DUURT LANG!!!

.

Iedereen ging er van uit dat de baby eerder zou komen dan de officiële datum. De eerste kwam ten slotte ook twee weken te vroeg. Maar helaas. Deze baby had zijn eigen idee van op tijd komen. Al weken werd er van alle kanten geroepen: duurt lang! Maar niets hielp. Hij besloot na 40 weken en één dag de buik van zijn moeder te verlaten en wel in zo’n hoog tempo dat het geplande nachtje slapen van kleinzoon Bjorn niet doorging. Ergens heel erg jammer, maar we waren uiteraard heel blij dat het zo voorspoedig verliep. Om kwart voor vier ‘s middags belde zoon om te vertellen dat hij op weg was naar huis, omdat de vliezen waren gebroken. Bij thuiskomst zou hij nogmaals bellen als hij precies wist hoe het er voor stond. Dat werd snel duidelijk. Hij zou een tas klaarmaken voor Bjorn en wilden wij hem dan van de dagopvang halen? Ja natuurlijk wilden wij dat. Het mooie was dat hij dan bij ons zou logeren tot de baby was gearriveerd, waarna wij hem meteen weer naar huis zouden brengen. Goed plan…vonden wij. Onderweg van Almere naar Lelystad hebben we gegeten bij wegrestaurant Hajé. We waren nog geen kwartier thuis, toen zoonlief belde met de mededeling dat de baby er al was en we mochten meteen met Bjorn naar het ziekenhuis komen. Eén klein probleempje. Bjorn wilde niet mee, hij was nog maar net bij opa en oma en vond dat te leuk om meteen weer weg te gaan. De belofte dat hij zijn nieuwe broertje mocht zien en weer naar papa en mama mocht, kon hem niet verleiden. Ha, maar echtgenoot heeft dan altijd nog een trucje achter de hand.

“Bjorn, ga je weer mee, rijden in de auto van opa? Dan mag jij de deur open doen.”

En dat laatste werkt altijd. Er komt namelijk geen sleutel aan te pas en dat vindt hij echt magisch.

Bjorn was zwaar onder de indruk van zijn nieuwe broertje en toen ook nog de andere opa en oma arriveerden in het ziekenhuis, was het feest compleet. Om kwart over tien waren zoon R en schoondochter N met de baby weer thuis. Wij hadden nog even snel wat boodschappen gedaan, want schoondochter wilde graag pizza. Geen probleem, maar heb je ’s avonds om kwart voor tien wel eens boodschappen gedaan? Wij nu dus wel en we waren stom verbaasd hoe druk het nog in die winkel was. Maar de pizza stond keurig op tijd in de oven. Nadat ook de kraamzorg was gearriveerd zijn wij naar huis gegaan, klaar voor een welverdiende nachtrust.

Hij is geboren op 3 augustus 2017, om 18.21uur. Zijn naam is Mats Benjamin.

Pas over krap vier maanden roepen we misschien weer: Duurt lang!!!

.

Advertenties

ALLEEN MAAR LEUK, DUS…

.

“Hi, beetje stil hier, hè?”
“Ja, en?”
“Heb je helemaal niks te vertellen dan?”
“Oh, best wel, maar het meeste is niet leuk, dus…”
“Je kunt toch wel over de leuke dingen vertellen.”
“Dat kan, maar ik heb een beetje lastig brein, dat kan zich maar op één ding tegelijk concentreren en zo lang de niet leuke dingen overheersen wordt het een beetje zeuren en daar heb ik geen zin in…”
“Jeetje, mens, stel je niet zo aan. Ga zitten bij je lapje en schakel dat brein gewoon uit. Waar is je echt?”
“We hebben net koffie gedronken en nu is hij lekker aan het klooien in de tuin.”
“Mooi, dan heb jij de tijd om even wat leuke dingen te vertellen, oké?”
“Ja, maar…”
“Niks geen gemaar. Doen! Nu!”
“Woef! Ik ga al.”
“Good girl, ik lees straks wel wat het geworden is. Doei.”

