INTERN(I)ET

.

Het is toch knap lastig om een goed contact op te bouwen met het internet. Wekenlang werd mijn lapje geweigerd als het om contact vroeg. Het is een paar jaar redelijk goed gegaan hier in ons hutje, maar dit jaar is het een ramp. De man van de technische toestanden is een paar dagen flink aan het klooien geweest maar ook hij kreeg het niet voor elkaar. Slechts twee keer heb ik even contact gehad, toen heb ik ook mijn vorige stukje kunnen schrijven, maar sindsdien nul komma nul. Het gekke is, dat zowel de i-pad als de telefoon van echtgenoot wel contact kreeg en hield, alleen lapje zat in het verdomhoekje. Nu is het met dit mooie weer geen straf om veel buiten te zijn in plaats van binnen bij een laptop, maar toch, het is knap irritant als je iets wil en het gaat gewoon niet. En toen, verrassing. Gisteren kwam opeens de grote baas van de technische zaken langs. Hij had een speciaal kastje voor ons, waar hij uitsluitend ons huisnummer in geprogrammeerd had. Het oude spul, dat in principe goed zou moeten functioneren, heeft hij verwijderd en het nieuwe kastje aangesloten. En zie hier, er is contact. En nu maar hopen dat het blijvend is. Ik houd namelijk niet van interniet. Eigenlijk ook niet van internet, maar ja, dat heb je nou eenmaal nodig tegenwoordig.

Zo, u bent allen in ieder geval op de hoogte van de stand van zaken en ik ga nu snel weer naar buiten, waar mijn boek op me ligt te wachten.

.

Advertenties

UPDATE met HOBBEL

.

Een beetje beduusd begin ik aan dit stukje. Ik kan zomaar meteen in Word terecht. Dank je wel, lieve zoon. Dat is in ieder geval één ding goed geregeld. Nee, vandaag wil ik het niet over mijn oor hebben, dat komt later wel weer. Het is mijn lapje dat me de grootste problemen bezorgt. Of Windows 10, dat kan ook. Dat heeft namelijk al drie keer een poging ondernomen om een update te installeren en dat lukt dus niet. Het eerste gedeelte verloopt prima, gaat keurig tot de 100%. Het tweede gedeelte is blijkbaar lastiger, want daar komt ie niet uit. Halverwege gaat mijn scherm op zwart en draaien de zes puntjes eindeloos rondjes. En verder gebeurt er niets. Omdat er bij het begin van het update verhaal stond dat het wel even kon duren, ging ik er de eerste keer nog van uit dat het zo hoorde. Hoe naïef kan een mens zijn? Na anderhalf uur had ik er schoon genoeg van. Dit kon niet normaal zijn, dus heb ik lapje uitgedrukt. Dat moest wel, want er werd op geen enkele toets gereageerd. Later weer aangezet en toen begon hij met het herstellen van mijn oude Windows programma. Daarna kon ik lapje weer gebruiken.

De tweede poging ging op precies dezelfde manier, halverwege het tweede deel ging het scherm weer op zwart en draaiden de puntjes hun rondjes. De derde poging was nog geen week later en verliep exact hetzelfde. Daarna heb ik zoon gebeld. Help, hoe kan dit en wat kan ik er aan doen? Ik had de mazzel dat hij thuis was doordat hij begin vorige week aan zijn elleboog is geopereerd. Vrijdagmiddag zijn we dus naar hem toe gegaan. Mooie gelegenheid om ook kleindochter weer even te kunnen knuffelen. Zoon is dus aan het stoeien geweest met lapje, geen idee wat hij allemaal heeft gedaan, maar in ieder geval kan ik weer zonder problemen in Word komen. Gisteren echter ondernam Windows 10 een vierde poging om zijn updates geïnstalleerd te krijgen. Wederom zonder succes. Ik weet niet of het aan mijn lapje ligt of dat er een grote hobbel in de updates van Windows 10 zit, het is in ieder geval knap lastig.

