BEZIG

.

Twee jaar geleden was het een spannende dag op 18 oktober, maar die spanning resulteerde in een prachtige dochter voor zoon X en zijn vrouw L. En wij kregen er een prachtige kleindochter bij. Prachtig is ze nog steeds en zal ze in onze ogen ook altijd blijven.

Afgelopen zaterdag werd haar verjaardag gevierd en ze is weer mateloos verwend. Aan de oproep van zoon om iets voor haar te schrijven of tekenen is enthousiast gehoor gegeven. Mijn bijdrage heeft zich tot nu beperkt tot het schrijven van een gedicht voor de tweejarige Zoë, maar ik zeg er meteen bij dat een brief voor de achttienjarige Zoë in de maak is.

Het was heerlijk weer zaterdag en veel gasten waren dan ook in de tuin. Ik was daar ook en zat met kleinzoon Bjorn aan een mini tuintafel. Achter mij lag Zoë languit op de grond, zich totaal niet bekommerend om het schoonhouden van haar kleren.

“Zoë, wat ben je aan het doen?” vroeg ik.

“Ik ben bezig” was het parmantige antwoord.

“Oh, oké, waar ben je mee bezig?”

Ze liet me een minuscuul klein steentje (ja, dat is driedubbel op, maar het was dan ook niet groter dan haar vingertopje) zien en zei “kijk” en begon te graven in de aarde. Graven is natuurlijk een groot woord in dit geval, maar twee tellen later hield ze triomfantelijk een superdun takje van zo’n drie centimeter lang omhoog. Haar gevonden schat. Ze probeerde het rechtop in de grond te duwen, wat niet meteen lukte natuurlijk. Ze gooide het aan de kant met een blik van “nou, dan niet” en ging verder met haar graafwerk. Even later had ze er genoeg van, veegde haar handjes schoon aan haar broek en ging naar binnen. Ze kwam terug met haar mooiste verjaardagcadeau, een step, versierd met afbeeldingen van Woezel en Pip. Vrolijk lachend stepte ze de tuin door.

Nog zestien jaar steppen tot ze achttien is. Ik hoop van harte dat wij erbij mogen zijn als het zover is. Dan zijn echtgenoot en ik allebei zesentachtig jaar. Dat moet haalbaar zijn, toch?

.

Advertenties

RENNER EN MEER

.

WOW! Ben ik even snel. Al na negen dagen weer een nieuw stukje. Goed bezig, hè?

Het gaat goed met Renner, hij is al aardig gewend bij ons en reageert goed op zijn naam. Dat betekent echter niet dat hij ook meteen komt als ie wordt geroepen. Nee, hij blijft op twee meter afstand afwachtend naar je kijken met een blik van: wat wil je van me. Hij vindt het (nog) niet echt fijn om opgepakt te worden en dat vind ik dan weer heel erg jammer. Het is zo lekker om door die zachte vacht te woelen, terwijl hij rustig op je schoot ligt, maar dat wil dus nog niet erg lukken. Terwijl ik hier nu bij mijn lapje zit, ligt hij naast me op de grond, rustig om zich heen kijkend en af en toe plat met de oogjes dicht.

Jongste zoon heeft eindelijk de sleutels van zijn nieuwe huis en is anderhalve week druk bezig geweest met schilderen en vloeren leggen. Het is een prachtig huis geworden al zijn er nog wat dingetjes niet helemaal goed afgeleverd, maar dat komt uiteindelijk vast wel goed. Vandaag vindt de grote verhuizing plaats. Hij is echt super blij. Tien maanden bij je schoonvader wonen, gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Zelfs niet als je goed met elkaar overweg kunt. Maar het fijnst is toch als je samen met je vrouw in je eigen huis kan trekken en daar de komst van je eerste kindje mag afwachten. Nog ruim tweeëneenhalve maand en dan is het zover.

Komende woensdag wordt kleindochter Zoë twee jaar en dat gaan we a.s. zaterdag al vieren. Zoon heeft aan iedereen gevraagd om een soort brief aan haar te schrijven, of een gedichtje. Een tekening maken mag natuurlijk ook, maar dat is zeker niet mijn sterkste punt. Het is de bedoeling dat alle briefjes in een kistje gaan en dat krijgt ze dan als ze achttien wordt. Je kan dus iets doen voor de tweejarige Zoë of iets voor de achttienjarige Zoë. Of beide. Ik zit met verschillende ideetjes in mijn hoofd, moet ze alleen nog op papier zien te krijgen. Dat gaat vast wel lukken. Hoop ik.

.

ALLEEN MAAR LEUK, DUS…

.

“Hi, beetje stil hier, hè?”
“Ja, en?”
“Heb je helemaal niks te vertellen dan?”
“Oh, best wel, maar het meeste is niet leuk, dus…”
“Je kunt toch wel over de leuke dingen vertellen.”
“Dat kan, maar ik heb een beetje lastig brein, dat kan zich maar op één ding tegelijk concentreren en zo lang de niet leuke dingen overheersen wordt het een beetje zeuren en daar heb ik geen zin in…”
“Jeetje, mens, stel je niet zo aan. Ga zitten bij je lapje en schakel dat brein gewoon uit. Waar is je echt?”
“We hebben net koffie gedronken en nu is hij lekker aan het klooien in de tuin.”
“Mooi, dan heb jij de tijd om even wat leuke dingen te vertellen, oké?”
“Ja, maar…”
“Niks geen gemaar. Doen! Nu!”
“Woef! Ik ga al.”
“Good girl, ik lees straks wel wat het geworden is. Doei.”