Leuke dingen dus. Drie maanden geleden vertelde ik dat zoon R en schoondochter N een tweede kindje verwachten. Nog een paar weken en dan is het zo ver. Kleinzoon B was gisteren jarig. Hij is nu drie en hij verheugt zich op een “bloer”. De r na de b is een beetje lastig.

Zoon X en schoondochter L verwachten eveneens een tweede kindje. Kleindochter Z heeft het met haar ruim anderhalf al regelmatig over “bibi”, alleen moet zij nog even wachten tot begin december. Misschien wordt het wel een mooi Sinterklaas cadeautje. Dat zou wel heel bijzonder zijn.

En toen was daar nog een grote verrasing. Zoon L en schoondochter A verwachten hun eerste kindje. Als alles goed gaat komt dat rond de jaarwisseling.

Echtgenoot heeft op de verjaardag van oudste kleinzoon een foto gemaakt van drie zwangere buiken naast elkaar. Is heel leuk geworden en ik zou hem best hier bij willen voegen, maar het lukt me niet om foto’s geplaatst te krijgen. Gebruik maar even eigen fantasie en stel je voor: een toeter, een bol buikje en een licht gewelfde buik.

Drie zwangere schoondochters, hoe mooi is dat! De vierde schoondochter is al moeder van de twee oudste kleinkinderen en voelt zich niet geroepen om een vierde zwangere buik toe te voegen. Toch wel een beetje jammer.

Oudste kleinzoon D is dus 12 geworden en verruilt na de schoolvakantie de basisschool voor de middelbare. Hij heeft Havo/Vwo advies gekregen, dus wij zijn apetrots op hem. We zijn er van overtuigt dat hij het heel goed gaat doen.

Zo, dat is eigenlijk best wel veel leuk nieuws. Het minder leuke nieuws bewaar ik nog maar even. Net zo lang tot ik dat ook leuk kan maken. Dus…

.

GELUK

.

Er staat een aantal nare berichten over ziekte op diverse logs. Gelukkig krijgen de schrijvers daarvan een heleboel steun uit hun eigen omgeving, maar ook uit de logwereld. En dat, lieve mensen, vind ik wonderbaarlijk mooi. Het afgelopen jaar heb ik het zelf ook meegemaakt en geloof me, het doet een mens goed om te lezen hoe iedereen met je mee leeft en aan je denkt. Ik wens hier de betrokkenen dan ook heel veel sterkte de komende tijd.

Tussen nare berichten passen op z’n tijd ook mooie berichten, dus….zal ik eens iets leuks vertellen? Vooruit dan.

Echtgenoot en ik mogen over een paar maanden ons vijfde kleinkind verwelkomen. Zoon R en schoondochter N verwachten hun tweede kindje. Niet alleen zij zelf, maar ook wij zijn daar super blij mee. Alles gaat gelukkig goed, N is inmiddels over de helft en draagt met trots haar buikje. Kleinzoon weet inmiddels dat er een baby in de buik van mama zit, maar begrijpen doet hij het natuurlijk nog niet. We hebben wel weer een heel fijne oppasdag met hem gehad vorige week vrijdag. We zijn met hem naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Prachtig weer en een baby olifantje, wat wil een mens nog meer? Oh ja, het dinobos. We waren al drie en een half uur in de dierentuin, toen kleinzoon aangaf naar de bruine auto van opa te willen. Hij was moe. Niet gek als je bedenkt dat hij al die tijd heeft gelopen, hij wilde niet in het karretje zitten. Voor we naar buiten gingen, dook ik nog even de winkel in. De speelgoed dino’s sprongen me tegemoet. Oeps. Op de één of andere duistere manier hadden we het dinobos compleet gemist. Jammer, maar dat doen we dan de volgende keer. We waren nog geen vijf minuten op de terugweg of hij sliep. De door hem in de winkel uitgezochte olifant (nee, geen dino) stevig in zijn armen geklemd. Heerlijk om naar te kijken.

Geluk ligt vaak voor het grijpen.

.

OEDEEM, VERJAARDAGEN EN MEER

.

