ENERVEREND

.

Dertien jaar geleden begonnen zoon R en zijn (toen nog) vriendin N aan een jaar backpacken in Australië. Het was een bijzonder jaar waarin ze met heel veel nieuwe dingen in aanraking kwamen en heel veel nieuwe mensen hebben ontmoet. Zoon is heel makkelijk in de omgang en praat met iedereen die met hem wil praten. N was altijd iets terughoudender, maar dat is in de loop der jaren aardig bijgetrokken. Ze hebben tijdens hun reis o.a. kennis gemaakt met een paar jongens uit België. Ze hebben samen opgetrokken in dat vreemde, voor hen nieuw te ontdekken land. Ze werden vrienden. Deze vriendschap bestaat nog steeds en afgelopen weekend was er een feestje in België waar zowel R als N graag naar toe wilden en wat doe je dan? Je vraagt je ouders om een weekend op de kinderen te passen. Natuurlijk zeggen die ouders dan ja, want wat is er leuker dan een weekend samen met de kleinkinderen? Wel, na afgelopen weekend kan ik best wel iets bedenken.

Hoezo dat, vraag jij je natuurlijk af en dat snap ik, maar ik zal het uitleggen. Het begon al zaterdagochtend met een berichtje dat Mats, inmiddels tien maanden, niet erg lekker was. Hij had koorts, maar ze wisten niet waar hij last van had, misschien gewoon de tandjes. Oké, we zien wel hoe het gaat. N twijfelde hevig, moest ze thuis blijven of zou ze toch gaan? Zo’n anderhalf uur later dan gepland vertrokken ze toch.

Mats was huilerig en zat echt niet lekker in zijn vel, dus veel op schoot. In dit geval meer bij mij dan bij echtgenoot. Hij is het eerste kleinkind dat niet naar zijn opa trekt, een geheel nieuwe ervaring. Maar Mats is behoorlijk stevig met zijn 10 maanden en mijn armen zijn niet echt in staat om hem lang te tillen, bovendien is hij nogal beweeglijk. Dus krijsen als hij bij opa terecht kwam en ik even uit beeld verdween om zijn fles te maken. Slapen werd een ramp, het was huilen, huilen en nog een beetje meer huilen. Troosten werkte wel, maar als ik hem weer neerlegde begon hij opnieuw. Gelukkig is Bjorn een heel goede slaper en is hij niet één keer wakker geworden van zijn kleine broertje. Nee, Bjorn kwam om half twee om te plassen. Wij waren pas half in slaap, want Mats was nog maar net een half uurtje stil. Maar goed, Bjorn laten plassen en weer naar bed gebracht. Hij slaapt meteen. Nu wij nog. Af en toe klinkt een zacht gejengel, maar uiteindelijk vallen wij ook in slaap. Tot kwart voor vijf. Mats is wakker en begint meteen te huilen, niet zachtjes, maar voluit. We halen hem uit zijn bedje en leggen hem bij ons in bed. Hij zakt weer weg en wij doezelen een beetje. Echt slapen lukt niet meer. Om kwart voor zes ga ik uit bed, echtgenoot blijft bij Mats. Hij komt een half uur later met Mats op zijn arm. Ik maak meteen een fles klaar. Terwijl echtgenoot Mats de fles geeft, horen we geluiden boven. Bjorn is wakker. Ik ga naar boven en zie mijn grote, bijna vierjarige kleinzoon aangekleed op de grond zitten, bezig zijn sandalen aan te doen. Hij heeft zelf kleren uit de kast gepakt en kijkt me stralend aan. Stoer joch! Samen gaan we naar beneden.

