- en wandelboekjes. Hij heeft tig keer de Vierdaagse gelopen, zowel in Apeldoorn als in Nijmegen. Er zat een al veertig jaar niet meer geldig spaarbankboekje in. Waarom zou je zoiets bewaren, vraag ik me af. Waarom zou je überhaupt al die rommel bewaren? We hebben precies kunnen zien hoe zijn salaris zich ontwikkelde, want al zijn salarisstrookjes zaten in dat koffertje. Let wel, zijn salaris in de jaren zestig. Het ging van tweeduizend gulden naar negenduizend gulden per jaar. Alles wat in het koffertje zat, op de foto’s na, betrof de zestiger jaren. Dan vraag ik me natuurlijk meteen af, waar zijn de spullen van de jaren zeventig, tachtig en negentig?

Het leukste in dat koffertje was een brief van een verzekeringsbedrijf. Je raadt nooit waar die over ging. Het betrof een aanrijding met de Porsche van de heer Johan Cruyff. Jawel, die. Zus en ik vroegen ons meteen af waarmee die aanrijding dan gebeurd moest zijn. Onze broer had geen rijbewijs en deed vrijwel alles lopend. Hij zal toch niet pardoes tegen die Porsche aangelopen zijn? Jammer, dat daarover niets in die brief stond. We zullen er nooit achter komen, denk ik, het gebeurde namelijk in 1969.

Zou Johan het nog weten?
.

LIEFS EN MEER

.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties bij het overlijden van mijn broer en op de nasleep daarvan. Ik ben niet zo van de termen “liefs” en “lieve groetjes” e.d. maar dit vind ik echt lief en ik ben er heel blij mee. Vandaag zou hij 72 jaar geworden zijn, mijn broer. Hopelijk heeft hij het hierboven een beetje gezellig.

We zijn nog steeds in ons hutje en het afgelopen weekend met zoon en schoondochter is buitengewoon gezellig verlopen. Ondanks de regen. Voor herhaling vatbaar, of, zoals mijn moeder zou zeggen, voornouennoggeris….

Sinds gisteren heb ik nu ook een bureau staan en dat betekent dat al mijn spullen van de tafel zijn verdwenen. Dat oogt toch een stuk minder rommelig. Ik was er dus helemaal klaar voor om een stukje te schrijven. Dat moest zonder problemen lukken, dacht ik. Mijn bureau staat, mijn lapje staat goed gevuld klaar en ik heb er zelfs zin in. En dat is toch ook niet onbelangrijk. Tikken maar dus. Oeps, er ontbreekt een onderdeel, namelijk het internet. Wat we ook proberen, we krijgen geen contact. Beetje jammer weer. Het enige wat lapje roept is: Uw computer heeft geen contact met het internet. Duhhuh, tell me something I don’t know. Maar ja, dat doet ie dan weer niet.

Vanochtend nieuwe ronde, nieuwe kansen, maar eerst moet het hutje aan kant. Echtgenoot zwaait met de stofzuiger en ik zwaai lekker ouderwets met de stofdoek. Ons hutje is niet zo groot, dus we zijn al snel uitgezwaaid. Lapje aan en, oh, grote verrassing, internet ligt al op me te wachten. Mooi, snel aan de slag nu voor het weer verdwijnt.

Het is droog gelukkig en ons vogelrestaurant loopt beter dan ooit. De vaste bezoekerskring, bestaande uit de kool- en de pimpelmeesjes, de specht en het roodborstje, de merels en de boomkruiper, is uitgebreid met de boomklever en groepjes staartmeesjes. Zelfs de zwarte mees is langs geweest. In de bomen aan de overkant van het pad heb ik al tweemaal een roofvogel gezien en hoewel ik die prachtig vind, hoop ik niet dat die onze klantjes weg jaagt. Ons restaurantje zou zomaar failliet kunnen gaan en dat zou toch wel heel erg jammer zijn.

Echtgenoot en ik zijn beiden geboren en opgegroeid in Amsterdam, maar daar krijg je ons echt niet naar terug. Het buitenleven hier past zo veel beter bij ons. Het is rustgevend en voor ons puur genieten.

Vandaag of morgen, afhankelijk van de beschikbaarheid van internet, ga ik ook weer mijn rondje maken langs jullie blogs. Tot gauw. Dus.

.

DEPRESSIE? NEE!

.

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik nog nooit een depressie gehad. Gelukkig. Uiteraard wel af en toe een dip(je), maar dat duurde nooit lang. De hele situatie rond mijn broer had de pretentie me toch langzaam in die richting te sturen. Dat was wel het laatste waar ik op zat te wachten. I needed a break.