Herkent iemand iets in dit verhaal? En nog belangrijker: weet iemand een oplossing? Bij voorbaat mijn hartelijke dank.

.

SIMPEL

.

Een simpele oorontsteking is zo verholpen. Zegt men. Inmiddels ben ik drie huisartsen en twee KNO artsen verder. In totaal ben ik, in zeven en een halve week tijd, vier keer bij een huisarts geweest en zeven keer bij een KNO arts. Vier antibiotica kuren heb ik weggewerkt. Kuren waarvan alleen de bijwerkingen het goed deden. Al twee weken loop ik met een volgepropt oor, volgepropt met een lang lintje, waarop een tube ontstekingsremmend middel is leeg gespoten. En dat voelt prettig…niet dus. En nog is het niet klaar. Maandag moet ik weer en dan krijg ik weer een andere KNO arts. Oh, joepie! Hoezo simpel? Het begint meer en meer op een never ending story te lijken. Ik kan me verdorie nauwelijks herinneren hoe een goede nachtrust voelt.

Een simpele borst besparende operatie, gevolgd door een maand even simpele bestralingen, dacht ik nog begin dit jaar. Helaas pakte ook dat niet even goed uit. Gisteren had ik een controle bij de bestralingsarts. Al vanaf het begin is mijn borst rood en hard en pijnlijk en dat heb ik bij eerdere controles ook duidelijk aangegeven. Van verschillende kanten kreeg ik toen te horen dat dat wel anderhalf jaar kon duren. Daar was ik natuurlijk niet blij mee, maar het betekende ook dat ik niet tussendoor om een afspraak ging vragen. Nu blijkt dat er te veel vocht in mijn borst zit en moet ik een afspraak maken met een in oedeemmassage gespecialiseerde fysiotherapeut. Jemig! Zeg dan niet tegen patiënten dat zoiets anderhalf jaar kan duren, dan loop je ook niet de kans dat patiënten zoals ik, er te lang mee rondlopen.

Al de jaren dat ik logjes schrijf, is dat heel simpel gegaan. Ik tikte mijn stukjes in Word en plakte ze dan gewoon op de plaats van bestemming, klikte op publiceren en hup, daar stond het dan. Maar dat lukt nu niet meer zomaar. Al een paar weken kon ik nergens meer bij op mijn site. Wilde ik kijken naar de statistieken, waar trouwens niet veel te zien is, omdat ik altijd maar weinig bezoekers heb, dan kreeg ik slechts een wit scherm met een grote blauwe W in het midden. Wilde ik naar de berichten of een ander onderdeel, kreeg ik precies hetzelfde. Hoe moest ik nu nog stukjes geplaatst krijgen? Geen idee. Ik ben niet zo van het uitzoeken en al helemaal niet van de updates. Elke dag kreeg ik wel een berichtje in beeld, maakte niet uit wat ik aan het doen was, dat er een nieuwe update van Word beschikbaar was en op advies van echtgenoot, heb ik dat vanochtend dus aan- in plaats van weg geklikt. Ik snap niet hoe het werkt, maar ik kon daarna wel weer gewoon alles bekijken op mijn site. Yes! Meteen een stukje schrijven dus, voor het weer mis gaat. Simpel, dacht ik. Maar nee.

Ik ga naar Word, maar krijg een klein schermpje en daar wordt gevraagd naar mijn initialen. Huh, waar slaat dat nou op? Maar ik gehoorzaam. Zo ben ik nou eenmaal. Meteen daarna krijg ik een iets groter schermpje met allerlei ingewikkelde vragen. Ik roep om hulp. Echtgenoot zegt waar ik op moet klikken. Oké, doe ik. Weer een scherm en weer doe ik wat me wordt gezegd. Oh, ik ben zo volgzaam. Ondertussen heb ik de neiging om lapje zijn nek om te draaien. Na veel vijven en zessen krijg ik een lijst met al mijn bestanden te zien. Op zoek naar waar ik mijn dagelijkse beslommeringen beschrijf, kom ik langs een ongelooflijke hoeveelheid stukjes, verhaaltjes en gedichten. Maar dan heb ik de juiste te pakken en kan ik eindelijk aan de slag. Hoezo simpel? Als dat in het vervolg elke keer zo moet, ben ik daar niet echt blij mee. Voorlopig is dit in ieder geval gelukt.