N had gezegd dat Mats na zijn ochtendfles graag nog een uur of twee slaapt. Goed plan. Het lukt vandaag alleen niet echt. Om een uur of negen geef ik hem een fruithapje en hij lijkt iets vrolijker. Eventjes. De ochtend sleept zich echt voorbij, met een huilende baby en een grote kleinzoon die ook echt wel aandacht wil. Om twaalf uur maak ik eerst een broodje voor Mats en Bjorn. Mats heeft niet echt zin, maar Bjorn eet achter elkaar twee boterhammen en drinkt een glas melk. Dan maak ik nog een fles voor Mats, geef hem daarna nog een schone luier en breng hem weer naar bed. En na een heel kort gejengel is hij stil. En hij blijft stil. Yes! Eindelijk. Hij slaapt nog steeds als R en N thuiskomen om kwart over drie.

Ons weekend was dus nogal enerverend en bovenal zeer vermoeiend, niet zoals wij het ons hadden voorgesteld. Maar hé, R en N hebben genoten van hun weekend en dat was tenslotte de bedoeling.

.

Advertenties

OVER EN UIT

.

Nog ruim twaalf uur en dan is het jaar 2017 achter de rug. Afgelopen. Voorbij. Oud nieuws. Over en uit. Terugkijken kan leuk zijn, maar vooruitkijken lijkt me leuker. Wat staat ons komend jaar te wachten? Niemand kan dat met zekerheid zeggen, gelukkig. Zelf kijk ik enorm uit naar de ontwikkeling van de nieuwe kleinkinderen en de komst van het nieuwste kleinkind, dat nu echt elke dag zou kunnen komen. Voorlopig is de buik van mama nog heerlijk warm en veilig. Van die grote buitenwereld moet je dat nog maar afwachten. Nieuw leven, ik blijf het iedere keer weer een bijzondere ervaring vinden. Mijn zoons, die gisteren nog kleine kinderen waren, zijn nu opeens zelf vader. De snelheid van het leven is niet te bevatten. Ik hoop van harte dat alle jonge ouders de tijd nemen om van hun kinderen te genieten en niet uitsluitend bezig zijn met carrières e.d.

Er zijn in logland zo links en rechts aardig wat vervelende gezondheidstoestanden voorgekomen in het afgelopen jaar. Ook bij mij, al ben ik er dit jaar niet al te diep op ingegaan. Het komende jaar wil ik doktersbezoek uitsluitend afleggen voor de nodige controles, niet voor nieuwe ongemakken, maar zoals gezegd: niemand weet wat er staat te gebeuren. In ieder geval hoop ik dat alle mensen die het afgelopen jaar problemen hadden, het komende jaar een stuk gezonder mogen doorbrengen.

Echtgenoot en ik gaan het nieuwe jaar verwelkomen bij zoon R en schoondochter N. We blijven slapen zodat echtgenoot een lekker glaasje whiskey kan drinken. Zelf drink ik niet, maar rijden kan ik ook niet, dus… Ik ben benieuwd hoe Bjorn en Mats (en natuurlijk ook Renner) op het vuurwerkgeweld zullen reageren. Voorlopig lijkt het er op dat Renner niet echt bang is en dat is een hele verademing na onze angstige hond Bindi.

Rest mij nog u allen een heerlijke avond en een relaxed begin van het nieuwe jaar te wensen. Moge 2018 u alles brengen wat u er van verwacht.

.

OPPASSEN, UPDATE EN ANDERE ZAKEN

.

We hebben weer een drukke week achter de rug. Afgelopen woensdag mochten we onverwacht een paar uur op onze kleindochter passen. Zoon X en schoondochter waren een beetje bang dat ze lastig zou zijn, maar daar hebben wij niets van gemerkt. Ligt ze bij het verschonen door schoondochter geen seconde stil, ik had geen enkel probleem, zei gewoon dat ze rustig moest blijven liggen tot ik klaar was. Eigenlijk wilde ik haar even een uurtje in bed leggen, want ze was duidelijk erg moe, maar ze zette een keel op toen ik die beweging maakte. Oké, zei ik, dat gevecht voer je straks dan maar met je moeder. Al met al was het super leuk en wij houden ons aanbevolen voor een volgende keer.