Terwijl op tv twee mannen zich helemaal in het zweet rennen om de finale te bereiken bij de Australian Open in Melbourne, kruip ik even voor mijn lapje. Januari is al weer bijna voorbij en ik heb het razend druk gehad met van alles en nog wat, o.a. de nodige verjaardagen en twee maal in de week naar de borstenmevrouw. Daar gaat best veel tijd in zitten. Wie de borstenmevrouw is? Oh, dat is een fysiotherapeute die gespecialiseerd is in oedeemmassage. Sinds december word ik dus gespecialiseerd gemasseerd en dat voelt best goed. Mijn borst is inmiddels bijna gehalveerd in grootte en een stuk soepeler dan ie was, maar we zijn er nog niet, dus gaan we nog even door.

Gisteren was de laatste verjaardag van deze maand. Jongste zoon is nu 35 en dat betekent dat ik me zelf niet meer tot de jongsten mag rekenen. Ja, ik mag het natuurlijk wel, maar ik ben het niet. Dus. Jongste woont momenteel bij zijn schoonvader in en dat is voor hem heel erg fijn natuurlijk, maar de schoonvader woont in een gehucht een end voorbij Emmeloord. Dat is niet echt naast de deur, maar hij vond het toch wel fijn als we zouden komen. En dat hebben we gedaan. We zijn er heen gereden toen het nog licht was, zodat we goed konden zien hoe we moesten rijden en hoe mooi en weids die omgeving is. Toen we weer weg gingen echter, was het donker. En ik bedoel ook echt donker donker, er was geen maan. Voor iemand die nachtblind is, ik dus, een ramp. Er was wel een prachtige sterrenhemel te bewonderen, het was mooi helder weer. Gelukkig ziet echtgenoot een stuk beter dan ik, we zijn dan ook veilig thuis gekomen. Vandaag hebben we een dagje rust.

Morgen houdt een andere zoon een housewarming party. Hij wil iedereen zijn nieuwe huis laten zien. En terecht, het is een prachtig huis en het staat op een heel mooie plek. Alle oudjes, de wederzijdse ouders en diverse ooms en tantes, worden ’s middags verwacht. Het jongere spul komt ’s avonds en omdat ze er echt een groot feest van willen maken en de nodige mensen ook blijven slapen, nemen wij kleinzoon mee naar huis. Die mag een nachtje bij ons slapen. Niet spoken of huilen, maar slapen. Ik hoop dat dat gaat lukken, want hij heeft dan natuurlijk een drukke dag met veel nieuwe gezichten achter de rug, maar ik heb goede hoop. Zondag brengen wij hem dan weer naar huis.

Er was een tijd dat we met enige regelmaat naar ons hutje konden gaan, maar dat heeft er deze maand nog niet in gezeten en of dat komende maand gaat lukken moeten we nog maar afwachten. Oudste zoon en schoondochter moeten volgend weekend darten in Assen en zij gaan dan gebruik maken van het hutje. Dat is voor hen dan weer erg makkelijk. In ieder geval gaan de temperaturen weer omhoog. Het wordt wel wat natter is de verwachting, maar daar heb je binnen geen last van en als je in een hal staat te darten, voel je het ook niet. Dus ik verwacht dat ze daar een prettig weekend hebben.

Hopelijk wordt het de komende tijd wat rustiger en heb ik wat meer zin en gelegenheid om langs te komen of zelf weer iets te schrijven.

.

BIJNA ALLEMAAL LEUK

.