Het leven kan zo simpel zijn. Zolang er geen rare dingen gebeuren, tenminste.

.

GAT

.
Echtgenoot is een beetje aan het klooien in de tuin, vult alle bakjes voor de vogels, trekt zo links en rechts wat onkruid uit de grond. Ik zit binnen en lees de krant via mijn lapje. Opeens hoor ik echtgenoot praten. Dat op zich is niet bijzonder, hij is altijd wel in voor een praatje en hij praat regelmatig tegen de vogels als er geen mensen in de buurt zijn. Dit klonk echter als een echt gesprek, al kon ik de ander niet verstaan. Met wie staat hij nou weer te kleppen, dacht ik en stond op om een voorzichtige blik te werpen. Ik zag een grijze dame met een rood jack. Ken ik niet, dacht ik en liep terug naar mijn lapje.

Als ik even later met koffie de serre inloop, zit echtgenoot nog een beetje na te grinniken.

“Wat lach je? Wie was dat?” Niet dat ik nieuwsgierig ben of zo, nee, echt niet, ik blijf gewoon graag op de hoogte. Echtgenoot vertelt met een brede grijns op zijn gezicht, dat die mevrouw, hij heeft ook geen idee wie ze is, terug ging naar de winkel met een brood onder haar arm. Het was een brood met een gat erin. Jazeker, een gat. En dat pikte ze niet. Je kan toch geen beleg doen op een boterham waar een gat in zit? Haar man wilde niet terug naar de winkel, maar zij wel. Je wilt toch geen brood met een gat?

Vijf minuten later komt de vrouw terug met een nieuw brood. Verontwaardigd vertelt ze dat een ander brood ook een groot gat had. De mevrouw van de bakker had gezegd dat het brood waarschijnlijk te warm was gesneden. Nou, dat kon dan wel waar zijn, maar zij wilde geen brood met gat. Nu had ze een samengesteld brood gekregen. Alle sneetjes brood zonder gat bij elkaar gezocht en in de zak gedaan. Tevreden liep ze door naar haar huisje.

“U had er toch gewoon gatenkaas op kunnen doen, dan was er niets aan de hand geweest”, riep ik haar nog achterna. Ze lachte wel, maar of ze blij was?

Echtgenoot en ik lagen in een deuk. Heerlijk, zo kunnen lachen op de vroege ochtend.

.

ALLEGAARTJE

.
Hebben jullie wel eens naar de Voice of Holland gekeken? Ik wel, want in principe vind ik het een geweldig programma. Dit jaar echter, meer nog dan voorgaande jaren, heb ik me wild geërgerd aan het feit dat steeds weer de verkeerde mensen eruit gestuurd werden. In mijn ogen dan hè. Het publiek en ook de coaches dachten daar duidelijk anders over. En dat mag. Het betekende wel dat ik dit jaar totaal geen behoefte had om naar de finale te kijken. Al weken was duidelijk wie die finale zou winnen en vanochtend zag ik dat dat ook gebeurd was. Terecht trouwens, want die drie meiden zingen echt fantastisch mooi en zuiver. Maar betere kandidaten dan de tegenstanders van de winnaar(s) hadden misschien iets meer kans gehad. Hoewel, ik zei het al, de meisjes hebben terecht gewonnen. Zo’n ongelooflijk hard schreeuwende juffrouw (kandidaat van Trijntje, maar ja Trijntje is dan ook gek op schreeuwen, doet ze zelf ook graag) had van tevoren kunnen weten, dat ze geen schijn van kans had. En de twee heren die nog meededen…nee, wacht Neel, hou verder je mond, want je bent uiterst negatief bezig momenteel. Oké oké, ik zeg al niks meer.