Woensdag zijn we vertrokken naar ons hutje en hoewel het weer het vandaag volledig heeft af laten weten, voel ik me hier toch een stuk prettiger dan thuis. De druk van moeten helpen om zijn huis leeg te halen is weg. Echtgenoot heeft ook getracht zich in de financiële situatie van broer te verdiepen, maar daar werd hij niet echt vrolijk van. De deurwaarders stonden, bij wijze van spreken, in rijen van drie opgesteld.

Omdat de spullen in het huis van broer niet bepaald schoon waren, is heel veel zonder pardon in vuilniszakken terecht gekomen. Het is echter heel vervelend en verdrietig om vast te moeten stellen, dat bepaalde mensen daar niet blij mee zijn. Die hebben slechts één gedachte: hebben hebben hebben. Als honden op zoek naar eten, struinen ze weer door vuilniszakken om te zien wat de vorige ruimer heeft weggegooid. Ik vind dat geen fijn idee en had dat ook niet verwacht. We werden zelfs gebeld met de vraag waar een kandelaar was gebleven. Toen echtgenoot doorgaf dat die, in overleg met de toen aanwezigen, in een vuilniszak was verdwenen, werd er eens diep gezucht. Kon ze weer alle vuilniszakken (inmiddels zo’n stuk of honderd) doorzoeken. Ik vind het te triest voor woorden.

Ik ben razend blij dat vanavond zoon en schoondochter komen om het weekend als onze eerste logees hier door te brengen. Het gaat een blij en gelukkig weekend worden. Dat heb ik nodig, want de houding van sommige familieleden zou me alsnog in een depressie kunnen storten. Depressies horen thuis in het weerbeeld, hoewel ik er daar eigenlijk ook niet zo blij mee ben.

.

VREEMD

.

Schrijven over mijn broer vind ik best moeilijk. Sinds de begrafenis van mijn zus, bijna 4 jaar geleden, had ik hem niet meer gezien. Niet omdat we ruzie hadden of zo, maar omdat mijn broer een bijzonder mens was. Was hij in deze tijd geboren, had hij al snel het label autist gekregen. Geen gewone autist, maar een autist met diverse extra’s. Hij had ook nooit alleen mogen wonen, wat nu wel het geval was. Hij was o.a. contactgestoord, zou nooit uit zichzelf contact zoeken en zijn leven bestond uit rituelen. Mijn zus heeft geprobeerd de rol van mijn moeder over te nemen, door afspraken met hem te maken. Maar je kon geen afspraken met hem maken, tenzij je zijn moeder was. En dat was mijn zus niet. Er was dus niemand die tegen hem zei dat hij zijn rommel op moest ruimen, moest gaan douchen en regelmatig schone kleren aantrekken. Die dingen gebeurden dus ook niet.

Eén van zijn vaste gewoontes was eten in een restaurantje bij hem in de straat. Elke dag op dezelfde tijd, dezelfde maaltijd, zittend op dezelfde stoel. Ondanks het feit dat mijn broer er uitzag als een zwerver en ook niet bepaald fris rook, had de restauranteigenaar medelijden met hem. Mijn zus had ooit met de man afgesproken dat hij haar zou bellen als mijn broer een paar dagen niet geweest was. Dat was twee weken geleden dus het geval. De man had hem een aantal dagen niet gezien, was langs zijn adres gereden en zag dat het licht bleef branden. Uiteindelijk heeft hij niet mijn zus, maar de politie gebeld. En, eerlijk is eerlijk, daar werd meteen actie ondernomen. Mijn broer werd gevonden, zittend in zijn stoel. Volgens de schouwarts was hij waarschijnlijk al zo’n dag of vijf dood, maar was hij vredig ingeslapen.

Vorige week ben ik in zijn huis geweest. Ik zal u de details besparen, maar ik ben me rot geschrokken. Er zijn nog wel wat weken nodig om alles opgeruimd en schoon te krijgen. Het vereist een sterke maag en heel veel vuilniszakken en werkhandschoenen.

Afgelopen vrijdag is hij begraven. Het was een sobere dienst. Ik had een stukje over/voor hem geschreven en voorgelezen en dat was best emotioneel. Meer dan ik had verwacht. Ondanks het feit dat ik hem zelden zag, hakt de wetenschap dat ik hem nu nooit meer zal zien, er behoorlijk in. Hij was namelijk een constante factor in mijn leven. Ik zag hem niet, maar wist dat hij er was. Ik weet niet precies hoe ik dat uit moet leggen, maar het voelt gewoon vreemd.

Ik kan alleen maar hopen dat mijn moeder hem boven heeft kunnen opvangen en wegwijs maken, want alleen redt hij het nooit.

.