Leuke dingen dus. Drie maanden geleden vertelde ik dat zoon R en schoondochter N een tweede kindje verwachten. Nog een paar weken en dan is het zo ver. Kleinzoon B was gisteren jarig. Hij is nu drie en hij verheugt zich op een “bloer”. De r na de b is een beetje lastig.

Zoon X en schoondochter L verwachten eveneens een tweede kindje. Kleindochter Z heeft het met haar ruim anderhalf al regelmatig over “bibi”, alleen moet zij nog even wachten tot begin december. Misschien wordt het wel een mooi Sinterklaas cadeautje. Dat zou wel heel bijzonder zijn.

En toen was daar nog een grote verrasing. Zoon L en schoondochter A verwachten hun eerste kindje. Als alles goed gaat komt dat rond de jaarwisseling.

Echtgenoot heeft op de verjaardag van oudste kleinzoon een foto gemaakt van drie zwangere buiken naast elkaar. Is heel leuk geworden en ik zou hem best hier bij willen voegen, maar het lukt me niet om foto’s geplaatst te krijgen. Gebruik maar even eigen fantasie en stel je voor: een toeter, een bol buikje en een licht gewelfde buik.

Drie zwangere schoondochters, hoe mooi is dat! De vierde schoondochter is al moeder van de twee oudste kleinkinderen en voelt zich niet geroepen om een vierde zwangere buik toe te voegen. Toch wel een beetje jammer.

Oudste kleinzoon D is dus 12 geworden en verruilt na de schoolvakantie de basisschool voor de middelbare. Hij heeft Havo/Vwo advies gekregen, dus wij zijn apetrots op hem. We zijn er van overtuigt dat hij het heel goed gaat doen.

Zo, dat is eigenlijk best wel veel leuk nieuws. Het minder leuke nieuws bewaar ik nog maar even. Net zo lang tot ik dat ook leuk kan maken. Dus…

.

UPDATE met HOBBEL

.

Een beetje beduusd begin ik aan dit stukje. Ik kan zomaar meteen in Word terecht. Dank je wel, lieve zoon. Dat is in ieder geval één ding goed geregeld. Nee, vandaag wil ik het niet over mijn oor hebben, dat komt later wel weer. Het is mijn lapje dat me de grootste problemen bezorgt. Of Windows 10, dat kan ook. Dat heeft namelijk al drie keer een poging ondernomen om een update te installeren en dat lukt dus niet. Het eerste gedeelte verloopt prima, gaat keurig tot de 100%. Het tweede gedeelte is blijkbaar lastiger, want daar komt ie niet uit. Halverwege gaat mijn scherm op zwart en draaien de zes puntjes eindeloos rondjes. En verder gebeurt er niets. Omdat er bij het begin van het update verhaal stond dat het wel even kon duren, ging ik er de eerste keer nog van uit dat het zo hoorde. Hoe naïef kan een mens zijn? Na anderhalf uur had ik er schoon genoeg van. Dit kon niet normaal zijn, dus heb ik lapje uitgedrukt. Dat moest wel, want er werd op geen enkele toets gereageerd. Later weer aangezet en toen begon hij met het herstellen van mijn oude Windows programma. Daarna kon ik lapje weer gebruiken.

De tweede poging ging op precies dezelfde manier, halverwege het tweede deel ging het scherm weer op zwart en draaiden de puntjes hun rondjes. De derde poging was nog geen week later en verliep exact hetzelfde. Daarna heb ik zoon gebeld. Help, hoe kan dit en wat kan ik er aan doen? Ik had de mazzel dat hij thuis was doordat hij begin vorige week aan zijn elleboog is geopereerd. Vrijdagmiddag zijn we dus naar hem toe gegaan. Mooie gelegenheid om ook kleindochter weer even te kunnen knuffelen. Zoon is dus aan het stoeien geweest met lapje, geen idee wat hij allemaal heeft gedaan, maar in ieder geval kan ik weer zonder problemen in Word komen. Gisteren echter ondernam Windows 10 een vierde poging om zijn updates geïnstalleerd te krijgen. Wederom zonder succes. Ik weet niet of het aan mijn lapje ligt of dat er een grote hobbel in de updates van Windows 10 zit, het is in ieder geval knap lastig.

Herkent iemand iets in dit verhaal? En nog belangrijker: weet iemand een oplossing? Bij voorbaat mijn hartelijke dank.

.

OPROEP

.

Nee nee, niet meteen roepen: Wat fijn dat je nu al een oproep uit Utrecht hebt.