Zo, de verhuizing is achter de rug, al verliep niet alles even soepeltjes. De verhuisauto kwam pas rond drie uur, maar de verhuizers lieten het een beetje afweten, dus moest er iets anders geregeld worden, maar uiteindelijk is het dan toch goed gekomen. Kleinzoon is altijd al een lief mannetje, maar zaterdag was hij echt super lief. Hij gaf geen kik toen papa en mama ‘s morgens al bijtijds de deur uitgingen. We hebben samen puzzel spelletjes gespeeld op het padje van echtgenoot en we hebben gebouwd met duplo. Een toren langer dan hij zelf is, was één van de bouwwerken. Hij vond het prachtig. Na het brood eten tussen de middag hebben we nog met de bal gespeeld, alles met een grote glimlach op zijn gezicht. Mijn voorstel om daarna even te gaan slapen werd onmiddellijk geaccepteerd. Kan hij anders nog wel eens een keel opzetten als hij in bed ligt, nu was hij vrij snel vertrokken. Hij heeft een goed uur geslapen. Daarna werd er gewoon weer verder gespeeld. Om een uur of vier konden we hem naar zijn nieuwe huis brengen. Zonder tegensputteren werd alle lego weer opgeruimd. We hebben al zijn spulletjes, inclusief zijn bed, in de auto geladen en gingen op weg. Wij zingen altijd in de auto en kleinzoon, hoewel eerst verbaasd kijkend, begon al snel mee te bewegen en op de maat met zijn handjes te klappen. Heerlijk om te zien. Het nieuwe huis is groter dan het oude huis. We waren nog maar net binnen toen kleinzoon al druk aan het heen en weer rennen was. We zijn naar zijn nieuwe kamer wezen kijken, waar meteen zijn bed weer in elkaar werd gezet en ook dat vond hij allemaal even leuk. Van zoon hoorden we later dat hij de nacht echter had doorgebracht bij papa en mama in het grote bed. Zijn eigen kamer was toch nog iets te eng. Als hij eenmaal gewend is, komt dat vanzelf wel goed.

Met mijn oor is het de laatste weken zo snel gegaan, dat ik nu zonder druppels verder kan. In januari moet ik een gehoortest ondergaan om te zien of er gehoorverlies is na die ontsteking. Ik ben bang dat de ruis in mijn oor blijvend is, want die zit er nog steeds. Gelukkig is dat niet al te luid, dus er valt best mee te leven.

Toen was daar ook nog de oogarts. Aardig mens hoor, maar ze constateerde dat ik staar heb en daar aan geopereerd zou moeten worden. Ik heb daar vriendelijk voor bedankt, gezegd dat ik net vier maanden oorontsteking achter de rug had en nog steeds zit met een borst die niet in orde is. Gelukkig had ze daar begrip voor en omdat ik geen klachten ondervind waar het de staar betreft, heb ik in ieder geval een jaar uitstel gekregen. Wel heb ik een nieuwe bril nodig en ze gaf het advies om zo goedkoop mogelijk te gaan, omdat het volgend jaar weer anders wordt. Dat zien we dan wel weer.

Maandag moet ik voor de controle mammo’s en ik ben bang dat dat een pijnlijke zaak gaat worden. Hoewel mijn borst inmiddels iets soepeler is door de dagelijkse massages, is hij nog lang niet zoals hij moet wezen. Volgende week donderdag moet ik dan voor de uitslag en onderzoek. Daar verheug ik me enorm op. Niet dus. Eén ding is zeker, ik laat me niet nog eens opereren. Denk ik.

.

GEWOON LEUK

.

De twee jongste zonen hebben vrijwel tegelijker tijd hun huis verkocht en dat ging redelijk snel. Nou is het natuurlijk heel fijn als je snel je huis verkoopt, maar dan moet je toch een alternatief hebben, waar je zelf heen kunt. De jongste ging voor nieuwbouw in Emmeloord. Dat betekent echter, dat hij nog bijna een jaar moet wachten tot hij daar in kan. In januari moet hij zijn huis uit en hij heeft een tijdelijke, goede plek gevonden bij zijn schoonvader, die het heel gezellig vindt om zijn dochter een tijd om zich heen te hebben. De ander moest al in september zijn huis verlaten en ook hij kon tijdelijk intrekken bij zijn schoonfamilie, met tussendoor af en toe een paar dagen bij ons. Dat was voor ons heel erg leuk, want dat betekende steeds een paar dagen met kleinzoon. Zij moesten namelijk al eind september hun huis verlaten. Ze hadden echter al een ander huis op het oog en daar hebben ze onmiddellijk werk van gemaakt. Met succes. De overdracht zou begin januari plaatsvinden. Tot hun grote vreugde werd dat vervroegd en heeft die gisteren al plaats gevonden. Dat betekent voor ons dat vandaag de laatste keer is dat ze hier slapen. Morgen gaan ze al verhuizen en mogen wij nog één dag heerlijk genieten van onze kleinzoon. Zodra in het nieuwe huis alles op orde is, gaan wij hem brengen en ziet hij voor het eerst waar hij voortaan mag slapen. Ik ben zo benieuwd hoe hij op weer een nieuwe situatie gaat reageren. Het afwisselend logeren bij de verschillende opa’s en oma’s is al behoorlijk ingrijpend voor zo’n klein manneke, maar dat is na morgen dus afgelopen. Ik hoop van ganser harte dat ze super gelukkig worden in hun mooie nieuwe huis.
.

