KNETTEREND

.

Zit ik zondagmiddag met oudste aan de telefoon. Hij vertelt van het druilerige sombere weer in Almere en ik vertel van het mooie warme zonnige weer in Drenthe. Het is rond een uur of vijf. Ik heb net gezegd dat echtgenoot denkt dat er regen komt en daarom de schuifpuien van de serre vast heeft dichtgedaan. Zoon gelooft het bijna niet. Opeens horen we een duidelijk gedonder, maar nog steeds geen druppel. We praten nog even verder terwijl het af en toe rommelt in de lucht. Ik wens hem een fijne vakantie, want hij gaat een midweek met vrouw en kinderen weg. De verbinding is nog maar net verbroken als het begint te druppelen. Eerst zachtjes, maar langzamerhand steeds harder. We gaan naar binnen, want het is lastig een gesprek te voeren met het gekletter van de regen op het serredak. Het rommelt en dondert steeds vaker en harder. Opeens….een felle lichtflits, meteen gevolgd door een knetterende donderslag.

“Oef, dat is dichtbij”, zeg ik met toch iets van angst in mijn stem. Ik kan er niets aan doen, ben nou eenmaal bang voor onweer. En hier met die hoge bomen om ons heen, vind ik het helemaal niet fijn.

“Het internet ligt er weer uit”, zegt echtgenoot. Ja, dat snap ik na die harde klap. Waarschijnlijk ingeslagen, die bliksem. We wachten af. Het blijft regenen, ik bedoel, hozen. Het komt echt met bakken uit de lucht. Nou kon de tuin wel wat water gebruiken, maar die hoeveelheid die we nu kregen, vond ik toch een tikkie overdreven. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, hadden we nog steeds geen internet. Oké, morgen maar weer, dacht ik.

Maar de volgende dag was er nog steeds niets. Na een telefoontje met de receptie van het park bleek, dat het hele systeem plat lag, maar er werd hard aan gewerkt. Afwachten maar weer. We hadden gezien dat iets verderop een volle tak van een eik was geknapt en dreigend naar beneden hing. Het zag eruit alsof ie elk moment kon vallen. Er waren wat werklui bezig bij een ander huisje en echtgenoot ging het maar even melden. Eén van hen liep mee en kwam tot de conclusie, dat als die tak op dat moment zou vallen er niets kon gebeuren. Ze hadden eerst een andere zware klus, want de bliksem was die avond ingeslagen in een grote eik bij de parkeerplaats. De eik heeft het niet overleefd en is omgestort. Die moest natuurlijk eerst opgeruimd worden. Daarna zouden ze aan deze boom beginnen. Inmiddels was het twee uur en internet deed nog steeds niets. Navraag leerde dat het al een uur eerder was opgelost. Het enige wat we moesten doen, was de stekker van het kastje er even uit halen, daarna weer terug doen en….jaaa, het werkt weer. Toch handig als je dat weet.

.

Advertenties

LIEFS EN MEER

.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties bij het overlijden van mijn broer en op de nasleep daarvan. Ik ben niet zo van de termen “liefs” en “lieve groetjes” e.d. maar dit vind ik echt lief en ik ben er heel blij mee. Vandaag zou hij 72 jaar geworden zijn, mijn broer. Hopelijk heeft hij het hierboven een beetje gezellig.

We zijn nog steeds in ons hutje en het afgelopen weekend met zoon en schoondochter is buitengewoon gezellig verlopen. Ondanks de regen. Voor herhaling vatbaar, of, zoals mijn moeder zou zeggen, voornouennoggeris….

Sinds gisteren heb ik nu ook een bureau staan en dat betekent dat al mijn spullen van de tafel zijn verdwenen. Dat oogt toch een stuk minder rommelig. Ik was er dus helemaal klaar voor om een stukje te schrijven. Dat moest zonder problemen lukken, dacht ik. Mijn bureau staat, mijn lapje staat goed gevuld klaar en ik heb er zelfs zin in. En dat is toch ook niet onbelangrijk. Tikken maar dus. Oeps, er ontbreekt een onderdeel, namelijk het internet. Wat we ook proberen, we krijgen geen contact. Beetje jammer weer. Het enige wat lapje roept is: Uw computer heeft geen contact met het internet. Duhhuh, tell me something I don’t know. Maar ja, dat doet ie dan weer niet.

Vanochtend nieuwe ronde, nieuwe kansen, maar eerst moet het hutje aan kant. Echtgenoot zwaait met de stofzuiger en ik zwaai lekker ouderwets met de stofdoek. Ons hutje is niet zo groot, dus we zijn al snel uitgezwaaid. Lapje aan en, oh, grote verrassing, internet ligt al op me te wachten. Mooi, snel aan de slag nu voor het weer verdwijnt.

Het is droog gelukkig en ons vogelrestaurant loopt beter dan ooit. De vaste bezoekerskring, bestaande uit de kool- en de pimpelmeesjes, de specht en het roodborstje, de merels en de boomkruiper, is uitgebreid met de boomklever en groepjes staartmeesjes. Zelfs de zwarte mees is langs geweest. In de bomen aan de overkant van het pad heb ik al tweemaal een roofvogel gezien en hoewel ik die prachtig vind, hoop ik niet dat die onze klantjes weg jaagt. Ons restaurantje zou zomaar failliet kunnen gaan en dat zou toch wel heel erg jammer zijn.

Echtgenoot en ik zijn beiden geboren en opgegroeid in Amsterdam, maar daar krijg je ons echt niet naar terug. Het buitenleven hier past zo veel beter bij ons. Het is rustgevend en voor ons puur genieten.

Vandaag of morgen, afhankelijk van de beschikbaarheid van internet, ga ik ook weer mijn rondje maken langs jullie blogs. Tot gauw. Dus.

.