Voor we op gingen passen moest ik eerst naar het zieken huis voor mijn lang verwachte gehoortest. De dokter had in eerste instantie gezegd dat die test wel een uurtje kon duren. De eigenlijke afspraak was op 19 januari, maar nadat we daar toen een half uur hadden zitten wachten, de baliemevrouw zei dat de test een half uur zou duren en ik daarna nog naar de dokter moest en ik kort daarna naar de borstenmevrouw moest, hebben we alsnog een nieuwe afspraak gemaakt. En die was dus woensdag. De test duurde slechts een kwartier! Het wachten op de dokter echter bijna drie kwartier. Maar de uitslag was goed. Volgens de dokter heb ik het gehoor van een veertigjarige. Wow, dat is in ieder geval heel mooi. Nu de rest van mijn lijf nog, want dat neigt echt meer naar een tachtigjarige.

Vrijdag vroeg zoon R of we gezellig langs kwamen en bleven eten. Ja, natuurlijk doen we dat, kunnen we mooi weer even met kleinzoon spelen. Twee kleinkinderen in drie dagen tijd zien is helemaal geweldig. Dat thuis de was zich opstapelde en ik verder nergens aan toe kwam, kon me echt niks schelen. Er komen nog genoeg dagen om huishoudelijk werk te verrichten. Kinderen en kleinkinderen zijn een stuk belangrijker dan een stapel wasgoed.

Dan even iets heel anders. Bij sommige blogs is het lastig, of soms zelfs onmogelijk, om te reageren. De stukjes lezen is geen probleem, maar als ik op reageren druk, zegt lapje regelmatig hoewel niet altijd, dat ie de pagina niet kan vinden. Of ik krijg lastige puzzeltjes voorgeschoteld, waardoor ik, na twee mislukte pogingen die op te lossen, de hele reactie maar laat lopen. Andere keren verdwijnt mijn reactie helemaal zodra ik op publiceren druk. Waarschijnlijk zweeft ie dan ergens in cyber space, of hij komt in de spam terecht. Als je daar niet regelmatig kijkt dan zie je dat niet natuurlijk. Eerlijk gezegd, kijk ik zelf ook niet zo vaak of er misschien iets bij de spam terecht is gekomen. Ik ga proberen mijn leven op dat gebied te verbeteren en regelmatig even te checken. Doen jullie dat dan ook?

.

PAASTIJD

.

Tweede Paasdag alweer. Wat gaat de tijd toch snel, zelfs als het allemaal niet zo lekker loopt. Gelukkig hoef ik nog maar twee bestralingen te ondergaan, daarna gaan we verder in het tia circuit. Een mens moet wat hè. Jammer genoeg moet ik morgen proberen om de afspraak voor de MRI te verzetten i.v.m. een crematie. Ook zoiets waar een mens niet op zit te wachten. Soms krijg je het idee dat alles tegelijk op je pad komt en als het nou nog leuke dingen waren, was er niets aan de hand, maar helaas.

In ieder geval hebben we een heerlijke eerste Paasdag achter de rug met een uitgebreide paasbrunch bij oudste zoon. Bijkletsen over alleen maar leuke dingen, lekker eten en ontspannen. Maar vooral genieten van onze kleindochter, een eersteklas lachebekje. Ze groeit als kool, hoewel ik dat een rare uitdrukking blijf vinden.

Nadat we thuis kwamen, hebben we allebei even een dutje gedaan. (ja, we worden een dagje ouder, nietwaar, dan heb je dat af en toe gewoon nodig) Ik had amper mijn ogen open toen derde zoon met vrouw en kleinzoon voor de deur stond. Kleinzoon wordt in juli al weer twee en is inmiddels iets beweeglijker dan kleindochter. Echtgenoot lag dus regelmatig over de grond te rollen of was met de bal aan het spelen. Ja, natuurlijk mocht kleinzoon meedoen. Prachtig vond ie het. Zowel echtgenoot als kleinzoon. Echtgenoot stond vanochtend wel op met spierpijn, maar dat heeft hij er graag voor over.

Ik heb het van tevoren niet gezegd, maar ik hoop dat iedereen een heerlijke paastijd heeft of heeft gehad.

.