GEZOND

.

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Wie zit daar nou op te wachten? Ik niet en ook echtgenoot niet. Ik ken wel een paar mensen die het heerlijk vinden en vaak al bij de eerste dunne laag sneeuw naar buiten rennen om sneeuwballen te gooien. Ik snap dat niet, want sneeuw betekent koud en koud is onbehaaglijk en daar houd ik dus niet van. Geef mij maar voorjaar en zomer, graadje of 23 en ik ben helemaal happy. Maar nu moeten we het dus doen met sneeuw. Het vervelende is, dat sneeuw geen sneeuw blijft, maar verandert in een smerige blubber. Jak, jak en nog eens jak.

Over tien dagen hebben we de kortste dag en in principe worden de dagen daarna weer langer al merk je daar in het begin niet veel van. Pas in Januari krijg je af en toe het idee dat het iets langer licht blijft. Maar eerst krijgen we nog Kerst en Oud en Nieuw. En de geboorte van een kindje. Ons zevende kleinkind is bijna klaar om geboren te worden en dat maakt deze tijd extra spannend. Zullen zoon L en schoondochter A bij de kerstbrunch aanwezig kunnen zijn? Of zitten we dan met z’n allen in het ziekenhuis? Of moeten we nog een week langer wachten, moeten we eerst roepen: Duurt lang! Wie het weet mag het zeggen.

Afgelopen woensdag heb ik weer controle mammo’s gehad en eerlijk gezegd, ik was er niet gerust op. Een maand geleden kreeg ik al een brief dat de afspraak met de arts een week later zou zijn dan gepland. Dat betekent dat ik pas volgende week hoor dat alles in orde is. Ik mag toch aannemen dat er bij een fout beeld op de foto’s eerder contact opgenomen zal worden. Ik wil deze week dus absoluut niets horen van uit het ziekenhuis. Een gezonde Kerst, dat is wat ik wens. Meer heb ik niet nodig. Of wacht, een gezond kleinkind zou ook heel fijn zijn.

.

Advertenties

KNOPJE

.

Ho. stop! Niet zo snel alstublieft. Weet iemand waar zich dat ene speciale knopje bevindt? Ik zou er graag even op drukken. Extra tijd is zeer welkom, want ik heb nu het idee dat de tijd verstrijkt zonder dat ik er erg in heb of grip op krijg. Ligt dat aan mij of aan de leeftijd? Echt, hoe ouder ik word hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Zitten er eigenlijk versnellingen op de tijd en zo ja, hoeveel? Ik houd helemaal niet van snel, doe alles liever op mijne dooie gemak, maar zelfs dan vliegt de tijd door mijn vingers. Ik wil dat knopje. Stop de tijd.

Afgelopen zondag was mijn oudste kind jarig, hij is 46 jaar nu. Het is verdorie alsof ik hem gisteren voor het eerst in mijn armen hield. Waar zijn die zes en veertig jaren gebleven? Ik wil ze terug zien en dan in slow motion graag, zodat ik goed kan bekijken wat er in die tijd allemaal gebeurd is. Ik noem hem ook nog steeds kind, ook al is hij inmiddels uitgegroeid tot een man. Als hij belt, of één van mijn andere kinderen, neem ik altijd op met: “Hé, dag kind”. Want dat blijft ie hè, je kind. Mijn kind. Mijn zoon, die binnenkort voor het eerst vader wordt, daar heel laconiek over doet, maar het vanbinnen toch ook heel spannend vindt. Gelukkig verloopt de zwangerschap tot nog toe geheel naar wens. Schoondochter is prachtig zwanger en bijna 34 weken onderweg. Even geduld nog, maar ook die laatste weken zullen zomaar opeens voorbij zijn en dan….hebben zoon en schoondochter onrustige nachten en mogen wij genieten van ons vierde kleinkind.

Ik ben slecht in wachten. Wachten duurt altijd zo lang. En toch gaat de tijd snel. Veel te snel. Ik zoek nog even door, dat knopje moet toch ergens zijn?

.

KOOL

.

Kom op, spoor ik mezelf geluidloos aan, je hebt het beloofd, dus moet je het ook doen.

“Ik heb helemaal niets beloofd”, zeg ik hardop, “ik heb gezegd dat ik MISSCHIEN weer een stukje zou schrijven. Misschien, dat is niet hetzelfde als beloofd.”

Oké, maar je wilde het eigenlijk toch al doen, volgens mij, dus….waarom steeds weer uitstellen?

“Ja, nou, dat weet ik ook niet precies hoor. Als ik ’s morgens lapje heb aangezet, doe ik alleen kijken of er mail is en lees ik het nieuws, daarna gaat hij meteen weer uit. Ik denk dat ik gewoon niets te melden heb.”

Niets? Helemaal niets? Daar geloof ik geen barst van. Je zou nu al ik weet niet hoeveel blaadjes kunnen vullen over je kleinzoon of over het verschil in thuis zijn of in je hutje. Dat trouwens ook als thuis voelt. Hoe zei je dat ook al weer? “Home away from home”, ja, dat was het. Er zijn genoeg dingen waar je over kunt schrijven, zelfs het Nederlandse weer is altijd een dankbaar onderwerp. Je hebt nu even het rijk alleen, niemand die je stoort, dus geen smoesjes meer.

Hier zit ik dan. In ons hutje, de zon schijnt regelmatig, maar wordt om de haverklap gestoord door grote grijze en witte wolken. Als je naar de lucht kijkt, lijken die wolken best snel langs te drijven, maar zodra ze voor de zon hangen, verdwijnt al die snelheid. Beetje jammer. Er is de laatste tijd gigantisch veel regen gevallen, genoeg voor een jaar, denk ik. De grond is zo verzadigd, dat elk klein buitje meteen enorme plassen oplevert. Zo, genoeg over het weer.

Onze kleinzoon groeit als kool. Waarom zeggen we dat eigenlijk? Groeit kool zo hard, vraag ik me nu opeens af. Hm, moet ik me toch eens in verdiepen. Hij probeert nu al hele gesprekken met je aan te gaan en kan zomaar van het ene op het andere moment in huilen uitbarsten. Dat duurt nooit langer dan een minuut en ik vermoed dat hij af en toe krampjes heeft. Grappig eigenlijk, bij een baby spreek je over krampjes, bij volwassenen heet het gewoon kramp. Elk mens weet hoe het voelt en begrijpt zonder problemen dat zoiets voor een baby heel pijnlijk kan zijn. Hij heeft inmiddels al bijna twee keer zijn geboortegewicht bereikt. Als hij in dit tempo door groeit, hebben we straks een reuzen kleinkind. Dan spreken we natuurlijk niet meer over een klein-, maar over een grootkind. Gelukkig werkt het niet zo.

We zijn tegenwoordig vaker in ons hutje dan in ons huis en dat bevalt prima. Waarschijnlijk wordt dat in de winter iets anders, hoewel het me prachtig lijkt om hier te zijn als alles bedekt is met een dik pak sneeuw. En dat zeg ik, die een ontzettende hekel heeft aan de winter en de kou en alle narigheid die dat met zich meebrengt. Ik hoef het ook niet te voelen, ik wil het alleen maar zien. Als ik het eenmaal gezien en bewonderd heb, mag de sneeuw weer als sneeuw voor de zon verdwijnen. Moet de zon wel komen natuurlijk.

.