Gisteravond wel een stuk Boulevard gezien en daar kwamen de 3 J’s langs. De heren hadden een kerstalbum gemaakt en daar kregen ze meteen maar een gouden plaat voor. Nou ben ik geen fan van al het “muzikale” geweld uit Volendam. Het klinkt bijna allemaal hetzelfde. Vind ik. Geneer je niet en wees het gerust oneens met me. Nick en Simon leerde ik pas kennen als juryleden bij the Voice en daar vond ik ze leuk. Hun muziek kende ik niet en wat ik daarna van ze gehoord heb, kon me niet boeien. Ook Jan S zingt eeuwig op dezelfde manier. Niet interessant dus. Maar toen waren daar gisteren opeens de 3 J’s en zij zongen een stukje van een kerstliedje. Echt, mijn kin zakte bijna tot op mijn knieën. De beste muziek ooit uit Volendam!!

Mijn kerstverhaal vordert maar langzaam, want ik word er om de haverklap bij gestoord. Maar ik wil het nog steeds afmaken, het verhaal van vorig jaar. Ondertussen ben ik ook alweer met een nieuw verhaal bezig. Ja, ik weet het, dat is niet echt handig, maar het kwam gewoon opeens, alleen lijkt dat verhaal erg lang te worden en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Wel leuk natuurlijk. Ik zie wel hoe het verder loopt.

Tenslotte: morgen is het de kortste dag van het jaar. Het wordt weer tijd voor langere dagen met meer licht, hogere temperaturen en een beetje droger zou ook wel fijn zijn.

.

PS Vanochtend zei mijn lapje dat ik zes nieuwe e-mailberichten had. Er kwamen er echter maar vijf door. Het is niet de eerste keer, dat zoiets gebeurt. Iemand enig idee hoe dat kan en wat ik moet doen om ook dat zesde bericht te krijgen?

.

KOOL

.

Kom op, spoor ik mezelf geluidloos aan, je hebt het beloofd, dus moet je het ook doen.

“Ik heb helemaal niets beloofd”, zeg ik hardop, “ik heb gezegd dat ik MISSCHIEN weer een stukje zou schrijven. Misschien, dat is niet hetzelfde als beloofd.”

Oké, maar je wilde het eigenlijk toch al doen, volgens mij, dus….waarom steeds weer uitstellen?

“Ja, nou, dat weet ik ook niet precies hoor. Als ik ’s morgens lapje heb aangezet, doe ik alleen kijken of er mail is en lees ik het nieuws, daarna gaat hij meteen weer uit. Ik denk dat ik gewoon niets te melden heb.”

Niets? Helemaal niets? Daar geloof ik geen barst van. Je zou nu al ik weet niet hoeveel blaadjes kunnen vullen over je kleinzoon of over het verschil in thuis zijn of in je hutje. Dat trouwens ook als thuis voelt. Hoe zei je dat ook al weer? “Home away from home”, ja, dat was het. Er zijn genoeg dingen waar je over kunt schrijven, zelfs het Nederlandse weer is altijd een dankbaar onderwerp. Je hebt nu even het rijk alleen, niemand die je stoort, dus geen smoesjes meer.

Hier zit ik dan. In ons hutje, de zon schijnt regelmatig, maar wordt om de haverklap gestoord door grote grijze en witte wolken. Als je naar de lucht kijkt, lijken die wolken best snel langs te drijven, maar zodra ze voor de zon hangen, verdwijnt al die snelheid. Beetje jammer. Er is de laatste tijd gigantisch veel regen gevallen, genoeg voor een jaar, denk ik. De grond is zo verzadigd, dat elk klein buitje meteen enorme plassen oplevert. Zo, genoeg over het weer.