Die oproep is er namelijk nog steeds niet. Ik wacht nu al drie weken. Ik vermoed dat ze daar geen idee hebben wat “enige spoed” betekent. Vorige week beloofde mijn KNO arts hier in het dorp, dat ze er achteraan zou gaan. Intussen vond ze dat ik weer een antibioticum kuur nodig had. Geen gewone van een dag of zeven of tien, maar één van zes weken! Natuurlijk, dokter, ik slik wel en ik ga gewoon genieten van alle bijwerkingen.

Langzaamaan begin ik echt gek te worden. Af en toe staat mijn oor open, maar ook dan raast het geluid van een snelweg gewoon door. Afgelopen zaterdag was mijn kleine broertje jarig, hij werd 64. Van tevoren stuurde ik hem een berichtje met felicitaties en de vraag of zijn huis vol zat. Dat was niet het geval, dus gingen we naar hem toe. Een half uurtje ging het goed en was het heel gezellig. Daarna kwamen mijn twee zussen en een zwager. Dat maakte het al een stuk moeilijker om een gesprek te voeren of te volgen. Toen wederom de bel ging en nog meer mensen binnen kwamen, hebben echtgenoot en ik snel gedag gezegd en zijn op huis aan gegaan. Het is toch te gek voor woorden, dat ik niet eens leuk bij een drukke verjaardag kan zijn. Volgende week wordt onze kleindochter één jaar en ik zou daar oh zo graag bij zijn, maar ik vrees met grote vreze. Dan zit ik trouwens al drie maanden met een ontstoken oor, waarvan tot nu toe elke arts, huis- of KNO, gezegd heeft dat het wel goed komt.

Grote vraag is: wanneer???

UITGEVLOERD

.

We hebben een heerlijk druk lang weekend achter de rug. Het begon al op vrijdag met het doen van de boodschappen. We zouden op zondag de verjaardag van echtgenoot vieren, dus moesten we ook denken aan allerlei lekkere hapjes. Dat is aardig gelukt, mag ik wel zeggen. Volgens mij hadden we genoeg voor een weeshuis. Omdat we heel erg veel in ons hutje zijn geweest het afgelopen jaar, is het bijhouden van ons echte huis er een tikkeltje bij ingeschoten. Als je dan een huis vol verwacht, wil je natuurlijk dat alles er ook netjes uitziet. Ken je dat? Het werd dus niet een kwestie van even snel alles afstoffen en wat rommel weggooien, maar het werd min of meer een grote schoonmaak. Het resultaat was wel dat we weer konden zien wie er op de foto’s staan. De foto’s die staan uitgestald op het dressoir. Ja, wij hebben nog een ouderwets dressoir. We hebben dus echt hard gewerkt de hele zaterdag en ’s avonds hingen we compleet uitgevloerd op de bank. Maar het zag er weer goed uit.

Zondag vierden we dus de verjaardag van echtgenoot, die eigenlijk op maandag jarig was. Hij is 69 geworden. Alle jongens waren er met vrouw en kleinkinderen. Dan hebben we al meteen een huis vol, 14 personen. Mijn zus kwam met twee zwagers. Nee, zij heeft slechts één echtgenoot, maar de andere zwager is de weduwnaar van mijn in 2007 overleden zusje. Ze wonen dicht bij elkaar in Amsterdam, dus hij rijdt altijd met zus en zwager mee. Het werd een buitengewoon gezellige drukte. Toen ’s avonds iedereen weer naar huis was, zaten wij wederom uitgevloerd op de bank.

Het weekend was nog niet voorbij, want op maandag kwamen mijn jongste zusje en zwager. Zij waren zondag verhinderd, omdat hun schoondochter die dag haar verjaardag vierde. Mijn zusje had gezegd dat ze het zo jammer vond er zondag niet bij te kunnen zijn, ze wilde zo graag onze nieuwe kleindochter zien. Toen schoondochter dat hoorde, bood ze onmiddellijk aan om maandag langs te komen, tussen de voedingen door. Superleuk! Uiteraard heb ik niets tegen zusje gezegd. Het moest wel een verrassing blijven. Zusje had drie cadeautjes meegenomen, één voor echtgenoot, één voor mij voor als de kleine meid bij ons zou zijn en één voor de baby zelf. Dat laatste cadeautje had ik op tafel gelegd, zeggende dat ik dat wel de eerstvolgende keer zou geven. Het gezicht van zusje was prachtig, toen tot haar doordrong wie er ‘s middags opeens binnen kwam. Ook deze dag was dus zeer geslaagd. En ’s avonds? Precies.

Na een redelijk rustige dinsdag heb ik vandaag een echte rustdag. Ik hoef niks, geen boodschappen, geen was, helemaal niks. Echtgenoot mag echter wel weer aan de slag. Als het goed is wordt er straks haardhout gebracht en dat moet natuurlijk wel in de opslag terecht komen. Hoewel ik bereid ben in kabouters te geloven, heb ik nooit daadwerkelijk iets van hun bestaan gemerkt. Ik vermoed trouwens dat die blokken hout voor die kleine kabouters een beetje te zwaar zijn. Het opstapelen wordt dus mannenwerk. En vanavond? Precies, maar dan alleen echtgenoot. Denk ik. Hoewel…van een hele dag niets doen kun je ook best heel moe worden. Toch?

.