THE LUCKY ONE

.

Oké, de scan is geweest en de eerste afspraken voor de bestralingen heb ik binnen. Ik begin op 1 maart en ben er dan de hele maand zoet mee. Als alles naar wens verloopt ben ik daarna klaar en mag ik in mei terug naar het ziekenhuis voor een controle. Punt. Meer wil ik niet.

Dat een mens niet altijd iets te willen heeft, blijkt uit het volgende. Min of meer tegelijkertijd met het begin van de heisa rond mijn borst, werd er bij mijn buurvrouw ook iets dergelijks geconstateerd. Maar bij haar was het al een stadium verder en werd het gevondene echt kanker genoemd. Met als gevolg dat zij nu al aan haar derde rit van de chemo zit. Voorlopig is ze daar nog wel even mee bezig, pas daarna wordt besloten over een operatie en bestraling. Voor haar is dit absoluut geen fijne tijd, want haar prachtige dikke haar valt uit en ze voelt zich behoorlijk beroerd van die gore troep die ze binnen krijgt. Bovendien leeft ze toch ook in onzekerheid, want…wat als de chemo niet aanslaat? En mag / kan ze haar borst behouden? Komt haar haar weer net zo mooi terug als het was? Allemaal vragen die nu nog niet met zekerheid kunnen worden beantwoord.

Dan is er nog een buurman aan de andere kant die, eveneens rond die zelfde tijd, werd geconfronteerd met een vrij bijzondere vorm van kanker aan de dunne darm. Ook hij is het komende half jaar bezig met chemo kuren en ook hij leeft in onzekerheid.

Ik kan dus nu wel roepen dat ik niets meer wil, maar ook ik heb niets te willen. Voorlopig is wat mij overkwam een stuk minder erg, dan wat mijn beide buren overkwam. Ik woon precies tussen hen in en voel me min of meer, ja, ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet omschrijven. Schuldig is niet het juiste woord, want ik kan er natuurlijk niets aan doen dat het bij mij redelijk goed uitpakte. Onbehaaglijk is misschien een beter woord, maar van ons drieën voel ik me toch zeker the lucky one.

.

Advertenties