Onze kleinzoon groeit als kool. Waarom zeggen we dat eigenlijk? Groeit kool zo hard, vraag ik me nu opeens af. Hm, moet ik me toch eens in verdiepen. Hij probeert nu al hele gesprekken met je aan te gaan en kan zomaar van het ene op het andere moment in huilen uitbarsten. Dat duurt nooit langer dan een minuut en ik vermoed dat hij af en toe krampjes heeft. Grappig eigenlijk, bij een baby spreek je over krampjes, bij volwassenen heet het gewoon kramp. Elk mens weet hoe het voelt en begrijpt zonder problemen dat zoiets voor een baby heel pijnlijk kan zijn. Hij heeft inmiddels al bijna twee keer zijn geboortegewicht bereikt. Als hij in dit tempo door groeit, hebben we straks een reuzen kleinkind. Dan spreken we natuurlijk niet meer over een klein-, maar over een grootkind. Gelukkig werkt het niet zo.

We zijn tegenwoordig vaker in ons hutje dan in ons huis en dat bevalt prima. Waarschijnlijk wordt dat in de winter iets anders, hoewel het me prachtig lijkt om hier te zijn als alles bedekt is met een dik pak sneeuw. En dat zeg ik, die een ontzettende hekel heeft aan de winter en de kou en alle narigheid die dat met zich meebrengt. Ik hoef het ook niet te voelen, ik wil het alleen maar zien. Als ik het eenmaal gezien en bewonderd heb, mag de sneeuw weer als sneeuw voor de zon verdwijnen. Moet de zon wel komen natuurlijk.

.

 

VOORDEEL

.

Wat was (en is het nog steeds) het warm hè? Ik houd van warm, begrijp me niet verkeerd, maar ik heb het al eens eerder gezegd, 25 graden, dat is mijn favoriete temperatuur. Niet meer en niet minder. We zijn al een week in ons hutje en dat is natuurlijk genieten, maar de afgelopen dagen waren we eigenlijk tot niets in staat. Alleen al zitten en kijken naar mijn lapje liet het zweet in straaltjes langs mijn gezicht lopen. Mijn haar bleef na het douchen en drogen gewoon nat. Ook vandaag is dat nog steeds het geval. Hoewel het vannacht behoorlijk geregend heeft, ook nu regent het nog steeds trouwens, is de temperatuur amper gedaald. Gisteren en eergisteren haalden we hier met gemak de 38 graden. Geen temperatuur om enthousiast iets te ondernemen. Ik heb gelezen. Drie Tess Gerritsen boeken achter elkaar. Meer heb ik er niet, dus nu lees ik weer iets heel anders. Een boek van Julie Parsons. Ik ken haar nog niet en weet ook niet of het wat is, ben er nog maar net in begonnen.

Onze kleinzoon groeit als kool. Zoonlief stuurt gelukkig regelmatig wat foto’s en voor we naar ons hutje vertrokken zijn we eerst nog even langs geweest om hem nogmaals te bewonderen en te knuffelen. Het is zo’n ongelooflijk lief mannetje, volgens mij de liefste baby van de hele wereld. Of zeggen alle nieuwe oma’s dat? Ach, wat maakt het uit, hij is lief en mooi en schattig en nog zo veel meer. De trots van opa en oma.

Zal ik eens iets intiems over de warmte vertellen? De extreme warmte heeft namelijk ook een voordeel. Ik zie nu gewoon een frons verschijnen. Ja echt, voor mij echt wel een prettig voordeel. Weet je, mijn buik is best wel een beetje dik in verhouding tot de rest van mijn lijf. Daar heb ik verder in totaal geen moeite mee, want er hebben vier kinderen in gewoond. Ooit. Nadeel van die dikke buik is dat ondergoed niet altijd netjes op zijn plaats blijft zitten, zodat ik regelmatig loop te hijsen. Dat is geen gezicht natuurlijk, dus meestal weet ik dat een beetje heimelijk te doen. Wat is nu het voordeel van dit warme weer? Alles plakt, dus ook mijn ondergoed. Het blijft netjes zitten waar het hoort. Ideaal!

Het regent nog steeds en alles ziet er weer fris en groen uit. Mag het nu stoppen? Alsjeblieft? We willen zo nog even wat boodschappen doen. Dus. Alvast bedankt.

.