VAN LEUK NAAR MINDER LEUK

.

Vorige week een onverwacht leuk weekend gehad. Op donderdag belde zoon: “Waar zijn jullie?” Een makkelijke vraag. “In ons hutje.” Volgende vraag: “Willen jullie je kleinkind zien?” Deze vraag was nog makkelijker. “Duhhuh, wat denk je zelf?” “Oké, dan komen we morgen een nachtje logeren.”

We hadden hem nog maar net een paar dagen eerder op zijn tweede verjaardag gezien, Maar een kleinzoon kun je niet vaak genoeg zien. Toch?

Vrijdagochtend werd het gras gemaaid, waardoor een mooi speelveld ontstond. Zouden we het eindelijk kunnen gebruiken waarvoor het bedoeld is? Ja, dat kon. Voetballen met papa en opa, door mama geduwd crossen met je loopfiets, het kon allemaal. En hij genoot. En wij genoten dubbel. Het slapen was even lastig, maar lukte uiteindelijk ook toen hij eenmaal doorhad, dat papa en mama bij hem zouden slapen. De volgende dag was het wederom feest, het weer werkte mee en we hebben de hele dag heerlijk spelend en in de open serre doorgebracht. ‘s Avonds gingen ze weer naar huis. Ze waren nog geen tien minuten weg toen er een berichtje binnen kwam. Met foto. Kleinzoon, volledig uitgevloerd en slapend in zijn stoeltje op de achterbank. Ze hadden het heerlijk gevonden en willen het snel nog eens over doen. Ik zeg: doen!

Maar toen.

Mijn oor zat al een paar dagen dicht. Dat is in principe geen probleem, meestal lost zich dat vanzelf weer op en als het lang duurt, moet mijn oor worden uitgespoten. Zo niet deze keer. Op dinsdag kreeg ik oorpijn. Woensdag werd dat erger, zo erg dat de hele omgeving van mijn oor pijn deed. De nacht van woensdag op donderdag heb ik nauwelijks geslapen, want ik kon niet op dat oor liggen. Ik was geradbraakt donderdag. Alles deed zo’n pijn, dat ook eten een probleem werd. Drinken ging nog, maar iets kauwen was een ramp. Echtgenoot zocht contact met een huisarts in een dorp hier vlakbij. Daar kon ik ’s middags terecht. Wat bleek? Ik heb gewoon een stevige oorontsteking, iets wat in mijn geheugen alleen speelt bij kinderen. Maar nee, ik dus ook. Ik mocht meteen door naar de apotheek voor neusdruppels en een antibioticum. Kuur afmaken en houd er rekening mee, dat het wel tot na het weekend kan duren voor je iets van verbetering merkt. Oh, en neem pijnstillers, zodat je in ieder geval kunt slapen. Dat van die pijnstillers klopt, ik heb twee nachten redelijk kunnen slapen. Afgelopen nacht echter een stuk minder, ik verging weer van de pijn. Voorlopig heb ik niet het idee dat iets zijn werk goed doet en voor verbetering zorgt, maar ja het is ook morgen pas na het weekend.

Ik heb normaalgesproken een vrij hoge pijngrens, maar deze pijn is zo intens en diep in het oor, dat ik er doodmoe van word. Deze pijn vreet energie. Laat dok alsjeblieft gelijk krijgen, zodat ik morgen kan zeggen: ik denk dat ik het ergste heb gehad.

.